Imposible, Minsan masarap mangarap... Options

[imperfect]

Para sa mga taong nagtatanong at naghahanap ng kuwentong ito (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

"I have ever since seemed to myself broken off from mankind; a kind of solitary wanderer in the wild of life, without any direction, or fixed point of view: a gloomy gazer on the world to which I have little relation"

- Samuel Johnson

“Isang lights...” ang sabi ko sa bartender. Ano ba yan, nandito na naman ako sa Basement. Ang lakas ng musika, ang daming sumasayaw. Foam party pa ata ngayong gabing ito. Masaya ang lahat. Pinapanood ko sila. Yung foam machine gumagana na. Grabe talaga ibang mga tao, may pagka-wild basta nakakarinig lang ng musika. Kinuha ko yung West Ice sa bulsa ko at nagsindi ng isang yosi habang tuluyang nagmamasid sa mga sumasayaw.

Kung iisipin, hanngang dito lang ang ganyang kasiyahan. Hanngang sa sandali lang ng ito. Habang malakas pa ang musika at madilim ang kapaligiran. Pero pagkagising nila bukas, wala na 'to. Balik sa baduy na buhay. Mamumulat uli sila sa katotohanan. Magigising sa tunay na realidad. Dalawa lang naman yan eh. Magtatrabaho ka o mag-aaral. Kaso naisip ko rin, tama na siguro kahit panandaliang aliw. Kahit isang minuto makalimutan mo lahat ng problema, ayos na ang entrance fee at kaunting inom. Tama na yung 250 na nasa wallet.

Ay teka, nakalimutan ko nga palang magpakilala. Ako si Yomz. Isang estudyante ng Pamantasan ng Ateneo. At katulad ng halos lahat ng tao sa paaralan ko, may kaya ang pamilya ko. At sabi ng iba, matalino ako. Ewan ko kung totoo pero wala naman akong pakialam sa sabi sabi ng iba. 4th year premed student ako. Ano pa ba... Ayun, itsura ko. Hindi naman ako ganoon katangkad, hindi rin pandak. Tama lang siguro. Itim ang aking buhok at mga mata. Medyo mahaba-haba ang buhok ko. Guwapo daw ako. Nax. Ewan ko.

Ang pinakamahalagang malaman tungkol sa akin ay isa akong only child. El unico hijo. Mahirap ang ganitong buhay. Walang kapatid. Laging mag-isa sa bahay. Pero ayos lang. Sanay na naman eh. Medyo may pagkalungkot ang buhay, d ba? Kaya nga ganito ako ngayon. Dahil gusto kong takasan ang lungkot na nadadama ko.

Lakwatsa. Simula pa lang noong nasa Grade 5 ako, lakwatsero na ako. Kung saan saan pumupunta, kung saan saan sumisipot. Yosi. Una kong nadiskubre noong nasa first year hs ako. Alaala ko pa noon, dami namin sa likod ng gym na nagtatago upang makapagsindi lang. Tsongki. Pinakilala sa akin ni Jeps, ang kaklase ko nung hayskul na pusher rin. Sinama niya ako sa pot session ng iba namang kabatch at pinatikim. Toma. Grade 6 pa lang tumotoma na ako. Mga pinsan ko naman may kasalanan nito. Mga BI kasi sila. Haha. Parang ako hindi. Babae. Madami na akong nadaanan. Marami na rin ang araw kung kailan nagising ako na hindi ko kilala ang babaeng katabi ko. Pero hindi ko pinipilit ang ayaw. Hindi ako ganoon. May respeto pa rin naman ako. Sa mga bagay na ito umiikot ang mundo ko. Yan ang mga panakip butas sa... emptiness ng buhay ko. Inaamin ko, wala akong gaanong kaibigan. Pili lang sila. Palibhasa, sanay kasi akong mag-isa. Loner kung tawagin ng iba.

Ngayon, baka iniisip mo, bakit nagpapakilala 'tong siraulong 'to? Simple lang kasagutan sa tanong mo pare. May kuwento ako. Tungkol sa pag-ibig na nabigo. Alam ko, alam ko. Gasgas na ang mga kuwentong tulad nito pero sana makinig ka. Kailangan kong ikuwento ito. Alang-alang sa puso ko. Ano simulan ko na? Sige sige.

Magsisimula ako sa isang linya na madalas na ginagamit sa kuwentuhang lalake.

Minsan may isang babae...

=====================

Destiny grants us our wishes, but in its own way, in order to give us something beyond our wishes
.
-Goethe

Minsan may isang babaeng dumating sa buhay kong hindi ko inaasahan na magmumulat sa aking mga mata. At lalong hindi ko inaasahan na dito ko siya makikita sa Basement. Oo, dito kung nasaan ako ngayon kami unang nagkita mahigit anim na buwan na ang nakakalipas.

Nakaupo lang ako dito, nakaharap sa dance floor; may yosi sa labi at may alak sa kamay. Kakarating ko lang at naghanap ng babaeng makakasama ko ngayong gabi. Hindi ko napansin na lumapit siya sa bar hanngang narinig ko siya magsalita.

“Isang red horse.” ang sabi niya. Halata sa boses na naiirita siya. Tiningnan ko siya ng mabuti. Kilala ko siya. Siya si Nicole, yung bagong model na lumalabas sa tv. Ang babaeng sinasabi nila na nagmamay-ari ng pinakamagandang mukha ngayon. Wow. Katabi ko ang isang celebrity, sabi ko sa sarili ko. Maganda nga naman talaga siya. Napaka-inosente ng dating. Pulang pula ang labi. Makinis ang balat. Ang buhok niya na bagay sa isang shampoo commercial, lambas lang ng kaunti sa mga balikat niya. Naka-tube siya at low pants. Kitang-kita yung linya nung tato niya sa likod. Lupet ng dating niya kahit simple lang ang suot.

Dumating na ang inorder niya. Hinawakan niya at nilugok niya. Ilang segundo nakadampi ang bote sa kanyang mapupulang labi. Pagkababa niya ay halos nangangalahati na ang bote. Nakakagulat. Naisip ko na ganyan talaga siya uminom o talagang galit na galit siya.

“Oi. Naririnig mo ba ako? Salita ka naman.”

Nawala ako sa pagmumuni-muni ko. Napa-iling ako at binuka ang aking mga bibig. Hindi ko namalayan na kinakausap niya ako.

“Sori. May iniisip lang ako.” sabi ko. Naasar ako sa sarili ko dahil yun lang ang masabi ko. Natameme ako sa kanya. Nasaan na ang mga matatamis na salitang nakaakit ng ilan ng mga babae? Nasaan na ang mga salitang kayang magsalba sa akin sa kahit anong gusot?

“Weirdo...” ang pabulong na sabi niya. Ouch. Strike one. “Oo nga pala, bakit ka nga ba nakatingin sa akin ng ganun kanina?” sabi niya sa akin.

“Wala lang.”

“Wala lang? Eh tinitingnan mo ako kanina na parang bumaba ang Diyos sa langit at sinabi niya na katapusan na ng mundo, tapos wala lang?” Nakakainis na ito ha.

“Fine. Ngayon lang ako nakakita ng isang babae na lumagok ng beer na kasing lakas mo, miss model.” sabi ko, halatang naiirita na rin. Lalo siyang naasar sa akin.

“What's that supposed to mean?” Aba, nag-ingles pa!

“Forget about it miss model.” Kung patarayan lang at pasupladuhan lang, kaya ko siyang tapatan.

“Fine. Whatever.” sabi niya sabay umalis na pero ewan ko ba at kung ano ang naisip ko at hinawakan ko ang kanyang mga kamay.

“Hey, wait...” ang sabi ko. Humarap siya sa akin at nilagay ang isang kamay niya kanyang bewang.

“What?”

“I'm sorry for what I said. I didn't mean it. Uminit lang talaga ang ulo ko,”

Nanlaki ang mga mata niya. Nagulat ata sa mga sinabi ko. Pagkatapos ng ilang minuto, nagbuntong hininga siya at umupo sa may tabi ko. Nakatingin siya sa dance floor.

“I'm sorry too. Nabubuyset lang kasi ako sa bf ko.” May bf na pala siya. Sayang naman. Sabihin man nilang gago ako, hindi ako nanunulot ng gf ng iba. Pero bakit ko nga ba iniisip yun? Hindi naman magiging kami.

“Bakit naman? Ako nga pala si Yomz.” ang sagot ko.

“Eh kasi gusto pa niyang pumunta dito kahit alam naman niyang hindi ko trip 'tong lugar na ito. Masama pa noon, nag-cr lang ako, may iba na siyang kasama kapag labas ko. Nicole nga pala ang pangalan ko. Pero alam mo na ata yun.” ang sabi niya sa mas mahinahong boses.

“Alam mo naman sa ganitong lugar, hindi maiiwasan ang ganun.” ang sabi ko.

“I know pero... d ba? Nakikipagsayawan ako sa isang tao na hindi mo kilala. Lalo na at may gf ka pa. Ah ewan. Selosa lang siguro ako. Nakakaasar.” sabi niya.

“Gantihan mo na lang. Makipagsayaw ka rin sa iba.” ang sabi ko ng pabiro. Ngumiti siya at tumawa.

“Oo nga noh! Tara sayaw tayo.” sabi niya, sabay tayo.

“Ha? Nagbibiro lang ako.” Nakakagulat naman 'tong babaeng ito.

“Ano ka ba? Ayaw mo bang makasayaw ang model na katulad ko?” sabi niya habang nakangiti. Grabe toh. Sinong lalake ang tatangi sa ganitong alok?

“Teka lang. Ubusin ko muna.” sabi ko.

“Sus, yaan mo na yan.” sabi niya sabay hila sa akin.

Pumunta kami sa gitna at nagsayaw. Una, medyo may pagka-awkward ang sayaw ko. Ninenerbyos kasi eh. Nahalata rin niya at pinagtatawanan ako. Pero sa huli, nawala ako sa musika at sa piling niya. Nabubuhay ako para sa mga ganitong sandali. Ang sandali kung saan nakakalimutan ko kung sino ako at kung gaano kalungkot ang buhay ko. Wala na akong pakialam sa mga taong nasa paligid. Si Nicole at ang musika lang ang tanging nasa isip ko.

Pero lahat ng bagay ay may wakas, pati na ang mga sandaling ganito. Tanngap ko na pero mahirap pa rin pakawalan. Hinawakan ako ni Nicole sa braso at hinala niya ako palapit. Nilapit niya ang kanyang mga labi sa tenga ko.

“Alis tayo dito.” sabi niya. Ha? Nananaginip ba ako? Tangna, kung nalaman kong panaginip lang toh, masisira ang araw ko bago pa man magsimula.

“Saan naman tayo pupunta?” ang sagot ko.

“Kahit saan...” ang sabi niya. May kakaiba akong naramdaman sa sinabi niyang yun. Sa mga ganitong pagkakataon, isa lang ang maari mong maisagot.

“Tara.”

=====================

First the man takes a drink, then the drink takes a drink, then the drink takes the man

- Japanese Proverb

Isa.

Malapit lang naman ang pinuntahan namin. Dito pa rin naman kami sa Eastwood. Sa OJ's. Ayos naman. Akala ko mag-uusap lang kami, pero iba ang trip ni Nicole. Inorder niya ang pinakatraydor na inumin na nakilala ko sa buong buhay ko: Si JC. Jose Cuervo. Tequila.

“Ano? Bakit ka nagulat? Kala mo ako hindi ako umiinom ng ganito?” sabi ni Nicole habang tinitingnan ako na may ngiti sa kanyang mukha.

“Haha. Ewan. Baka hindi ka tumagal. Nag-aalala lang ako. Isang bote ata toh. Dalawa lang tayo.” sabi ko.

“Sus. Don't worry. I can handle myself. Ano, isa pa?” yaya niya.

“Whatever rocks your boat.” sabi ko. Kinuha ko yung bote at nilagyan ko ang shot glass niya. Pagkatapos naman, nilagyan ko akin. Nilagyan ko ng asin ang balat sa gitna ng aking hinlalaki at hintuturo ng kaliwang kamay. Sa kabilang kamay naman, itinaas ko ang shot glass para makipag-toast kay Nicole. Ginawa rin niya ang aking ginawa.

Pagkatapos marining ang tunog ng basong nagbangaan, dinilaan ko ang asin sa aking kamay sabay ininom ang tequila. Tapos ay sinundan ng pagsipsip ng lemon.

“Aaah.” sabi ko pagkatapos. Hayop sa tama!

“Ano isa pa?” sabi ni Nicole.

“Sure...”

Apat

“Plano mo palang magdoktor. Eh, bakit mo pinapatay ang sarili mo sa yosi at alak?” tanong niya. Napangiti ako.

“Trip trip lang. Tama na satsat. Inom ka na lang, miss model.”

“Game.”

Walo

Langya. Nakakaelibs na 'tong babaeng 'to. Talagang siniseryoso ang sinabi ko kanina. Mabait naman pala toh eh. Kahit model at medyo may pagkamaarte.

“Grabe. Takot na takot ako sa unang VTR ko. Trese pa lang ata ako nun. Dinala ako nung kaibigan ko sa tita niyang talent manager. Iyak ako ng iyak nun. Pero natanggap pa rin. Ayun. Yun yung una kong commercial.” kuwento niya.

“Ngek. Iyakin ka pala.” sinabi ko ng pabiro.

“Hoy! Hindi ako iyakin noh!” sabi niya.

“Eh ba't ka umiyak?”

“Ah... eh... Tumahimik ka na nga. Shot na nga lang tayo.” sabi niya. Tumawa ako.

“Whatever helps you sleep at night.”

“Shut up.”

Labing Lima

Umiikot na ang mundo ko. Medyo tipsy na. Pero siya, malakas na ang tama. Tawa ng tawa. Nagkukuwento na naman siya tungkol sa “adventures” niya. Pero wala akong naiintindihan. Ang sarap niyang kasama. Kakaibang babae. Sobrang ganda pa. Kontento na ako sa gabing ito.

“Yomz? Hello?”

“Ha? Sorry. Ano nga pala sinasabi mo?” sabi ko.

“Tsk tsk. You're not listening to me. I feel so insulted.” sabi niya ng pabiro. Aba, aba. May painsulted-insulted pang nalalaman 'tong babaeng ito.

“Ang ganda mo kasi eh. I can't stop losing myself in you're eyes.” sabi ko. Nakana. San nanggaling yun? Ako ba nagsabi nun? Haha.

“Bolero!” sabi niya, sabay tawa. Pero halatang namumula siya.

“Siyempre. Hindi mo ba alam, talo ng bolero ang guwapo?” sabi ko.

“Fine. Tama na nga. Inom ulit.”

Bente

Putek. Ubos ang isang bote. At ang lakas na ng tama ko. Alam ko pa naman umuwi. Ayos lang.

“Ano? Order pa tayo ishang bote? Isha pa?” sabi niya.

“Nicole, d mo na kaya. Let's call it a night.” ang sabi ko sa kanya. Bigla siyang tumayo at tiningnan ako ng masama. Grabe. Kakatakot tumingin 'to ah.

“Kaya ko pa noh! Tara, isha pa...” Hindi na rin niya naituloy at nawalan na rin siya ng malay dahil sa sobrang pagkasabog.

Sinalo ko siya sa aking mga kamay. At inupo ko siya. Tulog. Knock-out. Pero, teka. May nakakalimutan ako. Ay. Shet!

Tinaas ko ang kamay ko at tinawag ang waiter. “Yung chit boss.”

Dinukot ko ang wallet ko at binilang ang pera. Buyset. Ako magbabayad...

=====================

There is a time for departure even when there is no certain place to go

-anonymous

“Hello?”

“Is this Nicole's mom?”

“Well, she passed out. I don't know where she lives or whatever, can you please pick her up and take her home?”

“We're in OJs in Eastwood.”

“Ok. I'll accompany her for a while until you get here. Good bye.”

Binababa ng nanay ni Nicole yung telepono. Mga fifteen minutes daw andito na siya. Tiningnan ko si Nicole. Natutulog pa rin. Hay naku, pinag-alala mo pa ako kung ano gagawin ko sa iyo. Ano kaya gagawin ko kapag hindi ko nahanap number niyo sa bahay sa cel mo? Mag-aala Sassy Girl ako at dadalhin kita sa motel? Tapos maaaresto ako dahil kinidnap daw kita? Ngek. Ayaw kong mangyari sa akin. Tama nang mapanood ko sa dvd ang mga ganun.

Ilang minuto pa ang lumipas at hindi pa dumadating ang nanay niya. Pinagmasdan ko mabuti si Nicole at napangiti ako. Kakaiba itong gabing ito. Hindi ko alam kung paano nangyari ito pero... ewan. Marahil ay ito na rin ang huling gabing magkikita tayong muli pero ayos lang. Hindi ba lahat ng panaginip ay natatapos rin?

Tumingin na lang ako sa malayo at hinayaan siyang matulog. Pinagmasadan ko na lang ang Eastwood. Buhay na buhay pa rin ang lugar na ito kahit alas tres na ng umaga. Ito ang nightlife. Ito ang mundong kinalakihan ko. Pagkatapos ng gabing ito balik na naman uli sa ganitong buhay. Ganyan talaga, mahirap baguhin ang ganitong mga bagay.

“Excuse me, are you the one that called me?” sabi ng isang boses sa likod ko. Tumayo ako at humarap sa pinangalingan ng boses. Maganda ang babae pero may edad na. Mga nasa lower 30's ang edad. Pero, teka. Kung siya yung kausap ko, siya yung nanay ni... Nicole.

“Yes, Mrs. Mendez.” sinabi ko sabay pahiwatig sa upuan kung saan nakatulog si Nicole.

Hindi na ako pinansin ni Mrs. Mendez at daliang lumapit sa anak niya. Hinawakan niyang mabuti at tiningnan kung may nangyaring masama sa kanya.

“Ano ba namang nangyari sa iyo Nicole? Sana matuto kang alagaan ang sarili mo ng mabuti. Pinag-aalala mo ako ng husto” Sabi ni Mrs. Mendez sa boses niyang puno ng pag-aalala.

Langya. Pa-ingles ingles pa ako eh marunong namang mag-Filipino. Nakakagulat rin kahit papaano. Parang napakabait niya. Tinatangkang buhatun ni Mrs. Mendez ang kanyang anak. Lumapit ako sa kanila.

“Ma'm, ako na po. Turo niyo na lang po kung nasaan yung kotse niyo at ako na ang bahala.”

Tumigin siya sa akin at nag-oo siya. Pinuwesto ko ang kaliwang kamay ko sa may batok niya at ang kanang kamay sa mga binti niya. Binuhat ko siya. Hindi naman siya ganoon kabigat; ayos lang naman. Tumingin ako sa nanay ni Nicole.

“Tara na po.”

Tiningnan niya ako at dahan-dahang naglakad sa parking lot. Hindi pa ganoon kalayo ang nararating namin noong biglang niyakap ako ni Nicole. Dahan-dahan kong naramdaman na namumutla ang pisngi ko. Siyet. Hindi ito panahon para mamula ako. Baka makita pa ako ng nanay niya, nakakahiya naman. Concentrate Yomz. Concentrate! Tiningnan ko siya. Tulog pa naman; marahil ay ganito rin ang reaksyon niya kapag kinakarga siya ng ganito ng boyfriend niya.

Tumigil ang nanay niya sa isang asul na BMW. Wow. Ganyan talaga ang mga big time. Binuksan ng nanay niya ang pinto sa may likuran. Dahan dahan kong nilagay si Nicole sa loob. Sinigurado kong walang mangyayari sa kanya. Noong nakakasigurado na ako, sinara ko na yung punta. Hinarap ko ang nanay niya.

“Salamat iho ha. Pagpasensiyahan mo na anak ko, masyadong nadadala kasi minsan.” sabi niya.

“Ayos lang naman po. Sige po tuloy na ako.” sabi ko sa kanya. Tumalikod ako ngunit bago ako nakahakbang, naramdaman kong may humawak sa aking kamay. Humarap ako.

“Sandali lang iho. Paano ka uuwi? Hatid na lang kita.” sabi niya. Maganda sana pero...

“Salamat na lang po pero may sarili akong kotse.” ang sagot ko.

“Ah ok. Sige. Ingat ka na lang. Salamat ulit ha.” ang sabi niy. Ngumiti na lang ako at muling tumalikod. Naglakad ako palayo. Ano ba iniisip ko? Wala naman akong dalang kotse ngayon pero ba't hindi ako pumayag?

Ngumiti ako. Hindi. Alam ko pala kung bakit. Lumalayo na ako habang maaga pa. Baka ewan. Isa lamang itong panaginip at nararapat lang na tapusin ko na ito dahil baka hindi na ako magising. Baka ayaw ko na gumising. Tumingin ako sa malayo.

“Paalam babae ng aking panaginip...”

This post has been edited by imperfect: Sep 27 2006, 01:24 PM

[Lix]

Wow, It's here already.

namimiss ko na tong storyang ito.

[~PiLya~]

Weeeeeeeeeee!!!! ito yung hinahanap ko na fiction... (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

@imperfect
instalment ulit updates? d bale ok lang kahit ulitin ulit yung buong story...

[imperfect]

three per update. (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

[Roland]

namiss ko 'to ah?(IMG:style_emoticons/default/biggrin.gif)

[Camzy]

me too me too !! ganda nitong fic na to...
thnks kuya imperfect !!

[~*lish*~]

(IMG:style_emoticons/default/laugh.gif) yaaay fave ko tlaga to.

[imperfect]

“Our lives improve only when we take chances and the first and most difficult risk we can take is to be honest with ourselves."

-Walter Anderson

Ilang araw na rin ang nakalipas noong nangyari ang tinaguriang kong “The Nicole Moment”. Napapangiti pa rin ako tuwing naalala ko ang mga nangyari. Parang napaka-imposible ng mga pangyayari. Minsan talaga may mga bagay na hindi mo talaga alam kung paano nangyari. Sabagay, kung alam mo na ang mangyayari sa buhay mo, baduy na.

Hay, papasok na naman ako. Pero tulad ng dati, late na naman ako. Lagi namana ko late. At ang maganda pa doon, hindi pa ako nagmamadali. Bakit ka pa magmamadali, eh late ka na nga hindi ba? Kaya ako, chillax ako na naglalakad papunta sa klase samantalang ang mga tao sa tabi ko ay nagkakahandalupas sa pagtakbo. Nakakatawa nga sila panoorin. Teka nga, san nga ba kase ko? Ah, sa SEC A, second floor. Sa mga hindi nakakaalam, ang SEC ay ang Science Education Complex ng Ateneo. Malapit siya sa may canteen. Ito ang isa sa pinakabagong gusali sa eskuwelahan ko.

Palapit na ako sa klase ko noong may naramdaman akong tumapik sa balikat ko. Hinarap ko ang tumapik sa akin. Oh. Siya pala.

“Wassup Drea?” ang bati ko. Si Drea ang ex ko. Isang buwan na simula nung nahuli ko siyang nakikipaghalikan... sa bestfriend ko. Badtrip noh?

“Ala lang. Just wanted to say hi.” sabi niya habang nakangiti. Talaga lang ha? Pagkatapos ng ginawa niya sa akin, babatiin niya ako ng basta basta lang. Anong klaseng katarantaduhan ito?

“Sure. Hi.” sagot ko. Dali-dalian akong tumalikod at pumasok na sa klase ko. Hinayaan ko na lang siya doon. Bakit pa ako mag-aabala?

Molecular Biology. Baduy itong klaseng ito. Kaso wala akong magagawa, kailangan ko ito eh. Kinuha ko ang filler notebook ko at nakinig na sa mga pinagsasabi ng prof. Ayos. Isang oras at kalahati pa ako mananatili dito. Hindi ba't kapag naiinip ka nagkakaroon ng time distortion na hindi mo maintindihan? Na tila bumabagal ang oras ng todo todo at ang isang oras ay parang nagiging isang araw? Ganun ang nararamdaman ko ngayon.

Mga ilang minuto pa ay binababa ko na ang ballpen ko at tumingin na lang sa labas. Napanganga ako. Si Nicole nasa labas. Kumaway siya at ngumiti. Namamalik-mata ata ako,. Pinikit ko ang mata ko at umiling. Binuka ko ulit. Nandoon pa rin siya. Hala, totoo nga ito. Tumayo ako at lumabos ng klase. Ganyan talaga sa college, hindi mo na kailangang magpaalam para lumabas.

“Ano ginagawa mo dito?” ang tanong ko nung malapit na ako. Sumimangot siya at nakapamewang.

“Ano ba yan. Wala man lang hi or something. Tanong kaagad...” sabi niya. Napakamot lang ako ng ulo. Natawa siya.

“err... Hi.” sabi ko.

“Yan. That's better.” sabi niya sabay ngiti. Langya. Ang simple lang ng suot niya pero umaapaw pa rin ang kagandahan. Ala siyang suot na make-up. White na blouse at maong na skirt.

“So. Wassup?” sabi ko.

“Nothing much. May ginagawa ka ba?” ang tanong niya. Napangiti ako.

“Hindi mo ata napapansin na may klase ako.” sabi ko ng pabiro.

“Ano bang klase yan?” ang tanong niya.

“Molecular Bio.”

“Ngek. Baduy naman. Tara, labas na lang tayo. May car ka ba?” sabi niya.

“Ha? Nasa may condo eh. Hindi ko na dinala, malapit lang naman,” bigla akong napaisip, “Teka, ano sabi mo, labas tayo? Kaya ka ba nandito para yayain ako?”

“Ngek. Ano akala mo sa sarili mo? Sikat? Hindi ah. I was just in the area and I thought I could drop by on my sis who studies here also. It just so happened that I saw you kanina and I decided to say hi.” sabi niya. Aba. Taray mo ah.

“Yeah. Whatever. So, where are we going anyways?” ang tanong ko.

“Gateway? I haven't been there yet.”

“Oh. I'm sorry but as you can see I still have class...” Itutuloy ko sana pero nilagay niya ang kanyang daliri sa mga labi ko. Errr... Sana hindi niya nahahalata ang simula ng pamumula ko.

“Wag ka na madada. Lam ko naman na tinatamad ka na eh. Atsaka, just borrow the notes of one of your friends. Why don't you just come with me?” ang sabi niya. Tinitigan ko siya ng mabuti.

“Give me a good reason why I should go with you.” Whoa. Napakapormal naman noon. Nagalit ata.

“Hmpf. Kung ayaw mo, e di wag!” ang sabi niya sabay tumalikod at naglakad ng palayo. Hindi ko alam kung ano nangyari pero nakita ko na lang ang sarili ko na pumasok sa klase, kinuha ang bag at hinabol si Nicole. Hinawakan ko siya sa kanyang kamay.

“Wait... So, is your invitation still open?” sabi ko. Tumingin siya sa akin.

“Now, what made you change your mind?” sabi niya.

“I dunno... For some reason, I simply can't stand the fact that you're mad at me.” And that's the truth. I can't simply let her walk out of my life knowing that there's bad blood between us. Kakaiba. I mean, I barely know her.

“Oh. Pero lilibre mo ako ha?” ang sabi niya habang nakangiti.

“Fine.” Buyset naman oh. Butas na naman wallet ko nito...

==========================

“So, ano nga date ba 'to?” tanong ko sa kanya.

Kumakain na kami dito sa Italliani's. Nanood kami ng sine kanina. Medyo may pagka-awkward nga ang dating sa totoo lang. Hindi ko naman puwedeng akbayan kasi wala naman akong karapatan. Ni hindi ko nga alam kung bakit sumama ako eh. Trip lang? Hay. Ewan ko pero parang mayroong mas malalim na rason. Nakaka-agaw atensyon pa siya. Tingin ako ng tingin sa kanya. Ang cute cute niya habang nanonood. Tapos sobrang lakas ng pagtibok ng puso ko tuwing tumatawa siya. Ewan ko ba. Isang beses nga, napansin niya akong nakatingin sa kanya. Nginitian lang niya ako sabay balik sa panonood. Sobrang ganda niya. Grabe. Anyway, balik tayo sa tanong ko.

Napaisip siya ng kaunti. Tiningnan niya ako ng maigi. Seryoso ang mukha niya.

“Ikaw, ano sa tingin mo?” Huh? Napakamot ako ng ulo at tumawa siya.

“Bakit ka tumatawa?” ang tanong ko.

“Ha. Wala lang eh. Kasi nakakatuwa ka tingin. Kakaiba yung facial expression mo.” sabi niya. Hinawakan niya ang tinidor at kumuha ng kaunting Ravioli.

“So, bakit nga?” sabi ko, sabay subo ng kinakain ko.

“Bakit ba gusto mong malaman?” tahimik niyang sinabi.

“Ala lang. Call it curiosity.” sagot ko.

“Ahh... Yun lang?” sabi niya.

“I guess...” ang sagot ko.

“Hmm... Let me put it this way. I have a boyfriend and I love him. I would not want to betray him.” Oh. So, hindi nga date. Haha. Nangangarap na naman ako. Pero... hindi niya sinagot ng diretso... Does that count for something?

“Oh, ok. I understand.” sabi ko.

“Do you really?” Ang sabi niya ng pabulong. Siyet. Totoo ba yung narinig ko?

“Huh? What?” sabi ko. Natulala siya sabay umiling.

“It's nothing. I didn't say anything. Anyway...”

Uy. Change topic. Nice strategy. Madalas ko rin ginagamit yan. Pero ayos lang. Mas mabuti na siguro na huwag na niyang sagutin. Astig 'tong babaeng 'to. Kakaiba ang kinikuwento. Masaya pala kausap kahit hindi lasing. Or better yet. Mas masaya siya kausap ngayon.

Ilang minuto pa at natapos rin kaming kumain. Pero ayos lang, tuloy pa rin ang kuwentuhan. Hindi rin lang pala maganda si Nicole, may utak rin. A good conversationalist. Ilang oras ang lumipas, napatingin sa relo si Nicole.

“Oh. I have to go home na. My mom would not like it if I went home late again. Besides, I have this modeling gig at Makati tomorrow.” Sabi niya. I just nodded and got the chit. Binigay sa akin at tiningnan ko. Hay, sabi na nga ba mahal eh. 1,500. Kinuha ko ang credit card ko at yun ang pinambayad ko.

“So, will I take you home?” tanong niya.

“Saan ka ba uuwi?” ang sagot ko.

“Somewhere in Makati.”

“Ah. No thanks. Commute na lang ako.” sabi ko. Nakakahiya naman. Mapapalayo pa siya.

“Oh. ok.”

“Tara?” sabi ko. Pumayag siya.

Hinatid ko siya sa may kotse niya. Tumigil kami sa harap. Tiningnan niya ako.

“So, I guess this is goodbye?” ang sabi ko.

“Yeah. I guess it is.”

“Will I ever see you again?” ang tanong ko.

“I don't really know. Let's just leave it up to fate.” sabi niya ng taimtim.

“How about we exchange numbers?”

Ngumiti siya. Pero malungkot yung ngiti niya.

“I don't think that would be appropriate I...”

Hindi ko siya pinatapos. Hindi ko alam kung anong demonyo ang sumapi sa akin at hinalikan ko siya. Pero, God. This feels so good. Una, wala siyang ginawa. Pero unti-unti, gumalaw siya. Nilagay niya ang mga kamay niya sa leeg ko at lumapit siya. Nilagay ko ang mga kamay ko sa may likod niya at niyakap ko siya. Hinila ko siya palapit sa akin. Ibinalik niya ang halik ko. Lasa siyang toothpaste. Grabe, feeling ko pagkatapos nito, kakaririn ko na ang pag-toothbrush.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Dalawang beses pa lang kami nagkikita pero parang sobrang nahulog na ang loob ko. Akala ko sa pantasya lang nanyayari ang mga ganito. Sana, hindi na matapos ito. Sana, ganito na lang buhay ko. Perpekto na ang sandaling ito. Wala ng gulo. Wala na ang kalungkutan. Wala ng imposible...

Pero, katulad ng inaasahan ko. Bumitaw rin siya. Tiningnan niya ako ng mabuti. Hinawakan niya ang pisngi ko. Dahan-dahang tumulo ang mga luha niya. Bawat patak nadadama ko. Alam ko kung ano ang nararamdaman niya. Binaba ko ulo ko at tiningnan ko kung saan bumagsak ang mga luha na galing sa anghel ko.

“I... I'm sorry. I have to go now.” sabi niya. Sabay layo sa akin. Pumasok siya sa kotse at umalis. Matagal akong nakatitig doon bago ako tumalikod at lumayo. Nilapit ko ang isang kamay ko sa mata ko upang pigilan ang pagbagsak ng mga luha...

==========================

“Sino ba ako para pumasok sa buhay niya ng basta-basta?” ang sabi ko sa mga bituin. Oo nga. Ano ba ang karapatan ko para guluhin ang buhay niya? Kinuha ko ang isang stick ng West Ice sa bulsa ko at sinindihan ito.

Ilang gabi na rin akong ganito simula nung... Yun. Nasa may veranda, nakaupo sa may railings. At nagyoyosi. Yosi. Ito ang aking stress reliever. Ang nagpapagaan ng aking loob tuwing pakiramdam ko pasan ko ang problema ng buong mundo. Alam ko masama para sa kalusugan ko 'to but it just feels so good.

“Nicole...”

Siya. Siya naman ang iniisip ko. Ang babaeng may kasalanan kung bakit kumikirot ang puso ko. Kung bakit kailangan ko magyosi gabi-gabi. Tuwing naaalala ko siya. Boom. Parang ewan ko ba. Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito dahil sa kanya. I mean, I barely know her. All we shared was two nights and a... kiss.

God. I can't stop thinking about how good that felt. Her lips connected to mine. Warmth. Joy. Care. Love. Teka, teka. Backtrack muna. Love? Haha. Nangangarap ka na naman boy. Paano mahuhulog sa akin ang isang matayog na bituin? Sa pelikula lang nangyayari yan. Isang kuwento lang para sa mga naniniwala sa mga damsels in distress at mga knights and shining armor. **** lang yan dude. Sa totoong buhay, mahirap na magkatuluyan ang lupa at langit. Dahil sa totoong buhay, marami kang kailangang alalahanin. Kaya mo bang ipambili ng ulam ang pag-ibig?

Stir lang ang pag-ibig na ipinapakita sa pelikula. Pinapaasa lang tayo na kaya ng pag-ibig natin na talunin ang lahat ng bagay. Na kaya ng pag-ibig natin na iligtas tayo sa mga bagay na ayaw natin, sa mga bagay na kinakatakutan natin. Na kaya ng pag-ibig na gawin tayong perpekto at ayusin ang lahat ng mga kasalanan at lahat ng mga pagkakamali natin. Napakalaking-stir. Napakalaking kasinungalingan.

Pero... bakit patuloy pa rin akong umaasa? Patuloy ko pa rin sinasabi ng paulit-ulit. Sana. Sana. Sana. Sana. Bakit ba ako naniniwala, kahit gaano kahirap, na nagbago ako dahil sa isang halik. Dahil sa isang babae na dalawang beses ko pa lang nakakasama. Nakakabaliw nga naman talaga ang buhay.

Nak ng... Nag-eemote ako dito, nag ring pa ang cellphone ko. Buyset naman oh. Feel na feel ko na eh. Pang-award winning na eh. Nakakaasar naman.

“Hello?” May kaunting pagkairita sa boses ko. Ah, siya pala.

“Ei. Wassup?” ang sabi ko. Ano kaya pakay nito? Hmmm....

“Sa Embassy? When?” Kaya pala.

“Now? Sure. Give me five minutes.” sabay baba ng telepono.

May lakad na naman ako. Nax. Haha. Ganyan talaga. Busy ang nightlife. Pumasok ako sa kuwarto ko at nagpalit. Ilang minuto ay lumabas ako sa condo at lumapit sa kotse ko, isang pulang Altis. Maya maya pa ay nagpull-over ako sa tapat ng isang malaking bahay. Mansion na nga siya actually.

Bumakas ang pintuan sa passenger seat. Pumasok ang isang babae na naka-itim na mini. Kahit kailan maganda talaga legs ng babaeng ito.

“Yomz?”

“Yeah?”

“I'm glad you agreed to go out with me again even after what happened to us. I really appreciate it.” ang sabi niya. Really?

“Sure. No prob. I have nothing to do anyway.”

“Oh. I promise I'll make this night worth it.” ang sabi niya na may kasamang “mischievous” smile kung tatawagin. Haha. Well, at least hindi malamig ang kama ko ngayong gabi. Pasensya na. Kaligayahan ko 'to eh.

“Sure Andrea...”

Hindi ko man siya mahal pero matutulungan niya ako upang makalimot sa babaeng nagmamay-ari ng puso ko...

[micoraven]

weeeee....its back....

[imperfect]

All at once, you look across a crowded room for no one in particular, just looking. Suddenly, you see him, but, oh, how many times you've seen him before. So why did your heart just skip a beat? Your eyes meet by mere coincidence, or is it? At that moment you both instantly know that the relationship between the two of you, will never be the same again.

-My Bestfriend's Wedding

Puno ang club. Ganito naman tuwing walang pasok kinabukasan. Hiumithit muna ako ng yosi bago kami pumasok ni Andrea. Kilala niyo naman si Andrea d ba? My ex who slept with my bestfriend? Yep. That's her. Marahil ay iniisip niyo kung ano ginagawa ko kasama siya. Simple lang ang sagot.

Panakip-butas.

Alam niyo yung feeling na nahanap niyo na yung babaeng alam mong mahal mo pero alam mo rin na hindi rin magiging kayo? Napaka-bad trip nun d ba? Masakit. Sobra. Parang may mistulang butas sa dibdib mo kung nasaan ang puso mo. Si Andrea ang panakip-butas. Hindi ko naman siya mahal. Good time lang ang habol ko. Yun lang naman. Masama alam ko pero... Ewan ko.

“Yomz?” sabi ni Andrea.

“Yeah babe?” ang tanong ko.

“What's wrong? You seem occupied.” ang sabi niya sa kanyang napaka-sexy na boses.

“Nothing. Forget about it. Tonight's between just you and me.” ang sabi ko. Ngumiti siya at niyakap ako. Hay... Napakadali naman nito.

“What do you want to do Drea?” ang tanong ko.

“Hmm... Let's dance first, than drink a few beers and...” sabi niya sabay ngiti. May kasama pang wink. Sino ba namang lalake ang makakatangi sa ganoong imbitasyon.

Pumunta kami dance floor at sumayaw. Nakatalikod siya sa akin pero magkadikit ako. Ramdam na ramdam ko ang bawat pagkembot siya. Ang paghinga niya habang sumasayaw. Ang mga kamay ko ay dahan-dahang hinamas ang curve ng kanyang katawan. Kung ang demonya ay nag-anyong babae para buhayin ang pagnanasa ng isang lalaki, ang katawan ni Andrea ang kukunin niya. Napakahot nitong babaeng ito. Madaming mata ang nakatitig dito sa chick na kasama ko. Marami siguro ang nag-iisip kung gaano ako kasuwerte.

Hinawakan niya ang aking bewang at tinuloy ang pagsayaw niyo. Hindi maitago ng dilim ang makukutis niyang legs at ang suot niya... wala nang tinira para sa imahinasyon. Damn. She's hot. After a few minutes more, umupo na rin kami. Lumapit ang isang waiter.

“What can I get you?” ang sabi niya.

“I'll have a ****” ang sabi ni Andrea habang nakangiti sa akin. Tsk tsk. Masama yan.

“Red Horse Stallion” Sinulat ng waiter ang order namin at umalis.

Tumingin sa akin si Andrea in that seductive stare all the beautiful girls know. Kakaiba nga eh. Sino kaya nagturo sa kanila nun? Yung tingin na tipong matutunaw ka at iinit ang katawan mo. Mapapaisip ka rin eh. Sa bibliya nandiyan rin yung tingin na tinutukoy ko. Sa Genesis. Yung kuwento ng Forbidden Fruit. Isipin mo, si Adan na siguro ang pinakamalambot na lalaki na makikita mo sa bibliya. Biro mo inabutan lang siya ni Eba ng isang mansanas na pinagbabawal. At alam niyang pinagbabawal ito. Pero ano ginawa niya? Kumagat pa rin siya. Tumikim pa rin siya ng bawal sa kanya. I mean, what's up with that? But then, makakakita ka ng isang babae na katulad ng nasa harapan mo ngayon, looking at you with that seductive stare and then it all makes sense. If yun ang ginawa ni Eba kay Adan, hindi na ako magtataka.

“Are you enjoying yourself?” sabi ko.

“Yes. Everytime I'm with you. It's definitely enjoyable.” sabi ni Andrea with that seductive stare and a half-pout in her lips. Yes. Hindi na nga ako nagtataka.

“Really babe. After this, my place or yours?” ang tanong ko.

“Definitely yours.” ang sabi niya. Small chat muna kami. Nag-uusap. Nangungumusta. I just don't care. Naghihintay na lang ako na magyaya siyang umalis.

Ilang minuto pa ang lumipas.

“Yomz, I'll go to the rest room muna ha. Then we'll go.” sabi niya sabay tayo.

Finally. Tagal. Tsk tsk. Inubos ko na ang Red Horse ko at kinuha ang bill. Nagbigay na ako ng pera at naghintay.

“Hey Yomz.” ang sabi ni Andrea.

Tumayo ako at lumapit sa kanya.

“Shall we? I've already paid.” ang sabi ko sa kanya.

“Yeah, but come with me for a while.” sabi niya sabay hawak sa aking kamay. Lumapit siya sa isang table. Tahimik lang ako at nag-iisip.

“Yomz, si Paolo kapatid ko at ang girlfriend niyang si Nicole.” sabi ni Andrea.

Nicole?

Tumingin ako. Si Nicole nga. Langya, sa lahat pa na magiging girlfriend ng kapatid ni Andrea... si Nicole pa. Ano ba. Wag ka naman ganyan Lord. Huwag mo naman sanang paglaruan ang puso ko.

==================================

There is no instinct like that of the heart.
-Lord Byron

Dahan-dahang dumilat ang aking mga mata para batiin ang umaga. Tulad ng dati ang una kong gawin pagkatapos gumising ay tingnan kong anong oras na. Alas-otso pa lang ng umaga. Medyo maaga-aga ata ako nagising ngayon. Sinubukan kong bumangon pero parang may mabigat sa dibdib ko na pumipigil sa akin. Tumingin ako. May nakita akong ulo. Teka teka... ano ba ginawa ko kagabi at sino ang kasama ko.

Nicole.

Ngek. Siya na naman ang naiisip ko. Pero parang naaalala ko na nakita ko siya kanina. Nangyari nga ba ang imposible? Siyet. Wait lang, isipin ko.

Rewind muna.

Pumunta ako Embassy. May kasama ako eh. Si... Andrea. Tama tama.

Tapos... Nagsayaw kami ng mga isang oras ata... or maybe more. Can't remember. Then, umupo kami sa isang tabi.

At... Bago kami umalis. Pinakilala ako ni Andrea sa kapatid niya at umuwi kami dito.

Natatandaan ko na hindi ko pala na-lock yung pintuan pagkatapos namin pumasok. Nararamdaman ko pa rin ang init ng halik niya. Hinubad niya kaagad ang damit ko. Tapos yung kamay niya pumunta sa may pantalon ko at ilang segundo pa ay nakaluhod na siya sa harap ko habang dahan-dahang binababa ang pantalon kasama na rin ang underwear ko. Tiningnan niya ako in that sexy stare all pretty girls know. And she looked down again, opened her mouth and...

Teka. Napabilis ata. Balik-balik. Alam ko nandun si Nicole eh. Pero saan dun.

Pinakilala ako ni Andrea sa kapatid niya. At... yung girlfriend. Si Nicole.

Oh.

Tiningnan ko si Andrea at hinalikan ko ang ulo niya bago ako maingat na umalis sa kama. Naghilamos ako, nagsipilyo at nagsuot ng shorts at t-shirt bago umupo sa couch at pinagmasdan ang condo ko.

Maliit naman siya. Medyo malaki-laki lang ang kuwarto sa bahay ng kaunti pero ayos na rin. May sariling cr at shower. Walang air-con. Hindi ko naman kailangan eh. Electric fan, masaya na ako. Ano pa ba... May table sa harap ng couch. Sa sahig ay nandun ang nakakalat na mga damit, isang pack ng dotted condom. Yung ref ko na walang laman kung hindi tubig at beer.

“Get this party started on a Saturday night. Everybody's waitin for me to arrive. Sendin' out the message to all of my friends”

Langya. Ano yun. Hindi naman naka-on yung radio o kung ano man. Pinakinggan kong mabuti. Parang nangaling sa may pintuan. Cellphone siguro. Tumayo ako at lumapit.

“We'll be lookin flashy in my Mercedes Benz. I got lotsa style, check my gold diamond rings. I can go for miles if you know what I mean”

Oo na. Andyan na andyan na. Ayun. Nilapitan ko muna ang pantalon ko at kinuha ang cellphone ko. Hindi akin. Nangagaling pala sa handbag ni Andrea ang tunog na yun. Binuksan ko at hinalungkot ang kanyang bag. Lipstick. Eyeliner. Tissue. Hmm... Asan na ba. Ayun. Nax. Ngayon lang ako nakakita ng phone na ganito ah. Ito yata ang bago ng Sony Erricson.

“I'm comin' up so you better get this party started. I'm comin' up so you better get this party started”

Binuksan ko ang flip phone na hawak ko. Pumindot ng kung ano. Message pala. Mabuksan nga.

Congratulations you have won... blah blah blah. Mga promo promo na naman. Nakakasira naman ng araw toh.

Hmm... Pahinga na nga muna ako. Binuksan ko ang pinto at dumiretso sa verando at umupo sa may railings. Kinapa ko ang bulsa ko. Teka, hindi yosi toh ah. Siyet. Yung dalawang cellphone ang nadala ko. Since tinatamad na akong bumalik, binuklat ko na lang cell ni Andrea at pinakialaman.

Ate Nicole
+639202707604

Hindi kaya si Nicole to? God. This looks like a scene from some cheesy movie. Kinuha ko ang cell ko at...

Ano nga ba ang gagawin ko? Ano ang gagawin ko? Bakit ko ba nilabas cell ko? Para saan? Nababaliw na ba ako? Nahihibang. Ano kaya iniisip ko at ba't ko ginagawa ito. Siyet.

“Hello. Is anyone there?”

Teka. Boses ni Nicole yun ah. Langya, na-iimagine ko na ata na tinawagan ko siya. Teka, bakit may mainit sa may tenga ko. Siyet. Cell ko. Oh ****. Tinawagan ko nga si Nicole. At hindi ko lang iniimagine yun. Boses nga niya yun. Ano na naman pinasok kong ito? Bahala na.

“Ei. Si Yomz toh. Musta na?”

==================================

There is always some madness in love. But there is also always some reason in madness.

-Friedrich Nietzsche

Ilang segundo ang lumipas bago siya sumagot sa aking pagbati. Marahil ay hindi siya makapaniwala sa sitwasyon. Maski ako hindi makapaniwala eh. Kahibangan na ata ang ginawa ko. Kahibangan nga pero... ba't feeling ko tama ang ginawa ko?

Ayos lang ako. Ikaw?

“Ayos rin lang.”

Katahimikan na naman ang bumati sa akin. Ano nga ba ang meron sa amin ni Nicole pero kahit ang katahimikan ay may sinasabi?

Paano mo nga pala nakuha number ko?

“Ah. Nakuha ko kay Andrea. Kilala mo naman siya d ba?”

Yep. Sister ng bf ko. So... You're seeing each other?

“I guess so.”

Ano nga ba masasabi ko? Na hindi? Ayaw ko siyang lokohin. Ayaw ko magsinungaling sa kanya. Ayaw ko isipin niya na may tinatago ako sa kanya.

“She's my ex actually. Well, she's trying to patch up our relationship. But I don't think...”

Why?

Ako naman tumahimik. Hindi ko alam kung ano sasabihin ko. Ilang segundo ang lumipas bago ko sinagot ang tanong niya.

“There are things that happened to me that caused a lot of changes in my life. And...”

Let it go Yomz... Let me go...

“But...” Pero hindi niya ako pinatapos. Sa totoo lang hindi ko naman alam kung ano sasabihin ko.

Look Yomz. I'm in a relationship that is enduring for years. I don't want my life to fall apart. I'm sorry. Please just let me go.

“I... I can't do it. Hindi ko kaya Nicole. I lo...”

Please don't say it. I know. I'm afraid of you saying it. Natatakot ako sa sarili ko kasi hindi ko alam kung ano gagawin ko kung narinig ko yun.

“Oh.”

Besides we don't really know each other. We've met and talked how many times? Three? Four? It's crazy.

“Then let's give it a shot. Let's get to know each other. Let's talk about stuff that you like and stuff that I like. It won't hurt to give it a try”

I expect it will

“How could you say that?”

Because what we had those past few meetings was like a fantasy. But if we get to know each other, we might not like what we see. And the fantasy is gone. What then?

“I rather live a life of truth then be fooled by fantasies. If we find out that nothing will happen between us, then at least we could be friends.”

Friends? Haha. That's wishful thinking.

Tama nga siya. Hindi ko kaya na magkaibigan lang kami. Hindi ko kaya. Mas mabuti pa na hindi ko siya nakilala kaysa maging magkaibigan kami. Mas mahirap yung sitwasyon na yun.

“I guess it is. Let's make a deal.”

What deal?

“Two days to get to know each other. Then, if nothing works, then we'll say goodbye on the second day and you'll never hear from me again. I'll disappear from your life.”

Two days? Why can't it be just a day?

“Two days Nicole. One day where you explore my world and another day for me to explore what you like.”

Tumahimik siya. Papayag kaya siya? Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano na ginagawa ko. Basta ayaw ko magtapos ang lahat sa isang phonecall. Gusto ko sabihin niya sa akin ng harap harapan kung may pag-asa ako. Kami.

Haha. Napaka-persuasive mo Yomz. Fine. We'll do what you want. I know you'll keep you're word.

Whoa. Haha. Pumayag siya. Hindi mapinta ang kasiyahan sa mukha ko. Binigyan niya ako ng pagkakataon. Para akong siraulo dito sa balcony na nakangiti.

“So, who goes first?”

You. You pick the time and place where you'll pick me up.

“Ok. How about next next Saturday?”

Sure. I have nothing planned yet. Where will we meet?

“Hmm... Kasi I go to my home in Las Piñas on weekends eh. Where do you live ba?”

I have a condo in Makati but I go home in Ayala Alabang on weekends“Great. So we'll meet sa ATC sa Starbucks at 10 in the morning. Is that fine?”

That will do. See you then

“See you then.”

Ano kaya mangyayari sa amin? Hindi ko rin alam kung ano gagawin ko pero kinakabahan ko. Kasi dalawa lang ang pagkakataon na binigay sa akin, paano kung magkamali ako?

[chiyoruki]

Woohoo!! It's back!!! weeeee! (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

[liureiyi]

ngayon ko lang nabasa ito,.. /omg


ang galeeng,..

wee,.. update po pls,.. (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

[imperfect]

You cannot be lonely if you like the person you're alone with.

-Wayne W. Dyer

Time: 10:05 AM.

Wow. Late na naman ako. Tsk tsk. Palibhasa, natagalan ako sa pagligo. Halos nalunod na nga ata sa tagal eh. Tapos langyang trapik yan! Yung usual kong 10-15 drive ko, muntik ng umabot ng 30 minutes. Demonyadong trafik. Hindi pa ako mabilis na nakahanp ng parkeng. Tsk tsk. Sabog yata ang araw ko, man.

Binibilisan ko na ang aking paglakad papunta sa Strabucks. Noong nakita kong malapit natin, inayos ko ang sarili ko at casually na naglakad. Siyempre, dapat cool na cool sa paglalakad. Wa-poise kasi ang nagmamadali. Kahit na late ka, basta hindi mawala ang composure mo, astig pa rin ang kakalabasan mo. Trust me.

Ayun siya. Nakaupo at nagtetext. Ang ganda niya. Jeans lang at Spaghetti strap ang suot niya pero halatang-halata siya. Ganda kasi eh. Hay... Lakas na ng tama ko sa babaeng ito. Tinatanong ko sa sarili ko... Kinakabahan ba ako? Hindi ata. Ewan ko. Siguro nga importante ito, isa sa pinaka-importanteng gagawin ko sa buong buhay ko pero naiisip ko rin na mangyayari ang mangyayari. Bahala na. Basta maging totoo ako sa sarili ko. Yun lang naman ang kaya ko talagang gawin: ang maging ako.

“Hi. You look beautiful. Sorry I was late...” ang sabi ko.

“Yomz, kung gusto mo magpa-impress, wag ka ng mambola. Kumita na yan. Strike one ka na.” sabi niya sabay ngiti, complete with oh, those adorable dimples.

Basted. Sabog. Haha. Pero wait... the comeback:

“Nicole, hindi ako marunong mambola. Kung sinabi ko maganda ka, yun talaga ang katotohanan.” sabi ko.

“Nice save. Haha. So what do you have in store for me?”

“Tara. Studio pic muna... Hehe.” sabi ko.

“Ngek. Baket?” ang tanong niya.

“Let me put it this way, after two meetings, I might never see you again. So maybe, I'm saving this moment so that I won't forget you.” ang sabi ko. Totoo.

“Sounds pessimistic...” ang sabi niya na halos pabulong sa sarili ko.

“It's realistic. I try to prepare myself whatever happenes. Motto ko yan eh. Expect the best, but always prepare for the worst...” ang sabi ko.

“Nice...” sabi niya. Tahimik siyang tumayo. Hinawakan ko ang kamay niya at naglakad kami papunta sa picture city. Hindi siya umimik. Hindi rin niya tinangal ang kamay ko. Parang napakaselan ng kamay niya. Pero napakainit. Or wait... Baka pisngi ko lang yun na kasalukuyang namumula. Bigla siyang natawa. Tiningnan ko siya.

“Ano nakakatuwa?” ang tanong ko.

“Ikaw. Namumula ka eh.”

“sorry. Sarap kasi hawakan ng kamay mo eh. It feels so right.” ang sabi ko. Of all the lines ever created by man, “it feels so right”pa ang napili ko. What the hell is wrong with me.

“That's mushy.” ang sabi niya. Pero nagsimula na rin siyang mamula.

Ilang minuto pa at natapos na rin ang aming studio pic. Isang oras daw bago namin puwedeng balikan. Hehe. All part of the plan.

“Saan na tayo Yomz? Boring na to ha.” sabi niya sabay ngiti.

“Netopia.” sabi ko.

“Huh? Baket?” ang sabi niya.

“Ragnarok. Alam mo yun?” ang tanong ko.

“Huh? Oo pero...” ang sabi niya na pero ang ibig niya talagang sabihin: Ngek. Bakit tayo maglalaro ng Ragnarok eh ang baduy baduy nun? Hindi bagay sa isang katulad ko

“Hindi ba usapan natin papakita ko sa'yo ang isang parte ng buhay ko. Kasama to. Trust me dear.” ang sabi ko. Napa-oo na lang siya. Nagpareserba ako ng dalawang magkatabing upuan at tinuruan ko siya ng basic controls. Tinaype ko ang nick at password na hinanda ko para sa kanya.

Id: Nicole
Password: 120105

Server: Fenrir

Lumabas ang character select screen at ang kanyang character: Isang novice na may 9 int, 9 vit, 9 agi. Tapos ayun. Nagsimula na siya maglaro. Hinayaan ko muna siya habang nilaro ko ang aking sinx. Narinig ko ang pag-click ng mouse niya. Tiningnan ko siya. Aba, concentrated sa paglalaro. Natatawa na lang ako. Bumalik ako sa paglalaro ko. Ilang minuto pa, may naramdaman akong tumatapik sa braso ko. Binaba ko yung ear phones at tumingin kay Nicole. Excited na excited ang dating niya.

“Ang cuuutttteeee ng Poring!” ang sabi niya. And she actually giggled.

“Kailangan mo siyang patayin para maka-level-up ka.” ang sabi ko. Biglang tumigil siya sa pagngiti at tinangnan ako ng napakasama.

“Ang cute cute eh. Bakit ko papatayin?” ang sabi niya. Ngumiti ako.

“Teka lang, puntahan kita kung nasan ka.” sabi ko.

Nasa may labas siya ng Prontera. Nagdeal kaagad ako. Binigyan ko siya ng sari-saring gamit kasama ang 5m na zennies, poring egg, incubator at apple juice.

“Ano gagawin ko dito Yomz?”

“Double click mo ang incubator, click mo yun egg at ok.” ang sabi ko.

“Wow! May poring! Ehehe. Cuuutttteeee!” ang sabi niya.

“Right click mo, check status. Puwede mong palitan ang pangalan niya.” sabi ko.

“Ohh...” ang sabi niya. “Ayan. Yomz na pangalan niya!”

“Gee, thanks.” I said sarcastically. Hinampas niya ang balikat ko.

Isang oras na lumipas at na-dc na kami.

“Ano nangyari Yomz?” ang sabi niya sa akin na may halong disappointment sa mukha niya.

“Time na eh. Don't worry. Malalaro mo pa rin yan.”

“Oh ok.”

“Tara, kunin na natin ang pic.”

======================

Remember, we all stumble, every one of us. That's why it's a comfort to go hand in hand.

-Emily Kimbrough

Time: 1:00 pm

Cinema 3. Kingkong. Yes, yes. I'm a movie buff. Kaya dito ko siya dadalhin. Pero actually, napanood ko na toh. Kaso sabi niya hindi pa daw niya napapanodd kaya andito kami. So far so good... I think...

“Yomz?” tawag ni Nicole. May halong pagtataka sa kanyang mukha. Sa kanyang napakagandang mukha.

“Oh yeah. Sorry. Anyway, you want to get something from Taters?” ang tanong ko.

“Ano ba Yomz, pinapataba mo ata ako. Hehe...” ang sabi niya.

“Ngek. Haha. Baka. So ano nga, gusto mo?”

“Sure. Ikaw na pumili. I'll get na sits for us, ok?” sabi niya. Pumayag ako at pumila na sa may Taters.

Ok naman simula d ba? Walang hang-ups or whatever. Mukha namang masaya siya. Well, maliban na lang sa aking pagkalate pero I made up for it naman. At least I think I did. Ayun. Ako na pala.

“Isang Big-time na Taters Chips na cheese at dalawang large ice tea.” ang sabi ko.

“Sir, ok lang ba maghintay ng 5 minutes?” ang tanong nung clerk. Tiningnan ko ang relo ko. Mga 15 minutes pa bago magsimula ang movie. What the hell.

“Sure.”

“That would be 139 pesos sir.” Binigyan ko ng 150. Inabot niya sukli. Naghintay ako 5 minutes bago ko nakuha. Napakasimple d ba? Sana ganun lang buhay noh. Lord, isang trabaho bilang doctor at masayang pamilya to go. That would be free. Salamat chief. Haha, Nangangarap ka na naman.

Pumasok na ako sa sinehan. Kung ano ano ang iniisip ko habang hinahanap si Nicole. Ayun siya. 2nd row. Umupo ako sa seat malapit sa kanya.

“Sorry ha. Medyo natagalan kasi ako. Anyway...” ang sabi ko pero napatigil ako dahil sa isang boses na ngayon ko lang narinig sa buong buhay.

“Who the hell are you?” ang sabi ng katabi ko. Tiningnan ko siya. Ay, siyet. Hindi ito si Nicole. Napatingin ako palayo. Ayun si Nicole. Nakatingin sa amin at tawa ng tawa.

“Sorry po. I thought you were someone I know.” sabi ko. Sabay tayo at alis papunta kay Nicole. Grabe, nakakahiya. Buti na lang madilim. Hindi gaanong nakikita ang pamumula ng aking mga pisngi.

“Strike 2 na yun Yomz.” sabi ni Nicole sa akin nung umupo.

“Hehe. Sorry.” sabi ko sabay abot ng ice tea sa kanya.

“Thanks.” sabi niya sabay ngiti. Grabe. Ganda.

“Ok. Tater Chips cheese kinuha ko. Ayos lang?”

“Oooohh. Favorite ko toh. How did you know that?” ang tanong niya.

“I didn't. It's my favorite too...” ang sabi ko. Tumahimik siya at napatingin sa akin. Tumingin rin ako sa kanyang mga mata. Damn, I could get lost in the grandeur that are her eyes. Black pearls in a sea of white. Biglang nagsimula na ang movie at nawala ang aming “connection.”

Tahimik lang kami habang nanonood. Parehong may kanya kanyang iniisip. Parehong kontento na sa katahimikan. Marahil sa ibang tao ang katahimikan ay tanda ng pagwala nang kuminikasyon. Pero minsan, ito ang naghuhudyat ng totoong pagsasalita. Dahil walang ibang naririnig kung hindi ang salita ng puso at ng kaluluwa. Corny pero ito ang pinaniniwalaan ko.

After 3 hours, more or less.

Tapos na rin ang movie. Ayos naman. Looks like she enjoyed it. That's good.

“So, where to next?” sabi niya.

“Wait ka lang sa Starbucks. I'll get the car. We'll go somewhere in Katipunan.”

“Layo ah. Samahan na lang kita sa car mo. Ayaw ko na pumunta sa Starbucks.” sabi niya. Sinamahan niya ako papunta sa may likod ng ATC. Para sa parking at sa aking kotse.

“Nice car.” sabi niya. Napangiti na lang ako. Siyempre. Maganda talaga Altis ko. Binihisan ko talaga toh. Mga 50k na ata nagastos ko. May subwoofer pa toh sa likod, DVD player and may mini Oxygen Bar. Now, that's a car.

Binuksan ko ang pinto para sa kanya like the gentleman that I am. Hehe. Pumunta na ako sa driver's seat at pinaandar ko na. Manual toh dude, hindi 'matic. Ayaw ko ng 'matic kasi eh. Para lang sa mga tinatamad yun. Besides kaya mo ba magshift mula sa primera papunta sa quinta? I don't think so.

“Ano gagawin natin sa Katipunan Yomz?” sabi ni Nicole.

“Actually, sa may Xavierville. Pupunta tayo Meatshop.” sabi ko.

“Never heard of it.”

“Hehe. I know. It's a meatshop converted into a restaurant slash inuman place. It's actually nice. And it has the best barbecue.” sabi ko.

“Ngek. And then?” ang tanong niya.

“Then, we'll go to Eastwood. The Basement. The place where everything started...”

======================

To watch us dance is to hear our hearts speak.

-Hopi Indian Saying

Time: 3:00 am

Late na. Mag-isa na lang ako pauwi. Si Nicole? Ayun, nahatid ko na sa magara nilang bahay sa Ayala Alabang. Hindi naman kami pinagalitan. Siguro. Yung nanay niya kasi ang sumalubong sa amin. Natatandaan pa niya yata ako. Nakangiti sa akin at pinapatuloy pa ako sa kanilang bahay. Sabi ko, huwag na. Happy na ako sa nangyari. Masaya na ako sa katapusan ng gabing ito.

Teka, teka. Hindi niyo nga pala alam kung anong nangyari sa amin, noh? Flashback mode tayo mga repapips.

Time: 7:00 pm

Kumain kami ng hapunan ng mga alas-siyete ng gabi sa Meatshop. Quick explanation: Ang Meatshop ay isang meatshop na ginawang inuman. Madalas tumambay dito ang mga Atenistang nagdodorm o nag-cocondo na walang pera papuntang Eastwood. Mura kasi. End.

Anyway, dun kami kumain. Naghati kami sa apat na barbecue at dalawang kanin. Sulit na yun. At ang drinks? Lights. Enjoy na enjoy sa pagkain itong si Nicole. Masayang-masaya talaga siya kasi sobrang sarap daw. Napangiti na naman ako. Iba rin talaga kapag alam mong napapaligaya mo ang isang tao.

“Yomz?” ang sabi ni Nicole sa gitna ng pagsubo.

“Yeah?” ang sagot ko.

“Ang sarap.” sabi niya sabay ngiti. May sauce pa sa bibig niya. Natawa tuloy ako. Kumuha ako ng tissue at pinunasan ang gilid ng kanyang bibig. Corny noh? Pero, ano magagawa ko? Lakas tama kasi. Tiningnan niya ako ng mabuti habang ginagawa ko iyun. Hindi ko iniinda ang mga tingin niya at nagpatuloy sa aking ginagawa.

“Thanks...” ang sabi niya ng pabulong bago nagsimula sa pagkain ulit. At ako naman? Kakatapos lang. Umiinom na lang ng beer habang pinapanood siya habang kumakain. Napapansin ko lang na halos lahat ng kilala kong babae has this cute way of eating. Yung medyo dahan dahan lang na parang walang pakialam sa oras at sa mundo. Yung tipong parang sinasabi nung babae na “Nothing will come between me and my food!” Kakaiba rin. Para sa babae, parang artform ang pagkain. Eh samantalang mga lalake, kain lang ng kain. Lamon ng lamon. May table manners nga pero walang finesse sa pagkain. Gets niyo ba sinasabi ko?

After a few minutes, natapos na rin siya kumain. Kinuha ko na yung chit at binayaran. Hinintay ko muna siyang maka-recover sa pagkain. Siyempre, compose ka muna dapat bago tumayo. Ganun naman talaga.

“Yomz, I'm ready na. Shall we get going?” sabi ni Nicole.

“Sure. Let's go...” ang sabi ko.

Time: 9:00 pm

Eastwood. The Basement. Remember this place? Dito nagsimula ang lahat a few weeks ago. It's a wonder that one seemingly insignificant event could change the way you look at life forever. Kakaiba.

Nakaupo muna kami sa may bar at umiinom. Medyo maaga yata kami dumating. Oo, alas-nueve na ng gabi maaga pa sa lugar na ito. Nagsisidatingan pa lang ang mga tao dito ng ganung oras. Medyo sikat rin ito dahil sa mga kakaibang nangyayari sa lugar na ito. Sa sobrang pagkakaiba, kailangan mong magpakita ng id na may araw ng kapanganakan mo. Oh d ba, astig?

Tininitingnan ko ang mga dumadaan. Isa ito sa mga gusto kong gawin kung maraming tao. Ang pinapanood sila at kung ano-ano ang mga ginagawa nila. Meron dito, pansin agad na ang tanging hangarin lang ay makakuha ng kapiling ngayong gabi. Meron naman, just for fun lang daw. Meron naman dito, all for the glory of the dance. At meron namang halatang unang pagkakataon upang makapasok sa lugar na ito. Sila yung tipong hindi nila alam kung ano gagawin at kung saan pupuwesto. Maraming tao, maraming rason kung bakit andito... pero isa lang ang gusto kong itanong. Where are you going?

“Yomz. Naku... nag-blank out ka na naman. Strike 3 na ba?” ang sabi ng anghel na katabi ko. Isang anghel na may hawak ng red horse.

“Hehe. Huwag naman sana. Hindi pa nagsisimula, out na ako.” ang sabi ko na pabiro. Tiningnan niya ako ng mabuti at ngumiti,

“We'll see.” ang sabi niya sabay inom ng beer.

Malapit lapit na ang alas-diyes at nagsisimula nang uminit. And I'm not talking about the temperature. Hinawakan ko ang kamay niya at yumuko ng kaunti.

“Want to dance?” ang sabi ko sabay halik sa kamay niya.

“Nax. The moves. Haha. Sure, lead me away.” ang sabi niya.

Dinala ko siya sa may dance floor. Sa may gitna para makita kami ng lahat. Para magtaka ang mga tao. Sino kaya itong ordinaryong nilalang na may kasamang anghel? Ano kaya ang ginawa niya upang makasama ang isang babaeng katulad niya? Sa totoo lang, ako rin nagtataka. Ako rin napapaisip sa mga nangyayari.

Unti-unti kaming gumalaw sa musika. Ang musika. Marahil ay mahirap maintindihan ang nadarama ko ngayon. If it could be summed up in one word: rapture. May kakaibang kaligayahan ka na nadarama. Natatakpan nito ang buong pagkatao mo. Ang lahat ng kalungkutan, ang lahat ng problema, ang lahat ng sakit na nararamdaman, lahat nawawala. Ang tanging natitira na lamang ay ang sobrang lakas na kaligayahan. Rapture...

This rapture, mulitply it by a thousand times because of the presence of someone that you have this unexplained connectioned with and it just blows you away. Naniniwala ako na ang kaluluwa ng bawat tao ay puwedeng kumonekta sa isa pang kaluluwa upang gumawa ng isang koneksyon na walang katulad, na wala ng hihigit pa. Soulmates ba kamo? Naku. Hindi. Walang kinalaman ang kapalaran dito. Wala. No. Destiny has nothing to do with it. This is free will at its best. Something that you chose to happen. Puwede nating sabihin na ito ang pinakamataas na porma ng pagpili. Ang pumili ka na magkaroon ng ugnayan na tapat at dalisay. Walang sinabi ang kapalaran sa pag-ibig na pinili mong mangyari. Walang-wala.

Segundo. Minuto. Oras ang lumipas pero hindi ko nararamdaman. Nawala ang pagkamuwang ko sa oras. Isa lang ang kinikilala kong may kapangyarihan sa mundo ko. Si Nicole. Ang babae na maaari kong ibigay ang lahat lahat. Siya lang.

May kakaibang nangyayari. At tila ngayon ko lang napansin. Nakayakap siya sa akin, ang mga kamay niya nakapalibot sa may ulo ko at nakapatong sa aking mga balikat. At... nakayakap rin ako, ang aking mga kamay pinapalibutan ang kanyang bewang. Grabe. Iba na ito. Wala na yatang gaganda sa gabing ito.... sa babaeng kasama ko.

Mabilis ang musika sa the Basement pero mabagal ang pagsayaw namin. Yung tipong sayaw na ginagawa mo kung slow song lang. Ang trust me. There is no such thing as a slow song in this place. Pero bakit ganito kami sumayaw? Bakit tila hindi namin sinusunduan ang mabilis na ritmo ng musika.

Namulat ako sa katotohanan. Hindi kami sumasabay sa musika dahil meron kaming sariling musika na kami lang talaga ang nakakarinig. Ang musika namin. Ito ang kinalabasan ng koneksyon namin. Isang sayaw na naghahatid ng kung ano-anong emosyon. Ang isang sayaw na hindi kailangan ng ritmo o ng musika. Ang tanging kailangan lang ay kaming dalawa.

Bumulong ako sa kanya at sinabi ang gusto kong sabihin mula pa noong nagkakilala kami. Alam ko, gasgas na. Pero wala pa rin makakatalo sa katagang ito:

“Mahal kita Nicole...”

Tahimik lang siya. Walang sinasabi. Sumusunod lang sa ritmo na tanging kami lang ang nakakarinig. Tama na ito para sa akin. Tama na ang malaman ko na ganito ang nadadama ko ngayong nagsasayaw kami. Maganda na ang gabing ito sa ganitong kalagayan.

Hinalikan niya ako sa pisngi at sinabi niya ng pabulong:

“Shh... You talk too much...” At nagpatuloy kaming sumayaw sa sarili naming musika.

So, there you have it. May kailangan pa ba ako sabihin sa puntong ito?

[liureiyi]

shucks,.. (IMG:style_emoticons/default/mellow.gif)

anu ba yun,.. i can't wait,.. ang bilis nga ng mga pangyayari,..

huwaaa,.. di ko pa mahulaan mga susunod na mangyayari,.. (IMG:style_emoticons/default/blink.gif)


OT:
tapos na po ba tlga ung Pagbabago? (IMG:style_emoticons/default/sad.gif)

[breaker__rj]

amf galing (IMG:style_emoticons/default/biggrin.gif)

[~PiLya~]

Waiting for more updates.../no1

[Frost_Byte]

Ang ganda nang story!!!!!!!
More pa!!

[imperfect]

Your answers lie inside you. The answer to life's questions lie inside you. All you need to do is look, listen, and trust.

- Cherie Carter-Scott

Sa isang blog...

Hindi ko alam kung bakit sobrang saya ko nitong mga nakaraang araw. Napapangiti ng wala namang dahilan. At hindi lang basta ngiti. Yung abot na tengang ngiti na may kasamang pamumula ng pisngi. Siyet. Ano ba ito. Paano na ang aking “manly” image? Haha. Sayang naman. Pero seryoso, masaya talaga ako. Dahil ata 'to sa kanya... at yung gabing yun.

Sa akin na lang kung sino siya. Hindi ko sasabihin at baka hindi kaya makapaniwala. Maisip niyo pang nangangarap lang ako. Na delusyonado ako. Kaya mananatiling lihim na lang ang pangalan niya.

Sa totoo lang, hindi ko talaga alam kung paano nangyari ang mga nangyari na. Tila isang panaginip na napakaganda. Ngayon lang ako naging ganito kasaya. Parang nabago ang buong pagkatao at ang buhay ko ay nabigyan ng bagong kahulugan. Hindi naman sa pinapalaki ko siya o ginagawang isang diyosa. Hindi yun. Pero alam mo yun. Yung parang may dadating sa buhay mo at lahat nagbago pati personalidad mo. Yung parang naging mas mabuti kang tao dahil sa kanya. Pambihira lang ang ganitong mga klaseng tao. Nandiyan lang sila kung hahanapin mo talaga. Yung bestfriend mo na sasamahan ka kahit anong mangyari, isang kamag-anak na paminsan-minsan mo lang nakikita, ang guro na ang leksyon ng buhay ang itinuturo, ang isang estranghero na minsan lang dumaan sa buhay mo at hindi na nagpakita pa muli... o ang isang taong mahal mo. Sila ang mga taong nag-iiwan ng marka sa pagkatao mo. Hanapin mo lang sila at magpapakita sila.

Nyak. Drama naman nun. Haha. Anyway, ano na kaya mangyayari sa amin sa susunod naming pagkikita? Sa susunod na Sabado na daw eh. Kabado pa rin ako. May usapan kasi kami eh. Papakita ko mundo ko, papakita niya mundo niya. Tapos dun ko malalaman kung bibigyan niya ng pagkakataon maging kami. Paano kasi... may boyfriend na siya. Tatlong taon na ata sila o lima? Alam ko na parang ang sama ng kakalabasan ko nito pero ewan. Wala na ata akong pakialam sa sabihin ng ibang tao. Basta makasama ko siya.

Pero ang tanong: Ano kaya ang pipiliin niya? Sana ako... Kung hindi...

Sa isang diary:

Things have been blown out of proportion. Reason has been thrown out the window. And my life will never be the same again. It's weird. It's scary. And it was fun. Scratch that. It IS fun.

I meet this guy. He turned my world upside down. I thought I was happy with what's been happening to me. A good family, good education, a modeling career that has been skyrocketing to the top, and a steady relationship with a guy I loved. Or so I thought. But then, this guy comes and shows me a part of myself that I never knew existed. But do I love him?

He told me the other night that he loves me. It felt right and wrong at the same time. I'm so confused. I was close to tears at that point. Part of me desperately wanted to tell him that I also felt the same way. I wanted to cling to him so badly. I wanted him to just take me away. It was freedom from the world I'm living in that I wanted. And he was my ticket out. But I didn't. I didn't do anything.

He was never meant to be part of my world. I had my life already planned out. A few more years modelling than I would settle down with Paolo. I would quit my job and raise our little children. I would teach them what I knew of this world. After that, they would grow and start to raise families of their own. Eventually, we would have grandchildren. And I'll tell them stories about their lola who used to be a model. A nice life don't you think?

It was what I wanted. But now... I'm not really sure. It's a nice life sure. However, I keep asking myself, is that what I want to happen in my life? Is it really?

Hopefully, I could figure it out by Saturday. That's when we will meet again. And that's when I will have to choose what I really want to do with my life. This has got to be one of the most important decisions of my young life (even more important than choosing what I had to wear for my debut! Really!) Argh! The pressure. Hopefully I make the right one...

Stupid boys...

==================

Life is a series of experiences, each of which makes us bigger, even though it is hard to realize this. For the world was built to develop character, and we must learn that the setbacks and grieves which we endure help us in our marching onward.

- Henry Ford

Alam mo ba yung pakiramdam na hindi ka bagay sa mundong ginagalawan mo? Na parang lahat ay napakabilis gumalaw at ikaw ay napakabagal. Pinagmamasdan mo silang lahat pero sila parang walang pakialam sa'yo? Weird isn't it? Yan ang nararamdaman ko ngayon.

Oo nga pala. Let me bring you up-to-date. Sabado na po. At andito na naman ako; kasama si Nicole. Ito ang aking munting paglalakbay sa mundo niya. Ang pagsilip sa mundo ng isang model. Magandang pakinggan pero I guess, it's not all that it's cut up to be. Medyo kabado ako. Hindi ko alam kung anong mangyayari pagkatapos ng gabing ito. Si Nicole lang ata ang may alam kung ano na ang mangyayari ngayon. Nasa kamay na niya ang lahat. At ako? Ako ang isang taong nangangarap.

“Yomz?” sabi ng isang babae. Assistant ata. Hindi lang ako sigurado. First time ko sa isang ganito eh.

“Yes. That's me.” ang sagot ko.

“We're getting ready to shoot.” sabi niya. Umo-oo na lang ako.

Langya. Hindi ko pa rin alam kung paano nangyari at napasama ako sa pag-shoot ng isang commercial. Himala. Haha. Hindi naman ata bagay sa akin ang ganito. Si Nicole kasi eh. Dinala ako dito at pina-audition. Biglang bumilis ang pangyayari at napadpad ako... dito.

Mga ilang oras na ring kami andito sa studio pero d pa rin matapos tapos ang isang komersyal na ilang segundo lang ay tapos na sa tv. Marahil siguro ay hindi lang ako sanay. Palibhasa, sanay ako chillax lang, nanonood at hindi pinapanood. It feels so damn weird.

Si Nicole naman tahimik lang. Medyo seryoso. Nakikita ang dedikasyon sa kanyang mukha. Maganda as usual. Pero yung bakas ng konsentrasyon sa mukha niya ay nagbibigay ng panibagong ilaw sa pagkatao niya. And it makes her so very irresistable. I always had this thing for women who know how to take things seriously. Parang may sense of responsibility sila. Hindi ko alam kung bakit. Maybe it's just a sign na if they take some things seriously, what more with something as a relationship? Ala lang. Don't mind me. Just thinking out aloud.

After an hour...

YES! Tapos na rin. Yey, yey. Ano na kaya ang susunod naming gagawin? Eto ako naghihintay sa labas ng dressing room. Hinihintay si Nicole. Bakit kaya ang mga babae matagal magbihis noh? Kakaiba rin eh. Paghihintayin ka ng ilang minuto, minsan nga oras, habang sila ay nasa kuwarto. Lipstick, make-up, blush on, eyeliner, face powder. At kung anu-ano pa. Sa totoo lang, mas importante sa guy ang oras. And when a guy asks a girl out for a date... most of the time the guy likes the girl. So whatever she's wearing, the guy doesn't really care. He already likes you for who you are! So, sana wag na silang magtagal dahil gusto na naming silang makasama. Happy na kami na kasama lang namin sila. Yun lang yun.

At ito lang ang masasabi ko. Ang tunay na kagandahan ay makikita kahit na gaano kasabog ang itsura ng babae. Walang stir pare. Halata pa rin ang kagandahan kahit sabog na sabog ang dating. Naaalala ko nga yung sinabi ng high school teacher ko. Kung gusto mo talaga malaman kung maganda talaga ang isang babae, tingnan mo sila ng bagong gising. Yung magulo pa ang buhok, medyo inaantok-antok pa. Kung maganda sila ng bagong gising, maganda talaga sila. I think my teacher was right. It's always nice to see something more beautiful than the sunrise when you wake up in the morning. AMEN.

So sana. SANA lang. Huwag na kaming paghintayin. Kahit na alam naman nila na maghihintay kami hanngang manigas kami para makasama lang sila.

“Yomz. Sorry to have kept you waiting...” ang sabi ni Nicole. Tiningnan ko siya at magsasalita na sana kaso hindi ako nakaimik.

Scratch everything I said. The waiting is worth the wait if something or someone as angelic as her shows up. Maghintay na lang tayo mga repapips. Huwag na tayong umangal. Grabe. Kinain ko ata lahat ng sinabi ko.

“Yomz... I know I'm pretty and nice to look at but if we could just go now...” ang sabi ni Nicole na nakangiti.

“Ha... eh. Huh?” Wow. Tongue-tied. Tsk tsk.

“Yomz!” sabi ni Nicole habang nakabewang.

“Sorry na. Hehe. So where are we going?” ang tanong ko.

“How would you like to be a ramp model?” ang tanong ni Nicole.

“Ramp model? Nooooo. No way.” ang sabi ko. Ramp model? Seriously?

“Dali na. Kinausap ko na yung designer para makasama ka. Please? For me?” ang sabi ni Nicole na medyo may paawa ng kaunti. Ano pa nga ba ang magagawa ng isang lalake kung ganyan ang tingin ng isang babae sa kanya. Hay...

“Sure. Sure.” Wala talaga kaming laban. Ngumiti siya at sumama na lang ako sa kanya.

====

Ay salamat. Natapos na rin ang section kung saan ako lalabas. Medyo hindi yata maganda performance ko; sama kasi ng tingin sa akin noong coordinator. Pero at least, she let me keep the clothes. Ganda pa naman. Comfortable flesh colored slacks, a black turtle neck shirt, beautiful brown shoes from Rockport and a white dinner jacket. Not bad for somebody who's used to a more casual type of clothing (read: rubber shoes, jeans, t-shirt).

Pinapanood ko na ngayon yung women's ramp show. Dami magaganda. Pero only one stands out. Si Nicole. Naka red halter dress siya. Modest cut naman. Parang prom dress na pinaganda at ginawang napakaganda. At napakamahal. Diamond-studded lining. Wow. As in wow. Ang ganda niya.

And there's this quiet confidence around her which brings about her inner beauty. This is a girl that knows what she's about. She's confident about how she looks. And she knows that everybody knows that. It's not arrogance, it's acceptance of a fact. She's a natural and this is her... world.

Kaya ko kayang makibagay sa ganyang klaseng mundo? Parang mahirap ata. Hindi naman sa minamaliit ko sarili pero parang tinitigan ko siya, parang nanliliit ako. Intimidated? Maybe. Pero kakaiba itong mundong ito. The life of the luxurious and refined. Pero kung magiging parte ako ng buhay niya, kailangan ko rin makibagay sa mga ganito.

Ang tanong, pipiliin niya kaya ako?

Matapos ang ilang oras, lumapit siya sa akin. At teka, may silver crown pala siya na may disensyong mga rosas. Now, she looks even more beautiful... more unreachable.

“You like it?” ang tanong niya. Ngumiti ako.

“You look absolutely wonderful.” ang sabi ko. Medyo namula ang mga pisngi niya.

“Come. Let's join the after show party” ang sabi niya sabay hawak sa braso ko.

“Sure” At naglakad ako upang silipin na naman ang isang bahagi ng buhay niya...

==================

You are never given a dream without also being given the power to make it true. You may have to work for it, however.

-Richard Bach

Ok. So I'm somewhere inside a building sa Makati. At least I think I am. Suot ko ang isang magarang kasuotan na sa kahit sa pangarap ko ay hindi ko pa nasusuot. Big time na big time ang dating. Isipin mo, isang taong tulad ko napaka-refined ang suot. Tsk tsk. Iba na 'to. Nakaupo ako sa isang pabilog na lamesa kasama si Nicole at yung mga ibang tao. Pinakilala sila sa akin ni Nicole kanina kaso nakalimutan ko mga pangalan nila. Pero pare-pareho lang sila: mayaman at sopistikado. Wala akong laban dito.

Biglang may kakaibang musika akong narinig. Lumingon ako at nagulat. May mini-orchestra pala sa dinner na ito. Magarang-magara talaga ang napuntahan ko. Tiningnan ko ang lamesa at nagulat ako. Lintek, ang daming kutsilyo, kutsara at tinidor. Apat na tinidor sa kaliwa, apat na kutsilyo at isang kutsara sa kanan. At may isang maliit na kutsara sa taas ng plato. Sa may kanan naman ng plato ay isang maliit na platito na may tinapay at butter. Wow. Ang dami. Hindi ko alam ang mga ito. Tiningnan ko si Nicole.

“Nicole?” sabi ko. Tumingin siya sa akin at ngumiti.

“Yes?” ang sabi niya.

“Please help me” ang sumbat ko na may halong pagmamakaawa sa boses ko. Tiningnan niya ako na may halong pagtataka. Tinuro ko ang mga kutsilyo at tinidor.

“Ah ok.” sabi niya. Sabay turo sa mga kasangkapan sa harap ko. “Yung butter knife tinapay at butter. Yung appetizer fork para sa Salad. Yung soupspoon para sa soup obviously. At yung natitira ay para sa entree at main dish. At yung kutsara sa taas ay para sa dessert. Got it?”

“Uh... no.” sabi ko sabay napakamot na ulo. Nagbuntong-hininga siya na parang nanay na tinuturuan ang anak niya.

“Sorry ha. Hindi kasi ako sanay eh.” sabi ko.

“That's ok.” sabi niya na parang wala lang. “Ok. Basically, there are five main courses: light appetizer, main appetizer, entree, main course and dessert. Each has a different set of utensils. You have to work your way in. From the outside to the inside. For the light appetizer, use the knife on the far right. Main appetizer, use the fork on the far left. For the soup, use the only spoon on the right. For the entree and main course, use the remaining utensils. And for the dessert, use the spoon on top.” Tiningnan niya ako.

“Ahh... Ok. Gets. Thank you.” sabi ko kahit hindi ko talaga alam.

“Your welcome” sabi niya sabay ngiti sa akin na parang bata ako na gumawa ng good deed.

At nagsimula ng kumain. Needless to say, lagi na akong sablay. Biro mo muntik ko ng magamit ang butter knife para sa soup. Bad trip. Buti na lang ginabayan ako ni Nicole sa aking paghihirap. Hindi ko alam na ganito pala kakomplikadong kumain. Langya, minsan nga masaya na ako na kinakamay ang pagkain. Tapos dinala ako sa ganito. Siguro naman may dahilan kung bakit napakasabog ko. Pero, si Nicole talaga sobrang bait. Pinipigilan niyang tumawa kahit halatang tawang-tawa na siya. Tinulungan niya pa ako kung ano ang dapat kong gamitin. Bait talaga ng babaeng ito.

“Excuse me, I'll go to the comfort room.” ang sabi niya sa akin. Tumayo siya ng dahan-dahan at naglakad palayo.

Habang mag-isa lang ako, napapaisip lang ako sa mga nangyari sa akin nitong ilang linggo. It has to be, probably, the best weeks of my life. For the first time for so long, it feels so much nicer to get up in the morning. Each new day feels like an adventure. Granted, it has its ups and downs like founding out that she had this boyfriend but it just feels so good to be me. This has been a fairytale. Now, I'm waiting for the fairytale ending.

“Excuse me sir. May ipinapabigay na sulat ang kasama niyo po.” ang sabi ng waiter sabay bigay sa akin ng isang pirasong papel. Nagpasalamat ako. Nagtataka ako. Bakit? Ano 'to? Binuklat ko kaagad.

There's a staircase near the comfort room.
Go up to the rooftop. I'll be waiting...
-Nicole

Tiniklop ko ang papel at binulsa. Dahan-dahan akong tumayo at naglayad papunta sa hagdanan na sinasabi ni Nicole. So ito na. Ilang minuto na lang at malalaman ko kung ano ang mangyayari sa akin... sa amin. Siguro tinatanong niyo kung kinakabahan ako... Sino bang hindi sa ganitong klaseng sitwasyon?

Umakyat na ako at andun si Nicole sa may veranda. Nakatalikod sa akin, nakatingin sa malayo. Lumapit ako at tumabi sa kanya. At ang ganda ng tanawin. Sobrang ganda. Hindi ako magsasawa na tingnan si Nicole.

“Ganda ng Metro Manila tuwing gabi noh. Ang daming ilaw. Ang daming patterns na nabubuo. I wonder if anyone can see me from here.” ang sabi ni Nicole ng taimtim.

“If somebody looked at you this high up, they would probably see a star.” ang sabi ko. Ngek. Ano na naman ang nasabi ko. Damn pickup line...

Napatawa si Nicole.

“Flattery... but what do those words mean Yomz?” ang sabi niya.

“I don't know really. It just sort of comes out when I'm with you. Everytime I see you, everytime I look at you, I see either an angel or a star clothed in human flesh.” ang sabi ko.

“That's so nice to hear.” ang sabi niya. Hinintay ko siyang magsalita pero tahimik lang siya. Tinitingnan niya ang mga kotse sa ibaba. Then she hummed... Something very familiar. Nakinig pa akong mabuti. At ngayon ko lang napansin na sinasabayan niya ang mini-orchestra sa baba.

“What are you humming? And why is it so familiar?” ang tanong ko sa kanya.

“You've heard it in a movie. As for the movie, you figure it out. Anyway, it's Canon in D major. It's one of my favorite classical pieces by Pachelbel.” ang sagot niya.

“Pache... who?” ang tanong ko ulit.

“Pachelbel. Johann Pachelbel. Isa siya sa pinakasikat na German organist-composer bago pa man dumating si Bach.” ang sabi niya. Tapos ay bumalik siya sa kanyang pag-hu-hum. Nakinig lang ako. Hindi ko alam na maganda pala ang mga classical pieces. Ma-dl nga. Pero san patungo ang pag-uusap na ito?

“Nicole. Listen. Hindi ko man alam kung sino si Pachelbel o si Bach pero ikaw kilala ko. You are a truly amazing lady. You're beautiful, smart and sophisticated. As for me, I'm not that handsome. Nor am I that smart. Nor am I sophisticated. I am just who I am. And I don't know who I am where I am now. In a rooftop with a girl... no. a lady who I thought was an impossible dream. And maybe I tried to reach more than I should but if you get to be mine, then it was well worth the effort...” ang sabi ko.

“You always had this gift for words Yomz. But underneath all those words, what are you really trying to say?” sabi ni Nicole.

“I simply meant that I'm in love with you and I would love to spend every moment in my life with you.”

Tiningnan niya akong mabuti. May mga luha ang mga mata niya. Pinipigilan niyang ilabas ito pero matinding emosyon ang bumabalot sa kanya. Ngumiti siya. Isang napakalungkot na ngiti.

“That's a nice dream.” ang sabi niya sa akin. Dream? Ouch.

“But we could make it a reality. It's our choice.” ang sabi ko.

“Yes. I know. But I won't make that choice. I'm sorry Yomz.” ang sabi niya sa akin. Tulala ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat na maramdaman ko. Kung ano ang dapat kong gawin. Tira gumuho lahat ng mga pangarap ko. At ang realidad ko.

“Why? I...” sisimulan ko na sana pero inunahan niya ako.

“Because it IS my choice. To tell you the truth, I haven't even decided on what I would say to you after this night is over. But something in what you said a few seconds ago made the decision for me. Ikaw mismo ang nagbigay ng dahilan kung bakit hindi dapat maging tayo.” ang sabi niya.

“Ha? Ano sinabi ko Nicole?” ang sabi ko na may pagkadesperado ang boses.

“Just the way you described me. You had so much hopes and dreams. And it's all pinned around me. Isa ako sa mga bituin na nais mong abutin. Isang angel na tinangka mong kunin mula sa langit. Ang imposibleng pangarap na sinubukan mong gawing katotohanan. Nagkakamali ka. Hindi ako imposibleng maabot. Hindi ako isang bituin at lalong lalo nang hindi ako isang anghel. Tao rin ako. May mga pagkakamali. Pero parang ginawa mo akong perpekto. Isang malinis na diyosa ng iyong mga panaginip. Hindi ko kayang tapatan ang babaeng pinapangarap mo.” ang sabi niya.

Hinawakan niya ang kamay ko na nanlalamig. She gave it a gentle squeeze and smiled at me. Tumutulo na ang mga luha ko.

“Madami ka pang hindi alam sa akin Yomz. May mga sikreto pa akong tinatago. At natatakot ako na malaman mo ang mga iyon. Inaamin ko. Everytime I'm with you, life is an adventure. There is no dull moment with you. Life is crazy and beautiful when we're together. But I don't see a future with you. With Paolo, I can see a future. A few more years and I might not be your perfect angel anymore but with him, it doesn't matter. He will still be with me through the end even if I am old and wrinkled. That's what made me love him in the first place.”

“But I can't live without you...” ang sabi ko.

“That's ****. We both know it. You do not simply choose to love someone because you can't live without that person. You can live without that person only you chose not to. That's love. It is a choice above all else. And think it over logically. You and Andrea are of the same age. So that makes you what? Around 19 or 20? And Paolo, my boyfriend is Andrea's big brother and I'm his girlfriend. Andrea calls me Ate. Do the math. By being with me, you'll make tremendous sacrifices. You want to be a doctor but what if I ask you to settle down? You'll give up your dream. I don't want that. I would like you to be free to explore every possibility.

Mabubuhay ka na wala ako Yomz. Marami ka pang pagdadaanan. Marami pang mangyayari sa buhay mo. I have high hopes for you. You have a future... but I'm not part of it.” ang sabi niya. Medyo natahimik ata ako. It takes time to digest all of her words. Lalong tumulo ang mga luha ko habang tunatagal dahil alam kung tama ang lahat ng sinabi niya.

“Good bye Yomz. Thanks for all the wonderful memories. I'll miss you, especially the way we dance.” sabi niyang nakangiti. Lumapit siya at niyakap ko na may kasamang halik sa pisngi. Tumalikod na lang siya at dahan dahang naglakad palayo.

“Nicole... wait.”

Lumingon siya ng nakangiti. Kahit napakalungkot ng mga pangyayari, hindi ko pa rin mapigilin ang sarili ko sa pagngiti. Napakaganda niya.

“I know this will sound a little cliché-ish. It probably is. But will I ever see you again?” ang tanong ko.

“Tumingin ka lang sa langit Yomz...” ang sabi niya.

Natapos na ang Canon in D major. Nawala na rin si Nicole. At katahimikan na lang ang natitira.

[liureiyi]

ang tagal ng update pero sobrang sulit! (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

aww,.. fave ko rin Canon,.. (IMG:style_emoticons/default/wub.gif) (lalo na nung narinig ko pa yung Rock Version (IMG:style_emoticons/default/tongue.gif) )

gaaah,.. ibang klase yung kweto saka yung conversations,.. sobrang totoo,.. (IMG:style_emoticons/default/ohmy.gif)


thanks for the update,.. /no1

waiting mode ulit ako,.. (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

[ThereSheGoes]

Wow! (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

Pinost na pala ito dito! (IMG:style_emoticons/default/happy.gif) Pao my love!!!! (IMG:style_emoticons/default/wub.gif)

Hee

Ito lang yung fic na binasa ko from first to last ever! Galing imperfect (IMG:http://www.geocities.com/vortrackzone/emoticon/no1.gif)

[jherskie]

(IMG:style_emoticons/default/happy.gif) this is worth waitin for. a showcase of how imperfect's writing style strikes the right chords with a refined way, a perfect touch, a nice rhythmic flow.

i also love Cannon in D. /no1

[Flammable.]

(Thinks of a word TSO taught him the other day) /gg

[imperfect]

@Flammable

What word?

Anyway, thanks for waiting everybody (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

[imperfect]

The real voyage of discovery consists of not in seeking
new landscapes but in having new eyes.

- Marcel Proust

Hello (IMG:style_emoticons/default/happy.gif)

Guess who this is?

Nope. Hindi ako si Yomz. Close but not quite. Hehe.

Hehe. Tama na nga paglalaro. Si Nicole toh. Gulat kayo noh?

Anyway, so why am I here? Bakit biglang napunta sa akin ang kuwento? Well... Simple. Because a story like this has to have two sides. And maybe... it's my time to tell you about who I am. Who I really am.

Some of you might resent me or maybe disappointed because of all that happened. Maybe some of you will say na “pinaasa lang ni Nicole si Yomz.” That is so not true. Let me tell you a secret. I fell for him. That's the truth. But do I love him? Well. Depends on what you mean by love. If you define love as a feeling, as an emotion then yeah. There was definitely something between me and him.

But I don't think that's what love really is. Haha. Sorry kung medyo preachy ako. Just want to tell you how I feel.

Anyway, where were we? Oh yeah. Well if love is an emotion, than a relationship has a very unstable foundation. Emotion is ever changing and volatile. And if you build a relationship on that foundation, it won't last. It would fall just like a stack of cards on a windy day. Hindi ganun ang pag-ibig. Hindi ganun ang magmahal.

That's why I believe that love is a choice first; an emotion second. Love entails a lot of freedom. And choosing to love someone is and will always be the highest value you could give to freedom. Ang pagpili sa mamahalin mo ang kukumpleto sa kalayaan. Kasi kung kapalaran lang ang pipili ng mamahalin mo... then it destroys your most basic freedom. If destiny were to choose the person that you love, than life would have lost its meaning. Sorry. Medyo magulo. Pero yun lang talaga nararamdaman ko.

So. Sorry to bore you all to death. But then, this is now my story to tell. By telling you some of the things about me, then maybe you could understand who the “angel” (am I so vain to use that word or what?) really is.

Let me get a few things straight first. I'm not leaving the door closed for Yomz. He still has a chance. However, it would take a minor miracle for him to rekindle what we had. To be perfectly honest, those tumultuous weeks with him were actually one of the best stretches of my 24 year life. And I would forever cherish those days. At kung matanda na ako at kulubot kulobot (haha. Kung ganoon na kaya ako ngayon, makikinig pa ba kayo sa akin?), isa iyon sa mga ikukuwento ko sa aking mga apo. Promise.

So, umpisahan na ba natin? Marahil ay naiinip na kayo sa mga pinagsasabi ko. Pero may kuwento rin ako. Tulad ni Yomz. May mga bagay rin akong nais sabihin at ipaliwang sa inyo. Tulad ni Yomz. Oh, Game. Tara. Pasok na kayo sa mundo ko =)

Ako si Nicole. And welcome to my life...

=============================

“There is a sacredness in tears. They are not the mark of weakness, but of power. They speak more eloquently than ten thousand tongues. They are messengers of overwhelming grief...and unspeakable love.”

- Washington Irving

Ulan... Isa sa mga paborito kong bagay sa mundo. Simula pa lang noong bata ako, mahilig na akong sumulong sa ulan. Kakaiba d ba? Maganda rin naman ang araw lalo na kapag nasa beach ka pero kung naghahanap ka ng kadamay, ang ulan ang iyong sandigan. At tuwing umuulan, hindi mapapansin na umiiyak ka dahil pati ang langit umiiyak kasama mo. Siya ang iyong ina. Ang iyong tagapag-alaga. Sa kanya, ang sugat mo ay hihilom. At kapag kasama mo siya, alam mo na hindi ka nag-iisa...

Oh. Sorry. So you're here. Sorry for the depressing thoughts. It's raining heavily today and I'm all alone. Boyfriend ko? Wala. May pinuntahan kasama ng friends niya. Although I think it's nice that you visited me. I have a story to tell you. It's about a girl that chased a dream. This girl also loved the rain... So just sit tight and above all... listen.

A girl was born to very rich parents. Her father was a rich businessman and her mother was a poor scholar from the province. She was the eldest born and the only girl. She lived a sheltered life. Everything she wanted, she had. Needless to say, she grew up to be a spoiled brat.

And when the teenage years came, she began to live a double life. She tried everything that there was to true. Smoking came first. Then, she became acquainted with something called alcohol. She did not stop there. Drugs she tried too. Marijuana and heroin was her friends during the lonely days. And lost her virginity to a man she never really loved.

In her other life, she was the picture of perfection. Beautiful, smart and articulate. Always prim and proper. She was an obedient daughter and a model by the age of 14. Nobody would have thought that she was this crazy girl.

Her life tore her apart and kept her sane at the same time. Leading a double life filled the emptiness that she felt but it also gnawed at her inside. It wasn't an easy life but it was the life that she only knew. She was without a doubt, a beautiful mannequin with a hollow center. Yeah. That was the perfect description for her.

And suddenly, just like a fairy tale, a charming prince discovered both worlds that she lived in. She was afraid of the guy because she didn't know what he would think of her. But for some freakin' reason, the guy loved her more for it.

Then, for the sake of the guy, she changed. She intertwined her double lives and made it as one. She tried to change for the better. No more drugs but a little smoking and drinking remained. And not likely to go away. She talked to her parents and told them everything. Her dad shed a tear and her mother cried but she was still loved unconditionally.

Ok. Let's pause here for a minute. Some people always complained that they never felt loved nor did they ever love. That's not really true. Pure unconditional love was the first thing that people experience in the world. Perhaps, the love of a parent is the purest of all loves because of its unconditionality. No matter how hard you try to shove them away, they will be there for you to help you pick up the pieces of a ruined life. Love your parents. It's the least you could do. And now back to the story.

No matter what she did, the guy was always there for her. The guy was supportive. And she never knew happiness like she felt when she was with him. And for the first time in her life, she felt whole. She asked her parents if she could move away from them in her third year at college. She did it for independence. All her life, she was given everything. Now, she wanted to try something different. No allowance and no family support. She wanted to be independent and self-sufficient. Her parents were sad but she was allowed to do so. It was all for the best.

And this is where the story ends. It's not exactly a pretty story is it? A little boring I guess. But it's life as well. And for sure, a story that had a lot of rain in it.

=============================

Some people come into our lives and quickly go. Some stay for awhile and leave footprints on our hearts. And we are never, ever the same

- Anonymous


I have this theory. I had been thinking about for a week or two. Oo nga pala. Isa akong babeng palaisip. Sometimes I just sit and think about something. Maganda rin minsan na tingnan ang iba't-ibang bagay sa iba't ibang paraan. It's always good to see things with new eyes and new perspectives. Things have at least two perspectives but there can be more than one. It's good if we think about different perspectives as well.

Ay. Sorry. Medyo napapalayo na ata ako. Hehe. Got carried away there. Anyway, the theory that I was talking about is that sometimes, there will be a few people in your life that will make this awesome impact on every aspect of your life. And you don't know what change that person will bring or even when it will happen. Mapapaiyak ka... pero mapapatawa ka rin. He/She will make things a lot more easier or that much harder. Choices, hard choices, will have to be made. Magkakaroon ka rin ng bagong pananaw sa mundo. Kung paano mo pinapatakbo ang buhay mo. You will be confronted with questions on what direction your life is taking. This person will mold you. Either you stay as you are or you are just like clay in the hands of a master potmaker... or a madman. Eventually, you will have to choose whether you will alter your path and be changed or stay on course to the path that you had taken. These people who has such a profound impact in a person's life is what I would like to call... Lifeshifters.

Lifeshifters. They are not a product of destiny nor a fork on the road predermined on a path that you had to take. What they are actually is a product of man's unpredictability. We are so different and so unique and yet we are strangely similar at the same time. For this reason, each person affects us in a different way. Thus, each new meeting with someone is a new experience. And how far a chance encounter can change someone is something that we can't even fathom.

Nax. Malalim na ah. Hehe. Anyone, anyone can be a lifeshifter. It does not necessarily mean na ang kasintahan mo lang ang kayang gumawa ng ganun. Marami yan. In fact, the first pair of lifeshifters you will meet is your parents. Obvious naman kung bakit sila d ba? It depends on what kind of parents you have. Kasi d ba, may mga values na priority ng iba samantalang sa iba ay bale wala yun. Then, there are relatives, teachers and even friends and yes the most obvious lovers. In the case of the latter, I had three. Tatlong... for a lack of a better term, boys na nagbago sa buhay ko. Let me point out each one.

Si Jeff. Rich Kid. A Creature of the Night. Mahilig sa night life. There was this aura of quiet confidence in him that implied that he could get anything he wants in life. Crush ng bayan and playboy rolled into one. If there was a person who personified a real player, it's him. In fact, balita nga nung high school days namin, nung 2nd year niya nadaanan na niya ang buong varsity highschool cheerleaders. Too hard to believe isn't it? It was one of those things why girls, including me, were attracted to him. He had this air of a raw and fresh animalistic passion. That everytime you were with him, life would be exciting. And it was.

Siya ang unang boyfriend ko. Ang kauna-unahan. HS senior na siya nun at ako, sophomore. Siya ang first time ko in what our society would call “vices”. Alcohol, drugs... and sex. Yes. Pati yun. He introduced me to everything from the different types of marijuana to different positions. It was the most exciting part of my life. With him, it was always hard and fast. Life was given in very large doses. Everyday was a fastlane towards heaven or hell. We lived in the fastlane and we never stopped accelerating. It was a dream. It was crazy and beautiful at the same time.

Eventually, as fast as it started, it ended quickly as well. As I said, we lived our life in the fastlane. There were no brakes only an accelerator. And the only way to stop was if you hit a very thick brick wall. When you live your life that fast, at some point you will crush and burn and we crashed and we burned... at least he did. I don't want to go into the details basta there were sirens and gunshots when the **** hit the fan so to speak. But even without him, I still continued on. In fact, lalo nga akong bumulis eh. Life on the edge was the only way of life I knew and it was how I lived.

The second lifeshifter in my life was Paolo. Kilala niyo siya d ba? Yung kapatid ni Andrea na kalbo. Hehe. Well, we met at some class in college sa La Salle. Yep. Lasallian ako. He was one of those guys na quiet lang. Na kapag kinakausap mo, one word responses lang ang sasabihin sa'yo at first. But then, when you get to know him, then you'll appreciate him for who he is and he will evetually open up. He was not that outgoing but he does go out from time to time. And in one of those rare times, we meet sa Eastwood, sa tapat ng Basement. I was so freakin scared. I... liked him and I didn't want him to see the other me. The wild part of me. The most vulnerable side. But he did. And he didn't even flinch. He just waved at me as I entered.

By the time I exited the basement, I had a guy with me. He was going to take me to his home and... you get the idea. But Paolo was still there and told the guy to back off. I was drunk and I don't exactly remember the details but it was Paolo who drove me to his home. When we were at his home, I tried to kiss him but he resisted. I took off my clothes and he wrapped me around a blanket. It was then that I broke down and cried. I didn't know why. I just did. He wrapped his arms around me and whispered words of comfort. Then he lay me on the bed and kissed my forehead as I closed my eyes and slept.

I woke up with a hangover; naked and unaware of where I was. There were pajamas on the foot of the bed so I took it and got dressed. I opened the door to find a dining room with lots of food and Paolo smiling at me. I remembered the words he said at that time. I thought you would never wake up. I almost cried then. It was one of the sweetest things I heard. There was such kindness in the voice and most of all understanding. Afterwards, we talked. And I confessed everything. He did not forgive me for what I did because there was nothing to forgive. And he did not judge me for what I did but accepted me for who I am. I told him I was broken and he said that I looked like an angel. I said that I could never be an angel but he said that I didn't need to and being me was enough for him.

And then I realized that he was the person that I would like to spend my whole life with. This was a guy that looked deep in my soul and found something beautiful. I changed for him even if he did not ask it off me. He gave me the gift of generosity and for that I loved him.

Ok. The last guy I will talk about you know fully well. Yomz. He was beyond my understanding. A connection that I could not quite put my finger on. The way we danced was something I have never experienced with any guy. With Jeff, it was always fast. Paolo, it was a slow dance. With Yomz, it was quite a combination of both. But then, hindi ko alam pero... Ewan. The thing I can say now and reflect upon is that Yomz and I were kindred souls. We were a lot alike. In fact I see a lot of myself in him only that he is male and a few years younger.

And yes, I would not forget that kiss. It was colgate heaven. Haha. But then, no matter how sweet it is, it was still a stranger's kiss although a very familiar kiss. And his was a stranger's embrace. And well... you know the rest.

The thing with Yomz was that yes it was fresh and a lot more exciting but it was a fairy tale. He was like a prince that appeared out of nowhere to get me. It was like those happily ever after stories. Only that this was not a story but it was life. Things are a lot more different. How can I live in a life based on fairy tales? It was a fantasy ending to a very realistic life.

Oh wait. Nagriring phone ko. Wait lang ha si Paolo tumatawag.

Hi Pao. What's up?

Dinner? Where and what time?

Let me freshen up first ok? Pick me up an hour from now.

Love you too honey.

Ok. Yun nagyayaya si Pao ng dinner. I have to leave you now. But I will leave you something to think about.

I know a lady writer who always leaves her draft on the bedside table near her husband. She leaves it there so that her husband was the first one that could read her work in the morning. Why? And who among the three would ever do that for me?

See you next time (IMG:style_emoticons/default/happy.gif)

[liureiyi]

shucks, . . dami kong natutunan dito sa fic na ito, . .

gaah, . . thank you Sr. Imperfect!

sarap basahin, . . life's questions were answered, . . hihihi


thanks for the update,.. (IMG:style_emoticons/default/biggrin.gif)

[BaBy BiiK]

wow! d2 na pla 2.. ngayon ko lng nabasa ulit..

d best! (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

[bangkay]

hwaw pinost pala ulit ni idol imprefect dito yung story niya!! (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

nandito parin sakin yung kopya ko ng imposible (buo) hangang ngayun! ang ganda kasi e!!!

hehehe wala lang gusto ko lang magspam

[Amethyst]

na miss ko itong story na i2 hehe kelan

1 of the best stories na nabasa ko d2 sa RB hehe (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif) (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

[BaBy BiiK]

hwaw pinost pala ulit ni idol imprefect dito yung story niya!! (IMG:style_emoticons/default/laugh.gif)

nandito parin sakin yung kopya ko ng imposible (buo) hangang ngayun! ang ganda kasi e!!!

hehehe wala lang gusto ko lang magspam

pahingi nman..
d ko natapos to eh.. (IMG:style_emoticons/default/sad.gif)

[Paula]

Ito na naman, ang di ko pinag sasawaang fic ni Mr. imperfect. (IMG:style_emoticons/default/smile.gif)

Buti nalang nirepost mo ulit. Hehehe.