Ang kapeng barako ay serye ng maiikiling kwento na nakabase sa karanasan ng may-akda at ng kanyang mga kaibigan noong nasa high school at college (mostly me). Dapat niyong malaman na may mga parte sa istorya na totoong nangyari at yung iba naman ay pawang kasingungalingan ng may-akda. Siyanga pala, may mga tauhan sa kwento na base sa mga kaibigan ng may akda. Kung nakita niyo ang pangalan niyo dito, it is either na kapangalan niyo lang o kayo yon. Paumanhin kung magkakamali ako.

Hindi po ako ang may-ari ng RO pero nanggaling sa akin ng plot ng mga kwento. Binase ko lang dito ang mga karanasan ko.

I: Ang hardin ng asul na rosas.
(God work in mysterious way.)

Buhay nga naman talaga; hindi mo alam kung anong ipapaharap sayo. Minsan, darating ang swerte at madalas naman puro kamalasan. Baka maperwisyo ako nito kung ganito na lang ang gagawin sa akin.

Lagi na lang ganito ang araw ko. Isama mo pa ang napakalamig na panohon eh dapat mainit ngayon. Di ko alam kung bakit napakalamig. Sabi daw sa dyaryo gawa daw ito ng hilagang hangin na dumadayo sa prontera and may nakasakay pang buntot ng cold front. Nakakapagtaka naman kasi ngayon lang ako nagbasa ng dyaryo sa buong buhay ko. Kung tutusin, mas malamig ngayon sa hilagang bahagi ng midgard.

Hindi ko alam kung ano ang isusuot ko. Hindi kasi mapakali ang katawan ko. Pag sinout ko ang makapal kong damit, maiinitan ang katawan ko at magsisimulang magpawis. Kapag sando naman, mapipilitan akong yakapin ang sarili ko at baka mailagay ko pa ang mga kamay ko sa lugar na hindi dapat ilagay. Nakakahiya iyon kung gagawin ko sa harap ng napakadaming tao. Kung matutupad ko lang ang aking munting kahilingan, sana bumuhos ng napakalakas na niyebe para lumamig ng lubos o di kaya naman ay uminit; sing init ng disyerto ng sograt. Kung ganito ang mangyayari, hindi na mag-iinaarte ang aking sensitibong katawan. Bakit kaya nagkaroon ako ng ganitong katawan? Asar. . Dapat nandun na lang ako sa hilaga para isang makapal na sweater ang susuotin ko.

Mag-isa lang ako sa bahay namin, nakahiga at nakatunganga sa kisame. Maliit lang ang kwarto ko. May study table sa nakapirme. Katabi nito ang pintuan gawa sa mumurahing kahoy na naagnas dahil sa mga anay. Dito nakalagay ang sangkatutak na na libro at aklat na aking nakalap sa mga tindero ng lumang libro. Nakakatamad kasi kapag walang ginagawa kaya nagpasya na lang akong magbasa. Mura lang naman ang mga libro na yan. Mga nasa trente hanggang isandaan zeny lang sila. Yung iba naman ay mga sinaunang aklat ng aking ama. Mahilig magbasa ng aklat si ama at yung ibang niyang libro ay aking nabasa noong bata pa ako.

“…”

Labin limang taon na rin ang lumipas simula nang sabihin sa akin ng aking ina ang mga detalye tungkol sa aking ama. Sampung taong gulang pa ako noon habang si Joven ay anim na taong gulang at ang bunso kong kapatid na si Alicia ay apat na taong gulang pa lang. Ayon kay mama, isang matino , matalino at disiplinadong sundalo ang aking ama. Sa panlabas na anyo, isa lang ang sinabi ni ina; malakas ang sex appeal ni ama. Bata pa lang ako at hindi pa naiipapanganak ang mga kapatid nang namatay si ama. Iniligtas niya ang isang batang babae mula sa isang nasusunog na bahay ampunan. Tunay na bayani ang aking ama.

Lumingon ako at napansin kong ala una na pala ng hapon. Dali-dali akong tumayo at nagbihis dahil kailangan kong sumipot sa pinag-usapang lugar. Nang nasuot ko na ang mga damit ko, diretso kaagad ako sa café le crossier

****

Labinlimang minuto na akong naghihintay sa kanya pero hindi pa rin siya sumisipot.

Nagbugtung-hininga na lang ako habang walang habas na pinaglaruan ang maliit na kutsarita. Nakakapagtaka naman. Madalas, hindi siya nahuhuli kapag magkikita kami. Kilala ko ang pagkatao ng kaibigan ko. Isa siyang matalino, responsable at mabait na tao, kaya nga siya ang pinakasikat na madre sa buong simbahan. Kapitbahay ko din siya dati noon pero simula nang namatay ang mga magulang niya sa isang sunog, inaampon siya ng simbahan. Masakit sa kanya ang nangyari sa kanyang mga magulang kaya lagi ko siyang binibisita doon. Kung sweswetihin, kasama ko din ang mga kapatid ko….

Iyon rin ang sinabi sa akin ni ina noong nangyari ang trahedya. Noong una, ayokong gawin iyon kasi napakalayo ng simbahan sa bahay naming. Halos kalahting oras bago marating ang lugar na iyon. Dahil sa aking walang kwentang dahilan, isang napakahaba at nakakatakot na sermon ang ginawa ni ina. Isa sa mga natatandaang kong sermon ay sasampalin niya ako ng napakalakas ng paglingon ko ay kasama ko na ang mga alien na may mahahabang sungay. Magkahalong takot at…. Ano nga ulit ang tawag dun? Alam ko ang tawag dun sa neo-midgarian ay wisdom pero nakalimutan ko kung anong tawag pag midgarian. Nakakahiya naman ito. Dahil sa sermon ni ina, pinuntahan ko na siya doon at malaking pasasalamat ko kay ina sa mga sermon niya.

Oliver asan ka na?

Napailing na lang ako nang narinig ko ang kanyang boses na malambing at medyo sintunado. Yumuko na lamang ako sa mesa para hindi niya ako makita. Baka kasi magtinginan ang mga tao sa akin at maiisip nila na kasama ko ang babaeng yan na para sa akin ay isang baliw.

Oliver, nasaan ka na ba? Magpakita ka na kasi.

Labag sa kalooban ko, napilitan akong tumayo baka madistorbo niya ang ibang kustomer. Nakayuko pa rin ang ulo ko na parang bang nagbibigay-galang sa isang dugong-bughaw.

****

“Hindi mo ba alam na mamatay ako sa kakahintay sayo, Catherine?” Sinabi ko habang ininom ko ang aking kapeng barako. Sobrang pait nito pero maganda siyang gamot para sa mahilig magpuyat.

Wow, astig. Hindi niya ako pinansin. Pagkaupo niya ay tinawag niya kaagad ang isang waiter at umorder ng cappuccino. Ang yaman naman niya; limampu’t limang zeny kasi ang isang cappuccino samantalang sampung zeny ang kapeng iniinom ko. Mula sa kanyang bulsa, hinugot niya ang kanyang hairbrush at sinuklayan ang kanyang buhok niyang lila. Kung ako naman ang tatanungin, hindi naman niya kailangan pagandahin ang maikli niyang buhok sa parang peacock.

Para bang isang akong multo na hindi niya nakikita. Patuloy ang kanyang panunuklay at nang dumating ang kanyang order, mabilis niya itong ininom na parang isang capsule.

Hindi pa rin niya sinasagot ang aking tanong kaya nagpasya akong asarin na lamang siya. “Ako lang ba o tumataba ka?”

Ang lahat ng tao sa loob at labas ng café ay nagsitayuan nang narinig nila isang malakas na “BANG”. Ang daming usisero’t at usisera na nakitingin ang aking katawan na pawang kamukha ng isang bangkay. Yun nga lang, nangingisay pa ako.

“Ano ka ba? Catherine? Ang sakit nun.” Sinabi ko habang hinimas ko ang aking napalaking bukol sa ulo ko.

Dahan-dahan niyang nilapag ang tasa. “ikaw kasi, Ang lakas mo namang mang-asar. Bagong bili pa naman tong damit ko.” Sabay turo sa kanyang bestida na medyo nagusot nang paluin niya ako ng kanyang payong na gawa sa matibay na bakal.

Ang mga babae talaga, ang bilis magalit pag kinantyawan ang kanilang body figure. Bat nga ba ganun ang kanilang pag-uugali?

Maasim ang expresyon ng mukha ko dahil namamanhind yung bukol sa sakit. “Uu na, sorry na. sorry na.” Sa susunod na aasarin ko siya at baka sa morgue na susunod kong destinasyon.

“Bakit mo nga ba ako tinawag?” Diresto kong sinabi sa kanya.

Kanina, galit nag alit siya sa akin na para bang gusto niya ako tirisin na parang kuto. Ngayon, napipi siya. Nakakapagtaka naman iyon kasi mabilis siyang sumagot kapag nakikupag-usap sa ibang tao.

Niyuko niya ang kanyang ulo. Nag-aalala ako sa kanya baka masama na ang kanyang katawan. Suki pa niya ang mga sakit tulad ng ubo, tonsillitis at madalas sipon. (kadiri siya pag sinisipon. Ang lakas niyang suminga.)

Tumayo ako at dahan-dahan ko siyang nilapitan. Simputi ng snow ang kanyang maikling buhok pero hindi ko pa rin makita ang mukha na nakakaakit ng iba’t-ibang gwapo sa siyudad pwera sa akin dahil sa bangs. Natatakluban kasi nito ang pisngi niya. Ang lakas naman ng pabango na ginamit niya at matapang pa. Daig pa ang Cossack vodka o tanduay pag dating sa lakas. Mahal ata ang ginamit niyang pabango. Baka naman may kadate siya ngayon o di kaya’y may lakad? Pake ko ba? Hindi ko naamn sakop ang buhay niya.

Hindi ko alam kung ang tumtakbo sa isip niya kaya halos mabali ang leeg ko nang silipin ko ang mukha niya. “Hoy, ayos ka lang ba?”

Ang akala ko pa naman ay sasakalin niya ako o di kaya naman ay ibabalibag niya ako. Laking gulat ko nang natumba siya na para bang nakakita siya ng multo. Nang namalayan niya na siya’y nasa sahig, kinuha niya kaagad ang handbag niya at tiningnan kung may nabasag ba.

“OK ka lang, Catherine?” Sinabi ko habang tinulungan ko siyang makatayo.

Hindi naman siya mabigat; mga nasa trenta kilo lang ata ang weight niya o pababa. Ako naman nasa singkwenta kilo.

Nang nakatayo sa siya, agad niyang inayos ang kanyang sarili. “Salamat, oliver…”

Hindi ko alam kung ano ang nasa loob ng isipan niya kasi para bang nahihiya siya. Pero saan ba siya nahihiya o kanino ba.

Agad kong pinunasan ng aking kamay ang mga pisingi ko. Baka kasi may nakadikit na bagay na hindi kaaya-ayang tingnan. Masusi kong tiningnan ang mga palad ko ngunit wala naman akong nakita sa kulangot o patay na langaw sa mukha ko. Tatanungin ko sana si Catherin pero nasa labas na pala siya. Daglian ko siyang hinabol. Mga babae talaga, kakaibang nilalang.

****

Lunes ngayon kaya kokonti lang ang mga tao sa parke. Maliit lang parke. Di tulad sa siyudad ng Geffen na malaki at maraming magagandang hardin. May malalaking puno ng acorn ang pumapalibot sa parke at apat na mahahabang silya na gawa sa bato. Ang mga hardin sa park eng prontera ay maliit lang ngunit dito tumutubo ang mga pulang rosas at kung sweswertihin ay puti rosas ang uusbong sa lupa. Ang kasabihan ang mga matatanda na pag nakakita ang isang tao ng asul na rosas, matutupad ang isa mong kahilingan.

“Tatlong araw na lang pala bago ang Lovepaloza Concert.” Sabi ni Catherine habang pinagmasdan niya ang mga bulaklak.

Tinaas ni Catherine ang kanyang mga kamay sa langit na para bang may sasaluhin siya o hinihiling sa taas. Hindi ko alam kung isa yan sa mga ritwal niya pero parang mayroon siyang isang bagay na kung saan hindi ko maalis ang kanyang mukha sa aking utak. Para siyang electromagnet kung matawag ng pansin.

Nang matapos na ang mga ritwal ni Catherine, umupo siya sa upuang bato. “halika, mauupo ka rito.” Sabay turo sa upuan.

Parang nagising ako sa isang mahabang tulog. Kinalmot ko ang mga mata ko para masiguro kung talagang nanaginip ako o nasa langit na ang kaluluwa ko. Nang mahimasmasan na ako, tiningnan ko kung nasaan ako.

Sumigaw si Catherine. “Oliver, naririnig mo ba ako?”

Pinaikot ko ang ulo ko na parang trumpo or di kaya’y frisbee na umiikot habang nasa ere. Nakita ko si Catherine, nasa bibig niya ang kanyang mga kamay na ginagaya niya ang isang speaker. Kumaway siya para siguradong makita ko kung nasaan siya.

Uupo na sana ako sa tabi ni Catherine nang sa di malamang dahilan ay tumakbo ng mabilis ang puso ko. Simbilis ng gatling gun at sinlakas ng grenade launcher kung tumibok ang puso ko. Pinag-aralan kong mabuti ang parke ngunit wala naman akong nakikitang panganib. Sa totoo lang, wala ni isang tao ngayon sa parke pati mga hayop lalu na ang mga squirrels. Tanging kami lang ni Catherine ang nasa parke.

Wala talaga akong ideya kung masama nga ba ang pakiramdam ko o pagod lang ako. Nagpasya na lang akong tumayo sa likuran ni Catherine. Gamit ang kaliwang paa ko, sinandal ko ito sa bangko at binulsa ang aking mga kamay na nangingisay sa lamig ng hangin.

“Wala ka bang trabaho ngayon?” Tinanong ko siya habang sinipat ko ang isang malaking puno sa harapan ko.

Sinagot niya kaagad ang tanong ko. “Ahh, nagpasya kasi akong magpahinga sa trabaho kasi nasosobrahan na ako. Payo-kapatid na rin ito ni boss at ng mga kasamahan ko sa trabaho at saka…”

“At saka?” Sabay sulyap sa kanya.

Katulad ng nangyari sa café, hindi naman siya sumasagot. Wala naman akong magagawa kung pipilitin ko siya kaya hinintay ko na lang ang kanyang naputol na sagot. Tumingala ako at nakita ko ang sangkatutak na ulap na umaaligid sa langit. Sa lakas ng hangin ay madali niya itong napapagalaw. May nakita din akong iba’t-ibang hugis ng ulap: may kulot na buhok, hugis daga na ulap. Pati nga airship na nasa izlude, nakita ko rin sa mga ulap. Natatawa ako sa hugis nila. Isa ito sa mga gawaing ko para magpalipas ng oras. Madalas, nakahiga ako. Hindi na mahalaga kung nasa kalye ako o nasa damuhan. Ang mahalaga, maenjoy at makapagrelax ako habang nanood sa taas. Wala namang sumisingil sa langit kasi libre ito di tulad ng mga tangghalan na may bayad pero ngayon, hindi ko maenjoy ang sarili ko. Bakit kaya?

Malapit na palang maghapon at nakalipas na ang kalahating oras. Lumingon ako at nandun pa rin siya; walang kibo at nakatupi ang mga kamay niya. Malalim ata ang kanyang iniisip. Naninibago na ako sa kanya dahil hindi naman siya ganyan. Si Catherine ay ang tipo ng babaeng napakadaldal, laging nakanigiti na ang kanyang mga mapuputing ngipin ay maaring makabulag sa iba at hindi siya mapakali sa isang lugar. Mahilig siyang makipag-usap sa mga tao. Ano pa nga ba? Pati nga mga mahahalagang sikreto ng tao, niaalam niya tulad na lang nang inusisa niya ako tungkol kung sino ang una kong crush. Ang galling niya; tinorture niya ako gamit ang kanyang mind power at hindi nagtagal, bumigay ako. Papasa sana siya bilang interrogator ng mga criminal kung hindi lang siya pumasok sa sanctuary.

Ano nga ba ang nangyaryari sa kanya? Dapat ko bang siyang tanungin o di kaya’y dalhin na siya sa ospital? Wala naman siyang sakit pero ano nga ba? Usisain ko na kaya siya para sabihin niya kung ano ang kanyang problema…

Huminga ako ng malalim at tumayo. “Sige, Catherine. Mauna na ako sa iyo. Kailangan ko pang maglinis ng bahay.”

Tumayo kaagad si Catherine. “Oliver, sandali lang may—“

Hindi na ako nag-atubiling lumingon. Oo, may sasabihin dapat siya pero parang may isang bagay na kumokontra sa akin. Hindi ko alam kung ano pero mayroon talaga o napakabigat nito.

Nung nasa gate na ako ng prontera, tiningnan ko ang direksyon ng parke. Nasaktan ako pero saan? Wala naman akong ginawang kasalanan sa ibang tao.

Pero laking gulat ko nang napansin ko na may namumuong luha sa mga mata ko.

I. Ang hardin ng asul na rosas.
(part II)

Napakadilim ngayon sa siyudad. Kung hindi dahil sa mga lampara at street lights, talagang wala akong makikita. Laki din ang pasasalamat ko dahil walang ulap sat as kaya nakikita ko ang mga bituin. Sa kabilang dako naman, mas lalong lumalala ang panahon. Kahit na suot ko na ang uniporme ng Prontera Chivalry, giniginaw pa rin ako. Parang kutsilyo ang ihip ng hangin na tumatagos sa chain mail ko. Paano kaya kung wala akong damit? Talagang maninigas ako at maari rin akong mamatay sa pangingisay.

Maswerte na lang at binigyan kami ng headquarters ng libreng balabal. Isa itong Christmas bonus sa amin, kasama na dun ang an aming sweldo. Makapal ito at ang maganda dito bagay sa akin. Para akong vagrant o di kaya’y isang poging mandirigma. Kulang na lang kung paano ko aayusin ang pangit kong mukha. Kung lalagyan ko ng simbolo ang balabal ko, baka maging superhero na ako.

Huhuhu…

Anong ingay n iyon? Lumingon ako at wala naman akong nakitang tao.

Sniff, sniff.

Anak ng teteng! Bata ba yun? Hindi, masydong malambing ang boses. Maaring babae iyon, mga nasa trenta anyos. Oo, babae nga siguradon na ako dun.

Hinanap ko ang pinanggagalingan ng iyak. Tumigil ako sa nang napansin ko na nasa parke na pala ako. Dito nanggagaling ang boses. Kailangang kong magdali at baka mapahamak ang binibini.

Nang malapit na ako sa parke, napatigil ako. Nanginginig na ang mga kamay at paa ko. Pinapawisan na rin ako ng lubos. Tagatak na ang tulo ng pawis ko sa mukha. Kanina, nagmamadali ako pero ngayon dahan-dahan na akong naglalakad.

Papalakas ang huni ng iyak at lalo naman akong nanginginig.

Sumandal ako sa pader, katabi ng gate ng parke. Kailangan mag-ingat. Sinilip ko kung nasaan ang babae pero nang nakita ko na siya, laking gulat ko at gusto ko nang mag no-deal, kwarta, pera at nae. Basta ayokong pumunta dun kasi hindi siya tao; isa siyang nilalang na talagang kinakatakutan ko.

Ang black lady.

“wag kang tumingin sa kanya. Umuwi ka na.” Sabi sa akin ng kokote ko.

Gusto ko sanang sundan ang sinabi ng utak ko pero naka super glue na ang mga paa ko sa lupa. Ang mga kamay ko naman ay parang pinako ng malalamig na stick ng banana que habang may humahawak sa ulo kaya hindi ko maigalaw.

Kahit madilim, alam kong black lady ang nakikita ko dahil maputi siya at may mahabang buhok. May tinintingan ata siya o may inaantay na isang bagay sa hardin ng mga rosas. (kung ano man yon) Nakaupo siya sa pwesto kung saan umupo si Catherine kaninang hapon. May apoy na puti ang paikot-ikot na tila gustong maggala. Talagang natatatko na ako. Iyan ang St. Elmo’s fire. Ang sabi-sabi daw pag nakita ka daw nito, dadalawin ka nito sa pagtulog at sa isang iglap, tegok ka na.

Pinikit ko kaagad ang mga mata at paunlit-ulit kong sinabi ang isang sagradong kataga para mawala sa paningin ko.

“There’s no such things as ghost, there’s no such things as ghost, there’s no such things as ghost.”

Iyan ang sagradong kataga pag gamit ang neo-midgarian. Eto naman pag midgarian.

“Walang multo sa harapan ko, walang multo sa harapan ko, walang multo sa harapan ko.”

Mabili kong sinabi ang mga sagradong kataga at dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata. Laking pasasalamat ko at nawala rin ang black lady pati na ang puing apoy. Wala na rin siya at makakauwi na ako. Talagang kakalimutan ko na nangyari pa ito at lalakarin ko ang magandang bukas.

Di ko pala alam na pansamantala lang ang tagumpay ko. Lumingin ako at nandun siya. Wala na ang kanyang apoy ngunit napakalapit niya. Ramdam ko na tumitili ang mga buhok ko.

Oliver!?

Sa isang iglap, nawalan ako ng ulirat.

****
Ang una kong ginawa nang nagkamalay-tao na ako ay magtatakbo na parang aso na hinahabol ang buntot at magsisigaw ng multo habang nakataas ang mga kamay ko sa langit. Sino nga ba ang hindi mababaliw kapag nakakita ka ng bagay na hindi mo gusto nang malapitan?

“Oliver tumigil ka nga sa kabaliwan mo.”

Parang kilala ko ang boses nay un? Huminto ako sa aking kalokohan at sinipat kung sino yun.

“Hellow Oliver.” Bati sa akin ng kaibigan kong si Catherine. May suot siyang balabal na kulay itim at may takip ang ulo niya.

Nang hina ang mga tuhod ko at di nagtagal, bumigay ang mga ito. Hindi naman ako pagod pero alam ko na napaka, as if na sobrang bigat ng pakiramdam ko. Alam ko na talagang hindi ko ito makakalimutan kahit na maging binabae ako o di kaya’y makipagflirt kay satanas. Kahit pa subsubin ko pa ang makapal kong mukha sa trabaho, mumultuhin ako nito. Sana kunin na ako ni...hmmm ah basta kahit sino.

GUSTO KO NANG MAMATAY!

****

Tinulungan ako ni Catherine na makatayo. “Sorry ha kung natakot ka.” Umupo siya sa upuan na bato at tumingala sa langit. “Ngayon ko lang pala nalaman na takot ka pala sa mga MUMU.”

Dahan-dahan akong umupo at huminga ng malalim. Sobrang kahihiyan na ito. Aaminin ko na skeptic ako pagdating sa paranormal phenomena at oo, hindi ako naniniwala na may Diyos. Ano nga ba ang mapapala ko kung maniniwala ako sa isang entity na hindi naman nakikita ng tao? Pero alam ko na talagang hihimatayin ang isang tao kapag nakakita ng babaeng kaduda-duda na may apoy na sumasayaw. Lahat ata ng tao magsisitakbuhan. Baka nga yung iba magpakamatay o bulagin ang kanilang sarili. Para akong sira-ulo nang makita ko yung black lady. Kulang na lang ay ipadala ako sa mental asylum sa lightalzen, magsuot ng straitjacket at ipatapon sa kulangan kasama ang mga kamag-anak ko na baliw.

Wala na akong magagawa kasi nangyari na yan. Kung ipagkakalat niya iyan, (sigurado akong gagawin niya yan) bahala na ang langit ko anong mangyayari sa akin.

Prankahan ko siyang tinanong. “ Ano ba ang ginagawa mo rito sa disoras ng gabi?”

“Wala lang. Madalas dito ako pumunta para mag-isip. Maginhawa ang simoy ng hangin dito lalo na pag gabi.”Sagot niya.

Tulad ng madalas na sinasabi ni Dexter boy genius. "That makes sense".

“Siyanga pala…” Nagkita ang mga mata naming. “Ah, may sasabihin kasi ako sayo kanina pero…umalis ka naman kaagad.” Bigla siyang tumayo at lumayo sa akin.

Namamalik-mata lang ba ako o talagang bangag na ako? Napansin ko namumula ang mga mata niya na kulay berde. Para may sore eyes siya pero alam ko na di maari dahil pebrero ngayon. Madalas nakakasore eyes ang mga taga prontera tuwing pasko. Oo, sa pasko pa nagkakasore eyes ang lahat ng mga taga-prontera. Nung December, naka shade ako ng isang linggo and ang hirap makakita kasi madalas akong natatalisod.

Pepe naman. Sinapian naman ako ng isang mabigat na karamdaman. Eto naman siya, nagpapasama sa akin araw. Lagi na lang ganito; kapag kasama ko si Catherine, nangyayari ito. Di naman ako ganito dati at alam ko yun. Kahit noong bata pa kami, nag-aral sa novice academy at nakagraduate at pumasok sa mga academya at nagtapos. (ako bilang swordman habang siya’y naging acolyte.). Madalas kaming magtulungan sa mga misyon at marami pang iba.

Bakit ganito? Simula nang naging knight ako, para bang mapwersa na hindi ko maipaliwanag at talagang nagwawala ito kapag kasama ko siya. Pitong taon ko itong kinontrol at talagang masisiraan ako ng bait kung magpapatuloy pa ito.

Tumingala ako hanggang sa makakaya ng leeg ko. Wala na akong magagwa kung di tanungin Siya. Alam ko na hindi ako maniniwala na may Diyos pero saan pa nga ba ako pupunta? Walang naitulong ang mga aklat sa problema ko. Kahit mga kaibigan ko, walang naisagot na matino. Nakakatawa pero kakausapin ko Siya sa malamig na hangin pero ano nga ba ang mawawala sa akin.

“Kung nakikinig Ka man, sana sagutin mo kaagad ang mga katanungan ko. Ano ba ang nangyayari sa akin? Please lang kailangan ko itong malaman para…”

Hindi ko na pinagpatuloy ang aking dasal. Pinikit ko na lang ang mga mata para hintayin ang Kanyang sagot…kung sasagutin Niya.

Para akong baliw na kinakausap ang sarili o ang hangin. Wala akong naramdaman o narinig na sagot sa tanong ko puwera na lang sa daloy ng malalamig na hangin. Engot talaga ako at ginawa ko pa ito. Wala talagang Diyos. Kahangalan lang ang mga bagay na ito at para lang ito sa…

Namumuo ang mga luha sa mga mata ko. Bakit ako umiiyak? Wala naman dapat akong ikaiyak ha pero bakit? Ilang beses ko na ito naitanong sa sarili ko pero wala akong maisagot. Sobrang sakit, napakabigat nito. Para akong sinusunog sa impyerno.

Eto ba ang pakiramdam kapag nalayo sa Kanya?

Ito ba ang parusa ko dahil hindi ako naniwala sa Kanya?

Isa lang ang alam; masisiraan na ako ng ulo kung ganito ang buhay. Mas mabuti pa kung magpapakamatay na lang ako…kung hindi ko malalaman ang mga sagot sa tanong ko.

Oliver, halika rito

Patay na aba ako? Parang naririnig ko na may tumatawag sa akin.

Oliver!

Saan kaya ako pupunta? Sa langit o sa impyerno?

HOY!

Ngayon ko lang pala nalaman na nanaginip ako ng gising at natutulog na mulat an mga mata. Nagising na lang ako sa aking mala-trahedyang panaginip nang hilahin ako ni Catherine at sumalpok ang mukha ko sa damuhan.

Tumindig kaagad ako. “Ano ka ba? Ang sakit nun.” Minasahe ko ang ilong ko na may nangangamatis na pimple. Ang sakit talaga nun, para kong binangga ang isang matigas na pader.

Natulala na lang ako nang tiningnan ko ang hardin. Bigla na lang nawala ang kirot sa ilong ko. It’s a miracle!

Nawala ang mga pulang rosas at ito’y napalitan ng mga asul na rosas. Isa-isa silang nagsulputan na parang kabute. Ang pinagkaiba nga lang ay talagang magaganda ang mga ito. Hindi ko maikumpara ito sa ibang magagandang bagay na nakita ko. Mas lalong tumingkad ang kanilang mala-bughaw na kulay nang nailawan ito ng sinag ng buwan. Hindi ko alam kung paano ito nangyari at wala pang nilalang ang nakakakita nito kung hindi sa aming dalawa. Paano nga ba ito nangyari? May paliwanag ba?

Gunggung!

Tama nga ata siya, kung sino man yun na tumawag sa akin ng gunggung. Ngayon ko lang pala nalaman na may mga bagay na ipapapliwanag at hindi naipapaliwanag. Nasa atin na ito kung paano hahanapin ang mga sagot sa milyon na tanong na pumapasok sa utak natin. Kung paano natin hahanapin ang mga sagot, diskarte na natin yun. May paliwanag naman ako kung sino ang napasimuno nito at alam ko na tanging Siya lamang makakagawa nito. Salamat ng marami….

Alam ko na kung bakit nagkakaganito ako kapag kasama ko siya.

Naliparan ang mga bulaklak nang umihip ang isang malakas ngunit malamyang hangin. Nagmistulang mga fireflies dahil sa kanilang nirereflect na kulay na galiing sa buwan. Naging tao sila dahil sa kanilang pagsayaw. Naalala ko tuloy yung swing na sinayaw ko noong bata pa ako. Parehas lang sila; mabilis at may halong saya.

Sumulyap ako kay Catherine. Ngayon ko lang napansin sa buong buhay ko na walang kaparis ang ganda niya. (pwera na lang dun sa mga magazine na dinadala ni Dexter Roy na puro seksing babae na naka bikini at toot.) Para siyang bata kung makatitig sa hardin.

Palihim kong hinawakan ang kanyang kamay. Maganda sana kung wala siyang suot na mittens pero masisi ko ba siya? Napakalamig naman ngayon. Ayos lang dahil masaya na ako na nagawa at naramdaman ko ito. Balang araw, mahahawakan ko din ang mga kamay niya at mararamdaman ko din ang init ng kamay niya.

Natawa na ako ayos ng mukha niya. Namumula siya na parang ilong ni Rudolf the red nose reindeer. Ngumiti na lang ako at bigla niyang sinandal ang kanyang ulo s balikat ko. Hinapos ko ang kanyang buhok para tumigil siya sa kanyang pagluha. Alam ko naman kung ano ibig-sabihin ng kanyang pag-iyak.

“Manood tayo ng concert sa Feb.14.” Kalmadong kong tinanong sa kanya.

Tumango na lang siya.

For the first time in my life, nagkaroon na ako ng kadate para sa valentines.

Dinugo ako dito, natawa ako sa mga banat ni Olivier... He reminds me of my bestfriend. May pagkamanhid na siraulo. Hahaha~!! Kengkoy pa.

Medyo na-ilang lang ako sa ilang salita like 'ni-aalam' pwede siyang 'inaalam' para naman hindi nakakagulat masiyado. Pero ang effect ng 'ni-aalam' na word ay natural lang, bagay sa flow ng narration.

Interesting.

II: Withdrawal syndrome
(sa larangan ng pag-ibig, mga inutil ang mga matatalino sa academics)
Part I

Sa wakas, makakagraduate na rin ako sa mage academy. Apat na taon na rin ang lumipas simula nang nag-enroll ako dito. Masaya naman ang buhay mage at ang maganda rito, ako ang pinakamatalinong mage na pumasok sa academy. Halos lahat ng guro humahanga sa aking mala-diyos na katalinuhan habang ang mga kaklase ko naman ay napapawow lang tuwing exams at practicum. Kahit ang pinakamahirap na asignatura sa mage academy, ang flame conjuring ay sisiw lang sa akin. Ang flame conjuring ay ang pagmamaster ng flame magic. Kasama na rito ang flame power, speed, chaneeling at ang sariling diskarte. :Lahat ng four basic elemental tree ay na one hundred ten percent. Magaling talaga ako; kaya ko nang icast ang basic storm gust at ang land protector. Dahil sa aking taglay na galing at talino, binansagang nila akong “prince of magic, Jeremy.” Hanep, ang gandang pakinggan.

Hindi pa tapos dyan ang paglaki ng ulo ko. Pati nga ang council ng Geffen tower, namangha sa akin dahil sa elemental thesis sa isinumite ko noong nagkaroon ng pacontest ang Geffen tower. Ang aking elemental thesis ang nagwagi sa contest at nanalo ako ng napakalaking halaga. Nakakatawa dahil na nadaig ko pa ang mga wizards. Bukod sa akin, may tatlo pang nanalo ng first prize kaya nahati ang pabuya. Magagaling sila dahil napantayan nila ako. Ang flame writing cast system na ginawa ng wizard na si Edgar Suarez, ang freezing orchestra ni Alexis Castellano, ang thunder strike radar ni Daniel Alana at ang akin, ang five seal soul strike. Ako nga ata ang pinakabatang mage na nanalo sa elemental thesis. Naiimagine ko kung paano tatawagin ang aking pangalan pagdating ng graduation.

At ipinakikilala ko sa inyong lahat ang pinakamatalinong, ubod ng galing na mage. Sa buong buhay ko, ngayon lamang ako nakakita ng isang bata na may abilidad ng isang diyos. Tanging siya lamang ang nakakuha ng pinakamataas na rangko: Ang ultimate super duper hyper magsumma cum laude. Walang iba kung di ang magic prince si Jeremy Amaradillo.

At isisigaw nila ang pangalan ko. Ayos lang naman, libre naman mangrap eh.

Ang sarap talaga magyabang pag ganito ang buhay. Aba, pinaghirapan ko ang mga ito at tama lang na ipagmayabang ko ito sa sarili ko. Makapal naman ang mukha ko kung ipagkakalat ko ito sa buong midgard. May pagka-humble din naman ako. Tinuruan ako ng aking mga magulang tungkol sa magandang asal.

”Hoy, Jeremy mahuhuli na tayo sa klase natin.”

Inikot ko ang aking ulo at nakita ko Marianne, isa sa mga kaklase ko sa mage academy. Mapapagkamalan mong taga-payon siya dahil sa bao bao na suot niya pero sa totoo lang, malapit lang ang kanyang bahay sa mage acdemy. Light red ang kanyang buhok at hanggang balikat ang haba nito. Simpula ng ruby ang kanyang mga mata. Hindi niya type uniporme ng mage kasi conservative siya. Madalas, naka blouse siya at naka palda na lagpas tuhod ang suot niya pag pumapasok sa paaralan.

Marianne? Nanggaling ang salitang iyon sa marina na ang ibig-sabihin ay dagat at ang dagat ay madalas kulay asul? (pag madumi, mukhang ebs). Napapa-isip lang kasi ako kung bakit iyon ang pangalan niya? Hindi naman asul ang buhok niya at gayon din ang kanyang mga mata. Baka naman naalter ang mga genes niya noong ipinanganak siya. Maari pero pede rin na isa siyang mutant na nacontaminated ng toxic materials o baka naman anak siya ng demonyo? Ano bay an? Malabo mangyari yan dahil wala nang demonyo dito simula nang matapos ang sacred wars.

“…”

Bakit ba sa tuwing nakikita ko siya, siya lagi ang pumapasok sa isipan ko? Araw-araw, gabi-gabi, kung kumakain ako ng tanghalian at kung anu-ano pa. Matalino naman ako pero bat ganun?

Babatian ko sana siya pero nagkabuhol-buhol ang dila ko. Napipi ako nang ngumiti siya akin at mabilis niya akong nilagpasan. Nagmamadali siya. Batay sa bilis ng takbo niya, may nalimutan ata siya sa bahay nila.

Niobserbahan ko ang paligid. May iniisip ako pero ano nga ulit yun?

****

“Jeremy, paturo naman ako kung paano itong number na to.”

“Jeremy, bat iba ang sagot ko sa iyo?”

“Ano sagot mo sa number three?”

Para akong celebrity star na dinudumog ng milyong-milyon na tao para makakuha ng autograph. Ang pinagkaiba lang ay nagpapaturo sila sa akin kung paano ang application ng integral calculus, particularly sa freely falling bodies. Kung ako ang tatanungin mo, di naman dapat ito isama sa curriculum ng mga mage dahil hindi naman kami nagkakalkula ng mga numero. Pede pa yan sa mga alchemist at sage pero mage? Ayos lang naman sa akin dahil madali yan pero sa mga kaklase ko.... hmm nangangamote sila.

Halos buong klase ang nagpapaturo sa akin. Isama mo pa ang ibang seksyon. Dalawang daan at tatlumput anim kami at tanging ako lang ang nakakintindi sa intergral calculus. Halos lahat nahihirapan sa asignatura na ito at natatakot sila na magkaroon ng red mark sa kanilang pagtatapos. Alam ko na mauubusan ako ng hininga pag tinuruan ko sila isa-isa at baka after ten years ko pa silang matuturuan dahil sa dami nila.

Lumingon ako sa pintuan nang pumasok ang isa sa mga kaklase ko. “Gast, dyan si Sir Isko?”

Umiling lang si Gast at diretso pwesto s likod para makipagdal-dalan.

Tinawag ko kaagad si Mayah. “Mayah, pakitawag naman yung iba at magsisimula na akong…ahhh..cakkk…”

Biglang sumulpot si Marianne sa likod ni Mayah at ngumiti naman siya. Di ko maiintindihan kung bakit akong nabulol sa tuwing nakikita si Marianne. Ang isang matalinong mage na katulad ko ay nabulol sa isang simpleng bagay. Nakakahiya sa lahay kasi nautal ako nang walang dahilan. Swerte’t walang nakapansin sa pagkautal ko.

Hoy Jeremy

Kanina, nabaghan ako dahil nakalimutan ko kung ano ang gagawin ko pero ngayon nagloloko na ang baga ko. Para bang sinasakal ako ng isang mahiwagang bagay. Kung humihinga ako, madalas sa ilong at kalmado pero ngayon hinihingal na ako. Hindi naman ako tumatakbo.

JEREMY

Pakiramdam ko tuloy parang may multo sa tabi ko at may tumatawag sa akin sa kalawakan.

JEREMY!!!

Bumalik ako sa mundo ng mga tao nang nagring ang dalawa kong tenga dahil sa isang malakas na sigaw. Sobrang lakas; naisip ko tuloy kung mapatay niya ang mga tutuli sa tenga ko.

Tiningnan kong mabuti ang silid-aralan habang hinihimas ang nanakit kong tenga. Ang dami ng tuturuan ko na halos magmistulang sardinas ang silid. Yung iba nakatayo habang yung iba napilitang umupo sa maduming sahig para sa kapakanan ng kanilang edukasyon.

Humakbang ako ng kaunti nang napansin ko na katabi ko na si Marianne. Siya pala ang tumepok sa mga tutuli ko noong kinakausap ko ang sarili ko. Nagulat ako sa hindi malamang dahilan. Gawa kaya iyon ng instincts o stimuli? Sa totoo lang, hindi naman dapat ako magulat sa kanya dahil hindi naman siya mumu o mamatay-tao.

Para akong nadidiri sa kanya at nag-iisip ako ng paraan para lumayo siya sa akin. “ahh, eeee….iiii. Maupow ke nana.”

Nakakita ata siya ng multo pero ako talaga ang nagulat. Nakakahiya kasi nautal sa harapan pa niya. Kung iisipn, baka maging isa iskandalo pag narinig ito ng iba. Nababasa ko na ang headlines “Jeremy, isang utal?” Hindi maari. Matatapos ang aking greatest karir. Dapat hindi ganito matapos ang aking greatest legacy.

Dapat siyang matodas, patayin, patahimikin, ilibing sa lupa, ipakain sa aso at kung anu-ano pa.

Naisip ko na ang aking plano kung paano ko siya mapapatahimik. Dadalhin ko siya sa gubat at doon ko siya tatapusin. Isang baril lang ang kailangan at matatapos na ang lahat. Wala nang makakaalam ng nangyari sa akin. Hahaha. Walang hahadlang sa akin tadhana.

“Jeremy, ayos ka lang?” Tanong ni Marianne habang sinisiyasat ang mukha ko.

Naglaho parang bula ang aking mga plano na todasin siya. Ngumiti siya akin na para bang sinisigurado niyang hindi niya ipagkakalat ang nangyari o natawa lang siya. Dumiretso agad siya sa upuan niya, katabi si Mayah.

Niyuko ko ang ulo ko para hindi mahalata ng iba na namumula ako. Naramdam ko iyon dahil sa nangyari sa akin.

Bigla ko na lang naitanong sa sarili ko."Bat ang daming tao ngayon?"

Part II

“Eto ang lagi ninyong tatandaan.” Binilugan ako ang tatlong equation sa pisara. “Ang y11 ay para sa accelelration due to gravity at ito’y CONSTANT.” Talagang binigyang-diin ko ang salitang iyon dahil doon sila sumesemplang pag quiz. “Pag english system ang acceleration due to gravity mo ay 32 feet per second squared at kung metric system, ito’y 9.8 meters per second squared. Siyanga pala, wag ninyong kalilimutan ang negative sign dahil pababa sila. Kung hindi niyo magets, isipan niyo na pupunta ka sa impyerno para kausapin ang mga demonyo.”

Tiningnan ko ang mga kaklase ko. Mukhang seryoso ang kanilang mga mukha. .Halos lahat nagsusulat para may mareiview sa bahay. Sa aking palagay, ayaw nilang bumagsak sa final exam. Ako, kahit na bagsak ay pasado na rin ako.

Tinanong ko silang lahat. “Any questions so far!?”

Walang nagtaas ng kamay. Mabuti naman at medyo pagod na bunganga ko. Ngayon ko lang pala nalaman na matrabaho ang pagiging guro. Sigurado akong hinding-hindi ako magiging guro. Baka mawalan ako ng boses pag ginawa ko yon.

Kinuha ko ang bolpen na nakasalaksak sa bulsa at ginamit bilang pointer. “ Yung second equation ay para sa velocity ng bagay tulad ng bola na nalalag sa ere. Kung tutuusing, ito’y tinatawag na final velocity. Iintegrate mo ang y11 at ang lalabas rito ay y1=32t + A where ang t is the variable time at ang A ay ang first unknown constant. Constant yan at hindi ko na kailangan ipaliwanag kung bakit dahil napag-aralan na natin yan!”

Tumango lang sila habang yung iba naman nag-uusap kung paano nakuha iyon.

Hindi ko na lang sila pinansin at nagpatuloy sa pagdiscuss ng huling equation. “Ang third equation ay para naman sa distance o displacement ng isang bagay. Kung baga, final distance o distance traveled by the falling object. Intergrate niyo ulit ang y1 at ito’y magiging y=16t2 + At + B kung saan ang B ay ang second unknown constant.”

“Sir.” Tumayo si Gerald. “Ano ang kinalaman ng A at B sa pagkuha ng sagot?”

Sir!!? Feeling teacher na ako at feeling ko rin na para akong matandang hukluban na may maputing buhok tulad ni Sir Morfe.

Seryoso ko siyang sinagot. “Unang-una Geralding, wag na wag mo akong tatawagin na sir dahil hindi pa ako matandang gurang!”

Nasira ng malalakas na tawanan ang nakakabinging katahimikan noong tinatalakay ko ang mga formula ng integration. Ayos na ito keysa sa sobrang katahimikan. Nararamdaman ko kasi na walang ganang mag-aral ang mga estudyante kung puro lecture ang inilalagay sa kanilang maliit na kokote (pwera lang sa akin. Gifted ako eh). Hindi ko alam kung saan ko nabasa ito pero dapat balanse ang aral at magkaroon ng happy happy joy joy.

Pinatigil ko ang mga kaklase ko sa kakatawa at baka madistorbo ang ibang klase. Saka namumula na sa kahihyan si Gerald at baka patayin ako nyan pagkatapos ng klase. “Ikalawa, kailangan kasi ito para makuha ang mga sagot.” Humarap ako sa buong klase. “Sige isipin niyo na given ang time of flight pero hindi niyo alam displacement. Tandaan niyo na may constant variable kayo at iyan ang tutulong para makuha ang required displacement.”

Nakakapgod pala magturo. Nilabas ko ang aking dila. Kadiri pero kailangan at talagang nasusunog na ito sa kakapaliwanag ko. Basang-basa na ang itim kong buhok ng pawis dahil sa ginagawa ko.

“Ngayon, pakikitaan ko kayo ng isang example.” Umupo ako sa teacher’s chair. Napakalambot ng upuan at ang sarap lalo na sa puwit. Hindi tulad sa mga upuan ng estudyante, ang tigas.

Masarap sana sa pakiramdam kung may taga-masahe ako pero okay na ito. “Maghanap kayo dyan sa libro ng kahit na anong tanong at ipapakita ko sa inyo ang mga techniques.”

Tuminding kaagad si Mayah. “Yung number 46, page. 88. babasahin ko pa ba nang malakas?”

Ano ako? Ps.ychic? Paano ko maipapakita sa mga kaklase ko kung paano isolve ang ganitong problem nang walang tanong. Wala nga akong dalang aklat. Ang tanging dala ko lang ay yellow pad at isang bolpen pag pumapasok sa mage academy. Nasobrahan kasi ako sa mani kaya hindi na ako nagdadala ng aklat.

Gusto ko sana sabihin kay Mayah iyon pero baka umiyak siya. Maturingan pa akong abusado pag ginawa ko yon. “oo, basahin mo.” Iyon lang nasabi ko sa kanya.

“A team of scientist dropped a grand peco peco, 10,00ft up in the air, believing that grand peco peco has the ability to land on its feet at the same time, can fly like a sparrow. It turns out the grand peco peco’s bones were smash when it landed on the ground. Find the velocity of the grand peco peco when it landed. The air resistance is 2vo.”

Damn, ano ba naman yan? Sobrang weird naman ng tanong na yan. Sa buong sa buhay, hindi lumilipad ang mga species ng peco peco dahil mga bundat sila; malalaki ang tiyan kaya hindi makalipad at retarded ang mga pakpak nila. Madalas silang gamitin ng mga mathematician sa linear velocity pero sa freely falling object? Tinaas ko lang ang mga kilay ko dahil kung sino man ang nagsulat ng problem na ito ay walang magawa sa buhay o gusto lang magpatawa.

Sinulat ko na ang mga given data ng problem nang bigla akong tumigil at tinawag si Mayah. “Mayah, may air resistance ba?”

Sumagot naman siya kaagad. “2vo ang air resistance niya.”

Pepe naman. Agad kong binura ang given data. “Mayah, hindi kasama sa exam ng freely falling bodies na may air resistance. Besides.” Umupo ulit ako. “Hindi masasagot ang tanong na yan ng integral. Kung gusto niyong masagot ang tanong nay an, gagamit kayo ng diffential equation.”

Lahat ng tinuturuan ko natameme sa sinabi ko. Tulala silang tiningnan ang green na blackboard na ang tanging nakasulat ay ang mga formula. Masisisi ko ba sila na di nila maunawaan ang sinabi ko. Tutal, normal lang naman na hindi nila maiintindihan ang differential equation. Pagdating nila sa pagiging wizard, malalaman na nila kung paano sagutan ang mga iyan. Napag-aralan ko na ang mga ito noong nakaraang taon dahil kailangan ito sa elemental thesis na isinumite ko sa arcane council. Mahirap siya kapag mag-isa mo itong aaralin pero kapag may katulong ka katulad ng isang guro, madali lang siya. Nasunog ang mga kilay ko sa kakaaral niyan pero ayos lang. At least, lalo akong tumalino.

Pabiro ko silang tinanong. “Gusto niyo solve ko yan?”

Mga robot sila kung umiling; sabay-sabay. Nakakatuwa naman silang tingnan at ngayon ko lang silang nakita ng ganito.

Dahan-dahan kong inilapat ang aking ulo sa mesa at tinakluban ko ang mukha ko gamit ang aking mga kamay. Kiniling ko ang akong ulo patagilid hanggang nakita ko ang nakakabulag na silaw ng araw. Hindi ko man inalintana ang sinag ng araw dahil sa matinding pagod ng aking katawan. Ilang minuto na ba ang lumipas simula nang nagturo ako? Parang nagbuhat ako ng sampung toneladang elunium. Mahina talaga ang stamina ko. Sa buong buhay ko, hindi ako nag-eexercise kasi nasanay na gawing ang tatlong bagay na parte na ng buhay ko: kain, tulog at aral.

“Dean Marc Romasanta was at the rooftop of the church when he threw a tennis ball with an initial velocity of ten meters per second. Find the time of flight and the height of the ball when it was throw down if the final velocity of the ball is thrity meters per second.”

Ang ganda naman ng boses niya. Kahawig ng boses niya ang pop teen idol na napanood ko sa telebisyon . Nalimutan ko na ang pangalan niya pero alam ko nanalo sa isang tv show; hindi ko lang alam kung ano yun.

Labag sa kalooban ko pero napilitan akong tumayo. Kailangan ko pang tawagin ang lakas ni superman para makatayo. Kinuha ko ang isang mahabang chalk at akmang isusulat ko na ang mga given data pero hindi naman ako nakikinig dahil lumilipad ang isipan ko kung saan saan.

“Errrr… Pakiulit nga yung tanong…”Lumingon ako pero parang tinamaan ako ng hollowblock nang nakita ko sino ang nagbasa.

Tak

Snap.


paalala ng may akda:

y11= y double prime
y1= y prime

hindi ko kasi alam kung paano isuperscript ang mga ito

Kaboom~!! Hahaha~! Sapul~!! I'm Hit, I'm Hit~!!

Teka, Jeremy ba yong name? Haha, may kilala akong Jeremy ganiyang ganiyan din mangarap. Yon nga lang lantaran hindi lang sa sarili niya~! Hak~!

Malay mo ako si Jeremy. Baka ikaw din ang tinutukoy nyan o di kaya naman ay ang frend mo. Pede rin si Jeremy ang syota ko, isang estranghero na katabi ko sa shop o nasa likuran mo na pala.

Pero sure ako na isa dyan ay ekstensyon ng pagkatao ko.


Part III

Nasaan na ako?

Pakiramdam ko nawarp ako sa ibang dimension. Nawalan ng kulay ang paligid at puro black and white ang kulay na nakikita.Kanina nakatayo ako lang ako sa harapan ng pisara bigla eto mangyayari. Maliwanag sa akin na talagang narinig ko ang pagbagsak ng chalk sa sahig at hindi ito ilusyon. Ang mga kaklase ko naman ay hindi gumagalaw ni hindi nga humihinga. Hindi ako mapalagay kung bakit nangyari ito. Hinukay ko sa kailaliman ng aking kokote ang mga teorya tungkol hanggang sa marating ang isang teorya. Napakalabo nito dahil imposible na manyari ito. Kahit ang mga wizard sa oras ng pagtatag ng geffen, hindi nila ito nagawa. Pinagmasadan ko ulit ang aking paligid at wala pa ring nagbabago.

Tumigil ang oras. Nasa isa akong dimesyon na kung saan hindi gumagalaw ang oras. Natanong ko sa sarili kung paano ako napadpad dito. Wala naman akong ginagawang kalokohan pero bakit?

Ang chronosphere? Maari…

Naglakad-lakad ako sa silid at pawang ako lamang nakakaglaw. Ang mga kaibigan ko naman nakapirme sa isang lugar. Halos lahat nagsusulat bago nangyari ito. Tumingin sa bandang kanan at nakita ang magbabarkada ni Mel na nagtatawan. Sa bandang kaliwa naman, si Geralding ay mahimbing na nakapikit ang mga mata. Natutulog ata siya nang nakaupo o pagod lang. Titingnan ko sana ang labas pero hindi na kailangan dahil ganon din ata ang nangyari.

Sumandal ako sa pader na katabi ng pintuan. Akmang naninigarilyo ako pero sa totoong buhay, wala akong hilig dyan. Diretso langit ang destinasyon ko kung maninigarilyo ako.

Tiningnan ko ulit ang silid atparang may kulang. Hindi ko lang alam kung ano yun. Nasa dulo na ng dila ko pero hindi ko masabi kung ano. Sumulyap ako sa pintuan at wala naman nawawala. Lahat naman ng kaklase nakapirme sa kanilang upuan at kumpleto naman sila.

Kumpleto?

Dali-dali kong tiningnan ang upuan ni Mayah. Nandun siya, nagsusulat pero nawawala yung katabi niya sa upuan. Inilagay ko ang aking kamay sa baba ko. Ganito ang ginagawa ko para mag-isip.

Sino nga ba ang nakaupo doon?

Isa-isa kong binilang ang mga kaklase. Lahat naman ng kabatch ko kakilala ko dahil halos close kaming lahat. Ninety-nine percent sa kanila ang nagpapaturo sa akin tuwing may exam.

“Two hundred thirty-four, two hundred thirty-five…kulang ha. San yung isa?”

Napa-isip tuloy ako kung sino at saang butas ng karayom nagsusuot ang isa kong kaklase. Hindi maari iyon dahil tanging ako lang ang nakakagalaw sa chronosphere. Maari din kayang…may ibang tao dito bukod sa akin?

Jeremy

Tumingin ako sa kisame. Doon nanggagaling ang mga boses. Halo-halo ang mga boses. May boses babae at lalaki pero saan nagmula ang mga iyon?

Patuloy pa rin ang pagtawag sa akin. Wala naman akong magagawa kung magpapanic ako kaya umupo na lang ako sa sahig at nagpasya na lang akong mag-isip ng plano para makatakas sa dimensyon na ito. Kung tutuusin, mas maganda kung dito na kang ako sa chronosphere dahil sobrang tahimik at walang distorbo sa aking pag-aaral. Sana nga lang pede pero ang pangit dito, hindi ako makikilala ng buong midgard na isang henyong mage.

J-e-r-e-m-y

Naghalo paran bula ang mga boses at napalitan ito ng malamyos ngunit nakakatakot na tinig ng isang babae. Hindi ko alam kung ano mayroon sa boses na yun pero nawala ang pagkamahinahon ko at nagsisimula nang tumakbo ang puso ko. Nagkataon din na natandaan ko na kung sino ang katabi ni Mayah.

Linunok ko ang isang tabletas ng laway ko. Ayaw kong sabihin pero may pumipilit sa akin. Siya iyon, sure ako… Si Marianne at sa kanya din ang boses na tumatawag sa akin.

J-e-r-e-M-I!!!

Tuluyang nang nagbago ang ni Marianne. Sigurado na ako na demonyo na yan. Nagmetamorphosis siya at nagsisimula na siyang pagpiyestahan ang aking kaluluwa. Paulit-ulit niya akong tinatawag at ang mga ito’y sumisira sa aking pag-iisip. Napaluhod ako at tinakpan ang mga tenga. Ayokong marinig ang mga salita ng demonyo dahil natatakot ako maging katulad ko siya.

Wala na. Nanghihina na ang aking pagkatao. Nasisira na kokote ko dahil sa kanya… kay marianne.

“Umalis ka, kampon ng demonyo. Wag kang lalapit sa akin kung hindi madededo ka.” Sabay kinurus ko ang index finger at itinapat na kisame.

“Hindi mo ako makukuha satanas. Magkakaalaman muna tayo kung sino ang huling tatayo!” Gigil kong sinabi sa demonyo.

Kahit anong gawing kong pagtatakot o pagmumura ko sa kanya, wala akong magawa. Malakas siya at unti-unti akong nanghihina. Patalbog-talbog ang boses ni Marianne sa loob ng kokote ko. Lahat ng sinabi niya sa akin kaninang umaga hanggan ngayon ay umalingawngaw. Parang dvd na nirereplay ang mga juicy parts.

Nag-ooverload na ang utak ko dahil sa kanya. Gusto ko nang ishut down ang utak ko at mas maganda kung mamatay na lang ako para matapos na ang aking paghihirap.

“AHHHHHHHH!!!”ang tanging naisigaw ko.

Pak.parararapak…prararapapapak!

****
“Ano ka ba Marianne, barbaro? Tingnan mo ang ginawa mo kay Jeremy.”

Nakasandal ako sa teacher’s table nang minulat ko ang mga mata. Unang-una kong nakita ang mga kulay ng mga kaklase ko. Lahat sila nag-aalala sa akin. Naiisip ko na nakatakas ako sa chronosphere. Sinuwerte ata ako ngayon dahil buhay pa naman ako. Hindi na black and white ang kulay ng paligid. Nakakabagot naman doon dahil walang buhay (pero kanina sinabi ko gusto ko doon.). Ramdam ko ang hapdi ng isang buhay na tao dahil nanakit ang mga pisngi sa di malamang kadahilan. Ayokong hawakan at baka magsisigaw ako sa sakit.

“Ayos ka lang repapips?” Sabi ni Kevin at tinulungan niya akong tumayo.

“Oo, medyo napagod lang ata ako.” Sagot ko at binanat ko ang mga buto ko.

Nakatitigan kami ni Marianne dahil hind ako tumitingin sa dinaraan. Napahinto na lang ako dahil muntik ko na siyang masagasaan. Akala ko kasi si Blueberry dahil halos magkahawig sila ng kasuotan. Kung alam ko lang na siya yun, Binangga ko na sana siya pero nanginig ang mga tuhod ko sa takot.

Humakbang ako ng paatras para makalayo sa kanya.

Niyuko ni Marianne ang kanyang ulo sa harapan ko. “Sorry ha. Hindi ko naman sinadya na gawin sa iyon eh. Pramis hindi na mauulit iyon ha Jeremy—“

May malay naman ako nang nadulas ako pero pinalabas ko na nawalan ako ng ulirat para hindi ko na makita ang demonyo.

Binalaan ni Mayah si Marianne. “Kaw kasi Marianne. Kung hindi mo lang siya pinagsasapal na parang gatling gun, hindi mangyayari sa kanya yan.”

Bwelta naman ni Marianne. “Ano ba ang magagawa ko? Tulala yung tao sa kawalan at kahit anong sigaw natin, walang nangyari. Napilitan naman kong gawin para sa kanya…”

Ngayon, tinotoo ko na. Dapat pala nagdasal na ako na sana hindi na ako gumising habang buhay.

kagabi jeremy lang, ngayon may kevin na??

hahaha~!! Siya yong tinutukoy kong kung mangarap e gano'ng ganon wahahahaha~!!

si kevin? kaklase ko yan dati at isa yan sa mga trademark niyang sinasabi

Unless si kevin S. from mapua ang tinutukoy mo na tinutukoy ko rin ay pareho tayong ng tinutukoy....hahahahahah~!!

Same name different person. Kevin P. sa akin

Part IV

Lumulubog na ang araw. Ang lahat ng mga chikiting ay nagtatakbuhan sa labas. Bakas sa kanilang mukha ang pagiging masaya dahil tapos na ang klase at dahil na rin walang pasok bukas. Sigurado ako na naglalaro sila ng espadahan dahil halos lahat sila ay may mahahabang stick. Ganyan din naman ako noong bata pa ako pero ang pinagkaiba lang ay lagi akong nasa bahay. Hindi ko hilig ang paglalaro dahil nasanay na ako na kasama ang mga libro at aklat.

Nagsimula na ring magsidatingan ang mga merchants para itayo ang kanilang stalls sa tabi-tabi. Hindi kasi gaano maiinit at malamyos ang ihip ng hangin lalo na pag gabi. Sabado bukas kaya hanggang hatinggabi ang mga stalls. Madalas silang pumepwesto sa fountain dahil doon madalas dumadaan ang mga turista at manlalakbay. Marami silang paninda tulad ng potions, elemental na espada, mga rare na gamit at mga itlog tulad ng poring, peco peco at iba pa.

Maganda ang fountain sa geffen plaza. Tuwing hapon ng biyernes, nagiging geyser ito dahil sa mekanismo na inilagay ng mga inhinyero. Isa ito sa mga attractions ng geffen at maraming manlalakbay ang dumadayo dito para masaksihan ang magandang fountain. Mas lalong naging sikat ang tourist spot na ito dahil tuwing araw ng mga puso, dito pumunta ang magsing-irog. Gawa ito sa puting marble na kinuha pa sa ilagang probinsya, sa republic. Kung sino man ang namahal sa paggawa nito ay maituturing na isang henyo.

Sa maikling salita, halos lahat ng tao sa geffen ay nagkakaroon ng magandang araw pwera sa akin. Bakit ganito ang nangyari sa akin?

****
Hindi ko alam kung paano ako napadpad sa lugar na to. Malas lang talaga ako ngayon.

Simple lang ang bahay ni Marianne. Nakaupo ako ngayon sa isang mahabang sofa na cover na asul. Mayroon pang dalawang sofa sa harap at tabi ng nito. Sa harap naman nito ay isang babasagin na mesa na kung saan nakatayo ang isang flower vase. Nakalagay sa vase ang isang plastic na rosas. Gawa ito sa art paper at ung maaring mga kapatid ni Marianne ang gumawa nito.

Tumayo ako at nilapitan ang isang portrait na nakasabit sa dingding. Sa portrait na iyon ay nakapinta ang buong pamilya ni Marianne at mabilis ko naman siyang nakita dahil siya lang ang nag-iisang babae doon, pwera na lang sa nanay niya. Base sa pananamit ng ama niya, isa siyang kabalyero ng prontera chivalry. Kalong-kalong ng ina niya ang beybi na si Marianne. Mga mag-iisang taong gulang pa lang siya. Katabi ng kanyang ina ang ama niya at parehas silang nakaupo sa magkahiwalay na silya. Naka indian sit ang dalawang bata lalake sa harapan ng kanilang magulang. Hindi ko alam na may nakakatandang kapatid si Marianne. Bakas sa kanilang mukha ang isang tunay ng nigti na hindi mabibili ng pera o mananakaw.

Nagbugtong-hininga na lang ako dahil nagtataka ako kung bakit siya ang iniisip ko.

“Iho, mag tsa ka muna” Sabi sa akin ng isang babae na nakaapron.

Napailing na lang ako. Sa mukha, magkahawig silan dalawa ng ina niya. Napa-isip na lang ako kung saan nakuha nila Marianne ang pula niyang buhok at mata. “Hindi na ako umiinom ng tsa eh.”

“Anong gusto mong inumin? Juice, coke?” tanong niya.

Hindi ako sanay uminom ng tsa o juice. Dalawa lang naman ang ininom ko. Madalas tubig na may halong yelo para malamig. Masarap itong inumin lalo pag summer. Mararamdaman ng isang tao ang lamig ng niyebe sa lutie pag inumin ito. Ang isa naman ay ang aking specialty drink na iniinom bago pumasok sa academy. Ito ang sisilbing gasolina para mapatakbo ko ang kokote ko.

Niyuko ko ang aking ulo bilang paggalang. “Sorry po ngunit hindi po ako sanay uminom ng ibang inumin ngunit.

Tinuro ko ang kusina. “Kung ayos lang po, ako na lang po ang gagawa ng aking inumin.”

Magalang niya akong sinagot. “kung iyan ang gusto mo iho. Sabihin mo na lang sa akin kung may kailangan ka.”

Dumiretso kaagad ako kusina para ihanda ang aking specialty drink.

****
Dahan dahan kong ininom ang aking specialty drink. Umusok ito dahil pinakuluan ko pa ito. Sa totoo lang, medyo napasobra dahil nakalimutan kong patayin ang takure.

Matabang, mapakla. Tamng-tama lang ang tipla ng aking specialty drink. Ito ang nagsisilbing gasolina ko araw-araw. Medyo mainint lang siya pero kaya naman ng dila ko.

Hindi ko namalayan na nasa likuran ko na si Marianne. Inamoy niya ang aroma ng aking kape. “Ang tapang naman ng kape na yan. Ano ba yan?”

Lumingon ako at ibnaba ang tasa. “Kape, gusto mo?”

Gagawa sana ako ng isa pang kape pero hindi ko na tinuloy dahil sinipsip niya kaagad ang inumin ko. Medyo napatawa ako sa mukha niya dahil nagpasuka siya.

“Sobrang pakla naman nyan.” Sabi niya habang dumeretso sa repridyerator para kumuha ng malamig na tubig.

Mapakla talaga yan. Hindi ako mahilig maglagay ng asukal sa kape dahil nasusuka sa lasa nito. Sa pagkakaalam ko, matagal na ang kapeng ito sa midgard. Madalas itong inumin ng mga magsasaka at ng mga mangingisda. Sa pagdaan ng panahon, untiing-unti itong naghalo. Isa sa mga dahilan ay ang pagsulpot ng iba’t-ibang uri ng kape tulad ng latte, capuccino at iba pa. Nadiskubre ko lang ito noong napadpad ako sa monasteryo dahil naligaw ako at itinuro nila sa akin ang paggawa ng kapeng barako. Sa aking opinyon, tanging ako lang ang umiinom nito sa geffen.

Napatingin ako sa salas. Saan kaya pumunta ang nanay ni Marianne? Wala naman akong narinig na ingay ng pagbukas ng pinto sa harapan o sa taas. Plano ko pa naman na bigyan siya ng kapeng barako pero ano nga ba ang magagawa ko? Madre ba siya? Hindi naman niya suot ang lilang uniporme ng mga pristess. Nagwarp ata siya o nagteleport.

Napakamot na lang ako. Masyado akong nag-iisip ng kung anu-ano at dumarating sa iba’t-ibang konklusyon. Oh well, isa ito sa mga liability ng isang matalino na gaya. Pilitin ko na baguhin ang gawain ko ay hindi pede dahil nakatatak sa utak ko ang mga ito. Mannerism ko na ito simula nang ipinanganak. Paano ko ito nadevelop ay wala akong ideya.

Rinig na rinig ko ang pagkasuklam ni Marianne. Sino nga ba ang ngingite pagkatapos uminom ng isang kape na sobrang sama ng lasa? Nakalabas pa rin ang dila niya. Hindi niya kaya ang lasa ng specialty coffee ko. Nasanay ata siya sa matatamis na inumin.

Ininom ko na ang natitira sa tasa ko. “Tapos ka na dyan sa kalokohan mo?”

Kumukurap ang mga mapupula niyang mata.

“Diba nandito ako para turuan ka ng integral para sa finals?”

Sinagot niya ang tanong ko sa pamamagitan ng isang nakahiyang ngiti. Nagsorry siya at dali-dali siyang umakyat papunta sa kwarto. Habang umaakyat siya, natalisod siya dahil hindi siya maingat. Padaskul-daskol kasi kung maglakad. Binagalan ko ang aking paglakad sa takot na mangyari sa akin iyon. Hindi ko alam pero napapatawa niya ako sa mga ginagawa niya.

…huh? Bat ako tumatawa ng walang dahilan?

****
Journal entry no. 121
Writer: the unknown
Date and time of entry: 2:11am. feb. 20, 2007
Location: approximately 300 meters southeast from the acrane tower.
Theme: putting all apples, blueberry and strawberry together.

Ano bang araw na to? Lahat na lang ng kamalasan ay napupunta sa akin. Wala akong ideya kung bakit nangyayar ang mga ito sa akin. Galit ata sa akin si Odin o kaya naman si thor.
Lagi na lang akong natutulala sa ere. Kanina lang nang papasok ako sa academy, nakalimutan ko kung ano yung iniilusyon ko. Sigurado ako na maganda yung iniisp ko pero kahit anong gawin ko ay hindi ko matandaan kung ano iyon.
For heaven’s sake, isa akong matalinong bata. Kayang-kaya magsalita ng fluent neo-midgarian pati na rin lou-shin. Master ko naman ang midgarian pero lagi akong nauutal. Swerte nga’t walang nakahalata sa pagkautal kung di eh baka mawala ang respeto sa akin ng mga kaklase ko.
Nararamdaman ko sa aking puso na may nagvovodoo sa akin o may nagcoconjured ng mga hexes. Kanina kasi, napunta ako sa chroniosphere. Wala naman akong ginagawa na masama. Napagtripan lang siguro ako ni Odina kasi wala siyang magawa sa buhay niya. Habang nasa chronosphere ako, narinig ko ang boses ni Marianne at pinasok nito ang kaloob-looban ng kokote. Para bang tinutuhog ako ng isang milyong sibat. Pagkatapos noon, namula ang mga pisngi ko dahil sa kanya. Nakakatakot pala siya kung manggulpi ng mga tao.
Nanatili pa rin ang tanong na dapat kong malaman. Sino nga ba ang taong iyon na gusto akong pabagsakin sa aking pwesto. Talagang naiingit siya sa aking malad-diyos na katalinuhan pero magaling din siya dahil ginamit niya si Marianne sa kanyang plano. Sigurado ako na wala siyang knialaman dito. Bukas, dapat ko nang simulan ang imbestigasyon.
Nakalimutan ko din palang irekord. Gabi-gabi, napapaginipan ko si Marianne at dahil doon, nawawalan ako ng lakas para makapag-focus sa mga mahahalagang bagay.
At least may clue na ako kung sino ang salarin. Sa palagay ko, isa siyang malakas na wizard o sage. At least, nanarrow ko na ang mga salarin.


Inilagay ko sa aking bag ang journal ko. May plastic cover ito at magaan pa. Marami na rin akong naisulat dito. Nagsusulat kasi ako para magkaroon ako ng rekords na gagamitin ko balang araw. Marami-rami na rin akong naisususlat dito tulad ng mga formula sa math, seals ng arcane spells, english literatur notes at marami pang iba. Makapal pa naman ang journal at tatagal pa ito ng mga anim na buwan bago ko maubos ang leaves ng kwaderno ko.

Binanat ko ang mga braso ko at humikab na parang hippopotamus. Apat na oras na lang bago mag-umaga. May pabigat ang mga kilay ko kaya close-open ang mga mata ko.

Masarap sanang matulog sa magarbong kama. Ang problema, sinakop ni Marianne ang buong kama. Natpos na kami sa pagrereview ng calculus ng alas-dos ng umaga. Pagkatapos noon ay diresto tulog kaagad siya. Sobrang likot niya kung matulog. Minsan, nadapa siya, nakabilog na parang armadillo o di kaya’y kayakap ang tatlong malalaking unan. Dahilan sa kalikutan niya, nagmistulang kulangan ng baboy ang kama.

Kung inaantok ka, matulog ka na lang dito sa kama. Malaki naman siya at wag kang mag-alala, hindi ako naghihilik.


Tahimik siyang matulog pero para siyang kiti-kiti.

Paulit-ulit akong humihikab habang papunta sa kusina para kumuha ng tubig. Gusto ko sanang languyin ang magandang kama pero hindi pede. Baka kasi magkaroon ng milagro habang natutulog ako at maaring masira ang aking career.

Patiyad akong naglakad pabalik sa kwarto ni Marianne. Sa salas sana ako matutulog kaso paano pag may dumating na bisita.Baka mapahiya ang ina ni Marianne sa ginawa kong kalokohan. Pede rin sana sa hapag-kainan kaso ang daming nagliliparang lamok. Magkasakit pa ako at kung mamalasin, mategok.

Umupo na lang ako sa isang malambot na silya at pinikit ang mga mata. Kahit dalawang oras na tulog, ayos na. Mababawi ko rin naman yan pagkatapos ng klase dahil half-day lang kami. Kailangan kasi namin ng oras para mareview ang mga eksam na gaganapin bukas. Pagkagising ko, siguradong sasasakit ang likuran ko.

j—rmy… a.. kot mng -2g.


Narinig kong bumulong si Marianne. Hindi ko maiintindihan kung ano ang sinabi niya pero alam ko na narinig ko ang pangalan ko. Para siyang beybi kung matulog: inosente at cute. Ano kaya ang sinabi niya sa akin? Oh well, hindi ko naman kailangan alamin yan.

Makatulog na nga.

****
Sobrang lawak ng kapatagan. Walang akong makita ni isang anino ng puno o hayop. Tanging ang mga berdeng damo na tinatapakan ang nakikita ko dito. Sa taas naman, walang ulap na palutang-lutang. Ang bughaw na langit lang ang nakikita ko. Napakatahimik. Hindi…nakakabingi ang katahimikan na to.

Hanggang saan ba ang lalakarin ko? Ilang oras na ba ang lumipas simula nang napadpad ako sa lugar na ito? Alam ko na hindi na ito ang chronosphere. Ang instincts ko ang nagsabi sa akin at hindi ang logical reasoning ko. Naninibago na ako dahil madalas ko nang gamitin intuition ko at instincts kaysa sa brain power.

Walang katapusan ang aking paglalakad. Napatingin ako sa mga paa; hindi naman sila namamanhid dahil sa aking paglalakad. Sa totoo lang, hindi ako napapagod. Para bang full tank ako lagi at hindi nalolobat. Patuloy pa rin ako sa paglalakad, nagbabaka-sakaling mahanap ko ang daan palabas ng dimensyon na ito.

Wala pa ring nagbabago sa kapaligiran. Kailangan maging kalmado dahil walang akong magagawa kung magpapasindak ako. Pinaikot-ikot ko ang aking ulo at baka swertehin akong makahanap ng lagusan o di kaya’y ng isang nilalang na nagsasalita.

Dapat maging kalmado.

Paulit-ulit kong sinabi ang mga iyon para makapag-pokus ako sa paghahanap ngunit nakaramdam ako ng isang kakaibang damdamin. Hindi ito simpleng pagkatakot, takot sa mga multo o pagiging baliw.

Nagsimula na akong magtatakbo. Unti-unti kong binilisan ang pagtakbo ko. Pakiramdam ko na may hinahabol ako na dapat kong abutan o may isang pwersa na humahabol sa akin. Wala akong ideya kung bakit ko ito ginawa. Sa totoo lang, wala akong dahilan para tumakbo pero bakit nga ba tumatakbo kahit alam ko na hindi dapat?

Sa kabilang dulo ng kapatagan, nakita ko ang isang tao. Masyadong siyang malayo sa akin ngunit nakikita ko ang kanyang anino salamat sa ilaw ng langit. Nasa taas siya ng isang burol at nasa ilalim ng isang malaking puno. Kahit malayo siya, nakita ko ang kanyang ngit na tumunaw sa puso ko. Kakaibang ngiti iyon at sigurado ako na may kinalaman ang taong iyon sa akin pero saan?

Hindi na akong nag-atubili pa at mabilis kong tinakbo ang burol na parang isang pangkarerang peco peco. Binanat ko ang mga kamay ko sa abot ng aking makakaya. Gusto kong siyang mahawakan ngunit para sa anong dahilan? Hindi ko maiintindihan kung bakit nagkakaganito ako pero sigurado akong mabigat ang krus na dala ko ngayon at inaasam ko na siya ang makakatulong sa akin.

Malapit na… konti na lang. Kaya ko to.

Isang pagbati ang binigay sa akin ng hangin. Ang lakas ng ihip ng hangin at halos sumayaw ang mahabang buhok ng taong iyon. Hawak ko na ang kanyang kanang kamay at dumaloy ang isang mainit at malamyos na enerhiya na tumulong para mawala ang ibang bigat sa aking katawan.

Sino ka ba?

Hindi siya sumagot ngunit pakiramdam ko na kilala ko na siya dati. Nostalgic, ika nga. Tinangka kong hatakin siya para makita ko ang mukha niya ngunit hindi ko magawa. May aura sa burol na pumipigil sa akin na gawin ito. Kahit anong pilit ko, ayaw sumunod ng aking katawan. Halos mapaiyak na ako dahil hindi ko magawang maging matapang.

Natatakot ako na malaman kung sino siya…

Bigla na lang siya nawala na parang bula at ang kapatagan ay nabalot ng kadiliman. Kasama na ko doon at wala na akong nakita kung di kulay itim.

nahilo ako @_@ masiyado atang mahaba @_@

Hak~! Ang swerte ni loko, kaso masiyadong maisip...ganiyan din pala ako kaya ako nafufrustrate nyahahahahahahaha~!!

Medyo napahaba ang kwento na to dahil sa sobrang dami ng ideya na pumapasok sa kokote ko. Ni hindi na nga makatulog sa kakaisip ng mga scoope para sa kwento na to. Bad brain!

Baka haggang part VII lang ito....sana

Part V

Panaginip lang ba ang lahat?

Kinamot ko ang mga mata ko para tumigil ang mga ito sa kakaclose-open. Pinagmasadan ko ang kapaligiran. Sa harapan ko ay ang study table na may malaking salamin. Nandun pa rin ang mga aklat ni Marianne na nakakalat kung saan-saan. Sa kanan ko naman ay ang malaking kama ni Marianne. Tanging ang malalaking poste ng kama lang ang nakikita ko.Masyadong madilim kaya hindi ako makita ng mabuti. Lumingon ako hanggang sa nakita ko ang bintana. Wala pa ang sinag ng araw ngunit may nakikita naman ako na kulay dilaw sa kalangitan. Mga quarter to six na ata.

Kumakanta ang ina ni Marianne. Hindi ko alam kung ano title nun pero parang melodrama ang kanta; Sa tono kasi, mararamdaman mo na parang isang drama na tungkol sa trahedya. Anong oras kaya nagising ang ina ni Marianne? Dapat pala nakiusap ako sa kanya na gisingin ako ng alas-singko. Medyo natagalan ako sa pagtulog ko.

Akma na akong tatayo nang may naramdaman akong bigat sa katawan ko. Hindi ko rin maigalaw ang kaliwang kamay ko. Swerte na lang at nandyan pa ang kanang kamay ko. Kung may ilaw lang sana, madali kong malalaman kung ano ito. Gamit ang pandama ko, Dahan-dahan kong hinipo ang bagay na nakadamba sa akin. Nagsimula ako kanan para mas madali.

Sa unang tingin ko palang, isa na itong unan dahil may malambot na punda. Nagtataka lang ako dahil medyo matigas ito at naisip ko din na dalawa ang unan. Medyo mayaman ang pamilya ni Marianne kaya sigurado akong top class na unan ang ginagamit nila. Madalas, ang mga matitigas na unan ay nabibili sa tiangge sa murang halaga. Nagsisimula pa lang naman ang imbestigasyon ko.

Nasa gitna na aking kamay. Pinaikot-ikot ko ang kamay ko dahil napansin ko na malambot na parting ito. Hehe ang sarap paikutin; para kasing water balloon eh.

Numnum

Tumignin ako sa kanan kung saan natutulog si Marianne. Ang lakas naman niyang umungol. Medyo malayo naman ang distansya namin. Nanaginip ata iyon ng kung anu-ano. Sana naman hinaan niya at baka magising pa ang mga daga at ipis.

Pinagpatuloy ko ang ginagawa ko hanggang sa may nahawakan akong kakaiba. Pinisil-pisil ko at ang lambot, as if sobra talaga. Ano to? Nagkaroon ng bukol ang unan o isang lump. Inisip ko na maaring isang peke o depekto ang top class na unan na binili nila. Iba rin itong unan na to; para itong bundok na may patulis na katulad ng isang ice pick. Yun nga lang medyo purol.

“Amf!” Nanakit ang daliri ko dahil kinagat ako ng ipis.

Hindi ko makita yung bite mark pero ang sakit talaga. Sinayaw ko muna ang kawawa kong daliri bago ipagpatuloy ang imbestigasyon.

Ang haba naman ng punda nito at kalat-kalat pa. Ngingatngat ata ito ng mga daga dahil naramdaman ko na may mababaw na butas ang unan. May isang butas na basa at ang lalim. May hangin din na lumalabas at may kakaibang bagay na nakasingit doon. Ano kaya iyon?.Ang hangin naman ay maaring galing sa bintana. Napansin ko din na may isang talampas ang unan. Hindi naman masyadong malaki tulad ng mga bundok na nahawakan ko.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Pumasok ang ina ni Marianne na may dalang basket na puno ng mababangon damit. Sure ako na amoy downy dahil sobrang bango nito. Salamat na lang ang nagkaroon ilaw at makikita ko na kung unan nga ito.

Bago ko gawin yon, lumingon muna ako at nakita ko ang ina ni Marianne “Magandang umaga po.”

Nabitiwan niya ang basket at dahan-dahan siyang umatras. Tinakluban niya ang kanyang bibig sa pamamagitan ng kanyang bestida. Ngumiti siya at namumula. “ Ah sorry kung nadistorbo ko kayo…” at umalis kaagad siya.

Kumurap ang mga mata dahil wala akong ideya kung ano ang sinabi niya.

Woah, wait a sec! KAYO!?

Dali-dali kong tiningnan ang nakadamba sa akin….

Paa…tuhod…tiyan, dibdib, balikat, ulo at pulang buhok…gulp ulo…

HOLY S***!

****
Pumasok ngayon si Sir Isko. Nagkataon pala na nagkaroon siya ng matinding ubo kaya lumiban siya kahapon.Wala pa ring nagbago kaya Sir Isko. Suot pa rin niya ang mapakal niyang salamin na may mataas na grado. Nasa singkwenta anyos na kasi siya at limang taon na lang bago siya magretire. Bagay naman sa kanya ang puting bata na uniporme ng mga guro ng mage academy.

“Ngayon, kung gusto niyong makagawa ng lv.2 flame potion eto ang gagawin—“Isinulat ni Sir Isko ang mga ingredients.

Si Sir Isko ang basic alchemy professor naming. Siya ang leader lower council ng Geffen. Ang government system ng Geffen ay nahahati sa apat na dibisyon: Ang lower council na nangangasiwa sa paggawa ng mga batas o pagbibigay ng ideya para sa isang batas. Sila rin ang nangangalaga sa mga mamamayan ng Geffen. Ang true council naman ang namamahala kung gagawing batas ang ibinigay ng lower council o hindi at sila rin ang namamahala sa budyet. Ang ikatlo naman ay ang Sacreds. Sila ang nagpapataw ng kaparusahan sa mga nakasala. Nasa kanila ang kapangyarihan na patalsikin ang lider kung napatunayan nagkasala siya sa mamamayan. Ang huli ay ang tumatayong lider ng buong Geffen, ang archmage. Taglay niya ang talino at lakas ng isang high wizard. Siya ang namanahala sa relasyon ng ibang probinsya para magkaroon ng katahimikan at maiwasan ang anumang digmaan.

Sa pagkakaalam ko, ang tatay ni Sir Isko ay isang wizard habang ang ina niya ay isang creator. Kung ganon ang mangyayari, mataas ang posibilidad na namana o natutuhan nang sabay ang alchemy at arcane magik. Namangha talaga ako sa kanya noong dinala niya ang isang gelatin na umiilaw at gumagalaw. Hanep, kaya ng gelatin na iyon na magcast ng basic bolt spell tulad ng fire at ice. Nang tinanong ko kung ano at paano niya nagawa yan, pinitik niya ang kanyang daliri at poof…nawala ang mahiwagang gelatin. Ang akala ng lahat ay kinain ni sir, yun pala naging itlog. Homunculus daw ang tawag sa gumagalaw na gelatin at isang classified information ito. Para lang ito sa mga alchemist.

Half wizard, half alchemist. Sana maging ganyan din ako pero wala akong hilig sa alchemy.

Binagsak ko ang ulo ko sa kahoy na mesa. Kulang na kulang talaga ako sa tulog at isama pa ang nangyari kanina. Nakasabit na ang isang toneladang barbell sa mga mata ko at ang katawan ko naman ay nawawalan ng enerhiya. Dahil doon, wala na akong marinig kung di ang hangin at mga tutubing hangin.

Maliwanag ko pa ang mga eksaktong salita ng nanay ni Marianne tungkol sa nangyari.

Nakalimutan ko nga palang sabihin sa iyo na may Somnambulism si Marianne. Madalas niya yan ginagawa. Noong last week lang, nakita ko siya na natutulog sa doghouse ni bullet. Sorry talaga kung hiindi ko nasabi sa iyo at wag kang mag-alala, hindi niya alam na may nangyari.

Don’t worrsy she says, pero talagang mag-aalala ako dahil isang malaking kasalann ang ginawa ko. Lalo na yung ginawa ko sa iyon…isang karumal-dumal na krimen. Paano kaya kung malaman ito ng iba? Baka sunugin nila ako ng buhay, ipatapon sa napakalayong lugar o ipalapa sa mga pating. Hindi maari, masisira ang aking reputasyon at pagkatao. Dapat hindi na ako pumunta doon. Kung hindi lang nangyari, kung wala lang ako doon, kung natulog lang ako sa salas, kung may ilaw lang sana… Anak ng mababaliw ako nito sa kakaisip.

Espesyal ang araw na ito. Nakaupon kasi ako ngayon sa pinakalikuran ng silid-aralan. Araw-araw, nasa unahan ako nakaupo at harap pa mismo ng teacher’s table. Nakiusap kasi ako kay Gast na siya na muna umupo sa silya ko dahil plano kong matulog sa klase ni Sir Isko. Alam ko naman na ituturo niya ang flame potion at madali lang naman gawin iyan; Wala lang akong hilig sa mga hokus-pokus ng alchemy. More on research and magik ako. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nahuli sa klase. Isang oras akong late dahil makupad ang paglalakad ko pauwi at pagpunta dito. Puyat at masakit rin ang likod kaya nahuli. Tanging si Gast lang ang nakakaalam na late ako. Ang akala naman ng iba ay absent ako dahil sa ikalawang pintuan ako pumasok. Ang unang pinutan kasi ay nasa harapan at kung doon ako papasok, titigil ang oras at mapapanganga sila.

Pasimple ka pa dyan, gusto mo naman yon eh?

Gamit ang natitirang lakas, minulat ko ang mga mata. Guni-guni ko lang ba yon o may tumawag sa pangalan ko. Lahat naman ng kaklase ko nakatutok sa pisara kaya pinagpatuloy ang aking mahimbing na pagtulog.

Ehem, ano ba ang masareap? Yung patag o yung bundok?

Sino ba ang tumatawag na sa akin? Hindi ba nila napapansin na nagpapahinga ako at ayokong madistiorbo?

Bakas naman sa mukha mo naah basta iyon.

Asar. Kung sino man ang nang-aasar sa akin, sisipain ko siya na hindi na niya makikilala ang sarili niya sa salamin at magiging kahabag-habag ang buhay magpakailanman.

Wag ka nang mahiya, papayag din yun.

Hindi ko na siya pinansin at pinilit ko na makakuha kahit kaunting pahinga.

Oh sige, isipin mo na lang na ginagawa mo yun sa kanya.

Napilitang akong humilik para hindi ko marinig ang misteryosong boses.

Release the besat within you.

Inisip ko na nanaginip lang ako ng masama kaya tinodo ko ang lakas ng hilik ko. Ang lahat ng mga kaklase, pati si Sir Isko ay napatingin sa banding likuran, kung saan ako nakaupo. Curious sila dahil napakalakas ng ginagawa kong ingay sa klase. Alam ko na nakakawalang-galang ang ginagawa ko pero ako ang papipiliin, gusto ko tirisin ang tumatawag sa akin.

Dahan-dahan akong tinapik ni Sir Isko. “Jeremy, ayos ka lang ba?”

Aminin mo na kasi sa kanya.

Ano ang pinagsasabi ng lokong ito at kanino? Ipako ko kaya siya sa krus?

Gusto mo naman siya diba? Lalo na ang kanyang mga melon. [/i]

Nagsitinginan sa isa’t isa ang mga kaklase ko. Si Sir Isko naman, napakamot sa tiyan niya dahil ngumiti habang natutulog.

Warning: Nuclear meltdown commenicing in T-10 seconds…

4
3
2
1

Aminin mo na kasi sa kanya…

Oh men, you’re dead!

Nagsimula nang dumilim ang paningin ko.

****
Maliwanag ang kapaligiran. Mainit ang sinag ng araw dahil tanghaling-tapat na. Ang mga mamamayan ng Geffen na nasa kani-kanilang bahay, kumakain ng tanghalian.

“Panaginip ulit…” Iyon lang ang nasabi ko sa sarili nang nakita ko ulit ang lugar na iyon. Napakainit naman.

Ito ba ang langit? Hanep, ang laki naman ng pinagkaiba mula sa mga binasa kong libro. Ayon sa mga aklat, puro ulap lang ang makikita mo at wala nang iba. Paano kaya ako nakapasok dito nang di dumadaan sa tarangkahan ni San pedro. Exempted ata ako dahil sa pagiging super genius.

May langit nga ba talaga? Sigurado ako na bumbilya ng ilaw ang nakikita ko maputing kisame. E, Phillips yung bumbilya dahil sa korte niya na parang flask sa lab naming. Pumasok naman sa isipan ko kung paano nagkakuryente dito. Pede pa ang solar power pero kuryente? Ginagamit ata nila ang mjolinir ni Thor para mapailaw ang langit. Hanep talaga ang langit ngayon. Hindi na makaluma kung di modern na.

Sinubukan kong umupo ngunit sinaksak ako ng mga kirot sa aking katawan. Kinontrol ko na lang ang sakit habang dahan-dahan akong humiga.

Ano ba ang nangyairi? Ni isang kusing ng impormasyon, wala ako. Ang alam ko natutulog ako sa klase ni Sir Isko at pagkatapos, poof…dark na lahat ang nangyari. Pinilit kong maghukay ng detalye sa utak ko pero nagrebelde ito at pinagraratrat ako ng kirot at sakit. Ang sakit ng ulo ko, para akong nahulog sa tenth floor ng arcane tower o napukol sa ulo ng isang +30 swordmace. Hinilot ko ang ulo ko para maibsan ang sakit.

Ikiniling ko ang ulo ko sa kanan. Mga sampung metro ang layo ng pinto sa pwesto ko. May isa pang pinto na kulay ligh green. Iyon ata ang banyo. Ang ganda naman ng kulay at disenyo ng pintuan. Pasado ang style na yan para sa mga five-star hotel. Katabi naman ng kama ko ay isang mesa. Nakapatong dito ang isang flower vase na may laman na sunflowers.

Bisita? Sino kaya? Baka naman inilgay iyan ng staff ng ospital para mapaganda ang paligid. Bat ganito? Gusto ko magkaroon ng bisita pero alam ko na walang darating. Nawawala ang logical reasoning ability ko.

Wala akong alaala tungkol sa mga magulang ko. Inampon lang ako ng simbahan. Bata pa ako at walang kaalam-alam sa mundo. Napulot lang ako ng isang nars sa basurahan ng prontera. Nakalungkot isipin na nangyari ito pero nangyari ito. Labing-apat na taon na rin ang lumipas simula nangyari iyon. Sa simbahan, mababait ang mga tao ngunit ni isa sa kanila, tumatawa nang walang mukha. Sa mata ko, blanko sila na parang basyo ng bala na walang laman. Kahit ang mga bata doon, hindi ko makita ang mga mukha nila. Lumakad ang oras at lahat ng nakakasalamuha ko, walang mukha. Nakakatakot diba? Sa una, pakiramdam ko na isa akong weirdo pero nong tumagal, hindi ko na sila pinansin. Binuhos ko ang lahat sa pag-aral, nababaka-sakali na makita ang mga sagot ngunit…wala pa rin ang mga iyon.

Mag-isa na parang isang isla…iyon ang buhay na nababagay sa akin. Maraming namamatay sa akala at isa na ako doon. Marami nang nangyari at nararamdaman ko na parang mali ata ang desisyon ko lalo na yung napapaginipan ko….

Natatakot na ako kung ano ang dapat gawin. Nasisindak ako na mag-isa ngunit bakit ako natatakot sa isang walang kakwenta-kwentang bagay?

Aminin mo na kasi sa kanya.

Kanino at sino ang tinutukoy niya? Ano nga ba ang dapat ang aminin ko? Na isa akong bangag, ampon, demonyo o engot?

Weird…madalas ginagamit ko ang logic ko para mag-isip at mahanap ang nararapat na sagot ngunit iba na ata ako mag-isip. Ginagamit ko na ang feelings ko para mag-isip. Ano kaya ang problema ko ngayon?

Napagod na ako sa kakaisip. Napalingon ako sa flower vase. Gumagalaw ang mga sunflower papunta sa bintana, kung saan nandun ang sinag ng araw. Sino kaya talaga ang naglagay nyan?

Kung sino man siya, salamat.

****
Dapit-hapon na at unti-unting nawawala ang init na gawa ng araw. Binati ako ng hangin at walang habas na pinasok ang sild na tinutulugan ko. Ayos lang, maginhawa naman sa pakiramdam katawan. Huminga ako nang malalim at napakasarap sa pakiramdam.

May nalanghap akong isang kakaibang amoy. Inikot ko ang ulo ko para makita kung saan siya. Hindi ko siya namalayan na pumasok. Asar, dito ba siya nagtratrabaho sa ospital ng Geffen? Wala siya ring tao sa banyo. Nasaan kaya siya? Sigurado ako na may kalokohan naman siyang gagawin sa akin.

Malakas ang scent niya. Hindi siya gumagamit ng mamahaling pabango dahil iyan ang natural scent niya. Hinding-hindi ko malilimutan ang amoy nay an. Papalakas nang papalakas ang scent at malapit lang sya.

Anak ng…Dali-dali akong tumingin sa bintana at nandoon siya, inaayos ang mga kurtina at tinatali gamit ang isang mahabang ribbon. Matagal ko na ring siyang hindi nakikita simula nang umalis siya sa simbahan dahil naassign siya sa ibang probinsya.

Hindi pa rin siya nagbabago sa loob ng labindalawang taon. Umiilaw ang itim niyang buhok habang nilalagayan niya ng magandang knot ang ribbon sa kurtina. Simputi ng niyebe ang kutis niya at magpakakamalan siya isang white lady dahil sa suot niyang puti na damit. Madalas, iyan ang uniporme ng mga nars sa ospital. Kahit man ang kanyang stockings niya at sapatos, puti rin. Lagyan mo lang siya ng tumutulong dugo sa mukha at palakarin mo sa gabi, magpapanic ang mga tao dahil isang nakakatakot na multo ang nakita nila. Wala naman siyang mga mamahaling alahas pwera na lang sa isang pair ng hikaw na gawa sa pearl. Kinewento niya sa akin na regalo ito ng kanyang ina bago siya namatay. Ngayon ko lang nalaman na nakasalamin siya ngayon. Nanlabo ata ang mga mata niya sa pagdaan ng panahon pero aaminin ko na mas lalong stunning siya. Sa looks pa lang niya, panalo sa siya sa Ms.physics…hahaha.

Nang matapos na siya sa ginagawa niya, nakangiti siyang lumapit sa akin. Mga isang piye ang layo ng maamo niyang mata sa mukha ko.Ganda, nasusuka ako dahil sa scent niya. Ang lakas; sinlakas ng limang bote ng ginebra ang scent niya. Maaring ako lang ang nasusuka sa scent niya pero sa ibang matured na gwapong lalake, isa yan sa mga super weapons niya.

“Kumusta na ang natatangi kong kapatid na ubod ng lungkot at laging nakasimangot sa tuwing nakikita ng kanyang cute na cute na nakakatandang kapatid?” Sabi niya.

Wow, para siyang clown kung magpatawa pero kahit korny, natatawa pa rin ako at naasar sa sinabi niya.

Pinikit ko kaagad mga mata ko dahil medyo naasar ako. “Isip-kulelat ka pa rin, ate…”

Tumawa siya at dumiretso sa banyo. Ngumiti ako nang nakita ko na suot pa rin niya ang bracelet na ginawa ko noong nasa kasama ko pa siya sa simbahan. Gawa iyan sa mga shells na napulot ko. Nostalgic diba?

ang sarap gumising sa bundok... nyahahahahahahaha~!!

ay, mas gusto ko pala yong patag...mwahahahahahahahaha~!!

I love kapatagans >:)

Part VI

“Ano ba ang ginagawa mo dito Rovelle?” tinanong ko siya sa pabalang na tono.

“For your information…”Pinitik niya ang noo ko. “Ate Rovelle ha? Ang mga kabataan ngayon, walang galang sa nakakatanda.”

Ate daw? Gusto lang niya kasi na marinig ang mga katagang iyon. Noong bata pa ako, lagi niya akong
binubully. Madalas niya akong inaasar araw-araw. Tawa siya ng tawa na para isang demonyo na nasisiyahan sa pagtototure sa mga kawawang kaluluwa. Kapag nagkakamali ako, bukol kaagad ang nakukuha kong premyo sa kanya lalo na pabalang akong sumagot sa mga madre.

Nakakaasar siyang kapatid pero kung di dahil sa kanya…baka nasa basurahan pa ako ngayon. Hindi ko mararating ang ganitong pamumuhay kung hindi niya ako kinuha sa kalye. Sa isang estranghero na napadaan sa isang madilim na eskinita, utang ko sa kanya ang lahat. Tuwing nakakasama ko siya sa apoy ng impyerno, masaya ako dahil nandyan siya. Sa loob ng dalawang taon na pagsasama namin, naging parte siya ng buhay ko. Nung umalis siya sa simbahan, doon nagsimula ang mga blankong mukha.

“Hindi mo nga pala sinasagot ang tanong ko…” Tanong ko pero isang makamandag na titig ang bumulaga sa akin. Nakakatakot. Para bumabalik sa akin ang mga alaala na kasama ko siya. “…Ate”

Miss Photogenic ang smile niya. “hay naku…nagulat nga ako nang makita kita dito sa klinic ng academy.” Huminto muna siya at tumingin sa kisame. “Ang tagal na rin nating hindi nagkita…mga labindalawang taon na rin siguro. Anyway, ako ngayon ang head nars dito sa academy at ako ang nagbabantay sayo.”

Ganon pala. Ngayon ko lang nalaman na dito pala siya nagtratrabaho sa academy.

“Ano!? Nasa klinic ako ng academy?” Bulaslas ko. Talagang nagulat ako nang malaman ko iyon.

Umupo siya tabi ko.” Bakit? Akala mo ba nasa langit ka na.” tinignan niya ako nang mabuti. “ahhh… alam ko na. Nagkataon na puno ngayon ang ospital ng mga pasyente dahil nagkaroon ng isang aksidente. Maraming sugatan ngunit wala naman naiulat na namatay. Kung ipapadala kita sa ospital, eh puno doon. Nagpasya na lang ako na dito ka na lang sa klinic...”

Aha…napatango lang ako habang pinagpatuloy niya ang kanyang kwento. Si ate talaga, sobrang daldal; nasagot na nga niya yung tanong ko at ngayon datdat siya ng datdat tungkol sa walang makabuluhan na bagay.

Isang minuto lang ang durasyon na kwento niya pero pakiramdam ko isang taon akong nakikinig sa kanya.

“…At ganun ang nangyari.”

Yehey, natapos na ang napakahabang speech ni ate. Grabe, sasabog ang kokote ko dahil sa kadaldalan niya. Masyado ata siyang “high” ngayon.

“Ilang oras na ba ako dito ate?” Tanong ko.

Hindi niya muna ako sinagot. Halata na posture na nag-iisip siya. Ginagaya ba naman niya ang thinking man kung mag-isip. Dahil sa ginagawa niya, nahawa tuloy ako sa istillo ng pag-iisip niya. Ok lang, swabe naman eh…I think.

“let’s see…mga one hundered eighty five hours na.” sagot niya.

Ok, kaunti lang naman ang oras na ginugol ko. Nakakaantok naman. Makatulog nga muna at...

Dali-dali akong tumayo ngunit naparalisa ako sa sakit.

“Ano ka ba, Jeremy? Hindi pa magaling ang mga sugat mo?” Tinulungan ako ni ate na makahiga at inayos niya ang posisyon ko.

Tinanong ko kaagad siya kahit na namimilipit ako sa sakit. “Sugat? Anak ng pateng… sh**ttttt” napasigaw ako sa sakit. Ang laking kong tanga. Kung inisip ko lang na mangyayari ito, kamalasan talaga.

Pinagdikit ni ate ang mga kamay na amimo’y pumalakpak siya. Sa kamay niya, dumaloy ang berdeng enerhiya at nilapat niya ito sa katawan ko na nanakit. Ang sarap sa pakiramdam ng ginawa ni ate. Unting-unti nawala ang sakit na parang bula. Namamawis pa rin ako dahil sa sakit at halos madurog ang mga ngipin ko.

“hay naku, sa susunod mag-ingat ka naman. Muntik na akong mamatay dahil sa iyo.” Kinurus niya ang mga braso niya sa dibdib.

Nakiusap ako sa kanya. “ate rovelle, tulungan mo nga akong makaupo.”

Nakaactivate pa rin ang healing spell niya habang dahan dahan niya akong itinayo. Ano kaya ang mangyayari kung wala ang healing spell niya? Hindi ko ata makakayanan ang sakit at kung di sa ginawa kong kalokohan. (Whatever that is…) hmmm asar. Ano nga ba ulit ang ginawa ko? Wala akong maalala.

Tatanungin ko sana siya pero naunahan niya ako. Ang bilis niya talaga at sa lahit anong contest, lagi siyang nauuna sa akin.

“Alam mo, ang laki ng pinagbago mo simula nang iniwan kita sa simbahan.”

Yinakap niya kaagad ako nang nakaupo na ako. Tumigil ang oras ngunit nararamdaman ko ang init ng katawan ng isang tao na napakahalaga sa akin. Humahagulhol siya at ang munting bola ng kanyang mga luha ay tumatalbog sa balikat ko. Hindi ko naigalaw ang katawan ko dahil sa ginagawa niya. Gusto ko sana siyang sigawan na itigil ang kanyang pagluha ngunit nanlambot ako. Kung baga, yung puso ko naging mamon. Nauunawaan ko din naman siya dahil namiss ko siya. Nakakapagtaka dahil sa loob ng labindalawang taon, hindi ko pumapasok sa isip pero ngayon…naninibago ako. Kailan ko na naramdaman ito? Ang tagal…sobrang tagal. Ganito rin ang ginawa ni ate noong una kaming nagkita sa isang eskinita sa prontera at doon ko naramdaman ang isang bagay na matagal ko nang inaasam.

Kahit nandito na siya, may kulang pa rin.

Tinapik ko ang balikat. Mahina lang at baka lalo siyang umiyak. “Ate, tahan at baka malunod ako sa kakaiiyak mo.”

Bumuwelta naman kaagad si ate rovelle. “Manahimik ka nga. Ikaw nga ang dapat tumahan dyan at ako naman ang nagpapatahan sa iyo.”

Plastik talaga siya. Pinipigilan niya ang pag-iyak niya sa pamamagitan pagkontrol sa mga hikbi niya. Obvious naman siya ngunit ganyan talaga siya; overprotective.

Napatingin ako sa mga sunflower. “Siyanga pala ate...” Pinakawalan niya ako at tinitigan sa mukha. Pakiramdam ko tuloy para akong panda na nakakulong sa zoo. “Salamat nga pala sa mga sunflower.” Sabay turo sa mga dilaw na bulaklak.

Nanaginip ba ako? Bakas sa mukha ni ate na hindi siya naglagay ng mga yan.

“Hoy hindi ha…” Tumingin siya sa ibang direksyon. “at saka, nakalimutan mo na ba na allergic ako sa sunflower? Lalo na sa sunflower seeds.”

Oh yeah, nalimutan ko nga pala na allergic siya dyan. Noong bata pa ako, binigyan ko siya ng tatlong sunflower at maghapon siyang nag-hahatching. Dinig na dinig sa buong simbahan ang pagbahin niya. Ang masama, pinarusahan niya ako at binigyan ng tatlong naglalakihang bukol sa ulo ko. Sabi daw, iyan ay isang “divine punishment” mula sa langit at napag-utusan siya na gawin sa akin iyan. Bata pa naman ako kaya madalas niya akong nauuto.

“kung hindi ikaw, eh sino?” Tanong ko.

Nag-iisip naman siya. Nagmiistulang thinking man ulit siya yun nga lang, yung mukha niya kamukha na ng gorilla. Nakalapad kasi ng pagpikit niya at pati na rin ang bunganga niya. Medoy nakanguso siya. Swerte’t di ko namana sa kanya yan. Ano kaya ang reaksyon niya pag tumingin siya sa salamin?

Bigla niyang pinitik ang daliri niya. “Ahh… isang dalagita na may pulang at mahabang buhok ang dumadalaw sa iyo. Araw-araw ka niyang binibisita ngunit lagi ka naman natutulog pwera lang ngayon. Kung tutuusin, lagi ka niyang binabantayan at minsan dito siya natutulog. Kawawang bata, sigurado akong nakahilata na iyon sa bahay nila.”

Si Marianne…pero bakit siya dadalaw sa akin eh hindi ko naman siya kaanu-ano.

Ngiting demonyo ang nakita ko kay ate.”hmm…nagbibinata na talaga ang kapatid kong unghang. Sabihin mo sa akin, kaya na ba? As if mag-on, magjowa, magbf-gf, magsing-irog, magsyota?”

Ang lawak ng bukabularyo ni ate. Nakaisip kaagad siya ng mga similar word tunkol sa kasintahan. Tatlo lang ang alam ko sa similar words ng kasintahan habang siya lima. Hanep, natalo niya ako doon. Tumalino ata siya sa mga paglalakbay niya.

Naman…ano ba ang pumapasok sa kokote niya? Hindi dapat ako matuwa sa mga kalokohan ni ate at siguradon akong blackmail ang abot ko sa kanya.

Sinagot ko siya na may halong pagkayamot at pagkahiya. “Ano ka ba? Kaklase ko lang siya at concern lang siya sa kalagayan ko.

“Owssss…may kaklase ba na halos dito na natutulog sa tabi mo?”

Nakakasar. Wala akong counter attack sa sinabi. Damn, napinned ako. Kailangan mag-ingat sa pagtapon ng baraha at baka matalo ako.

“Sinungaling ka at nagkataon lang yan. Sleepwalker siya kaya may chance na mapadpad siya dito.”

My four aces agasints her royal flush…crap I lost!

“Asus. Pasimple ka pa. Halata naman sa mga mata na type mo siya. Wag mo nang itago sa akin iyan."

Asar naman. Ang galing niya at nahuli ako. Nabokya pa. Patay na ako. Sana lang wag niya akong paglaruan. Mas magnada kung tatapusin na niya ang buhay ko. Sana na nasa langit na lang ako.

Tumingin siya kaagad sa relo niya. “ ay siyete… may appointment pa nga pala ako.” Tumingin siya kaagad sa akin. “dyan ka muna ha.” Sabay halik sa noo ko.

Yes! Nakaligtas ako sa kapahamakan. Sana makalimutan niya ang nangyari dito.

Malapit na siya sa pinto nang lumingon siya sa akin.” Nakalimutan ko nga palang sabihin sayo. Ayon kay Dr. Eumer Ramos, ang mga katulad mo ang pinakabobo pagdating sa pag-ibig.”

Gusto ko sana siyang batuhin ng fireball pero natatakot ako na manakit ang katawan ko at mag-aalala naman siya. Kaya hayun, hindi ko na lang siya sinagot at binaling ko na lang ang sarili ko sa bintana.

Napalingon ako sa pintuan nang narinig ko ang pagsara ng pintuan. May binulong si ate bago niya sinarado ang pinto. Hindi ko marinig kung ano ang sinabi niya pero narinig ng puso ko kung ano ang sinabi niya.

Nabalot ulit ang silid ng nakakabinging katahimikan.

****

Mga alas-otso na ata ng gabi o hatinggabi na? Sa isang kwarto, nagtataka ako kung bakit wala orasan dito. Hindi ko naman alam kung nasaan ang pocket watch ko. Malamang dinugas ni ate ang mga damit ko at kinuha ang natatanging accessory ko para paglaruan. Mahal pa naman ang relo na iyon. Ang maganda doon libre dahil napalalunan ko iyan sa elemental thesis. May kasama pang pera na lagpas sandaang libong zennies. Nakakapanibago kasi dahil nasanay na ako na tumingin sa orasan. Kulang kasi ang araw ko kung hindi ko malalaman kung anong oras na.

Umaalingawngaw ang ingay ng mga kuliglig, pati na ang mga palakang kokak, sinasamatala ang katahimikan ng gabi. Napakatahimik ngayon.

Anong date na ba at anong araw ngayon? Lunes,miyerkules o linggo? Hay naku, nawawala na ata ako sa pagtrack ng araw. Kumusta naman kaya ang mga kaklase ko ngayon? Matagal-tagal na rin akong nawala sa klase at sigurado ako na nangangamote na sila sa mga mahihirap na asignatura. Malapit na ang finals ng major subject naming at ang mga ito’y ang pinaka, super hirap na aralin: ang flame mastery, the will of icile magic, ang lightning magic at advance conjuring spells. Sa pangalan pa lang, nanginginig ka na sa takot at papasok sa kokote niyo ang mga ito. Maninirahan yan magpakailanman.

Ano kayang nangyari sa kwarto ko? Noong huli akong umuwi sa kwarto ko, medyo dinaan ng bagyo dahil nagmamdali kasi ako noon. Naglaan ako ng isang oras para malinis ang silid ko dahil sobrang late na ako sa klase at pagod pa ako. Nadagdagan din ang stress ko dahil sa ginawa kong kasalanan. Kung hindi lang nangyari iyon…hayzzz. Ang lakas ko siguro ngayon kay karma.

Nasaan kaya ngayon si ate? Simula nang magising ako, naririnig ko lang ang mga yabag ng isang tao na pauli-uli sa pasilyo. Lumipas ang limang minuto at unting-unti nawala ang mga yabag. Ano kaya ang ginagawa niya ngayon? Sigurado akong naglalampaso ngayon dahil isa yan sa mga paborito niyang trabaho. Noong una sa simbahan, nagrerebelde siya sa mga madre dahil nilampaso niya ang buong simbahan sa isang araw at nagpatuloy iyon. Di tumagal, nasanay na rin siya.

Tinaas ko ang mga kamay, pinipilit ko kasing maabot ang madilim na kisame. Fully stretch ang mga daliri ko at sinisipat ko ang apat na butas sa mga daliri ko. Medyo madilim ngunit dahil sa sinag ng bilog na buwan, nakikita ko ang kulay silver na kisame.

Ang daming tanong ngunit walang maisagot…iyan lang ang masasabi ko sa sitwasyon ko ngayon.

So boring…. Nawawala pa ang journal ko. Sana naman makita ni ate ang journal ko at dalhin dito para naman may magawa akong matino.

“…”

On second thought, sana wag niya makita at sigurado akong pagtatawanan niya ang mga pinagsusulat ko. Sus, baka ipakalat pa niya ang mga classified information na nasa journal ko.

Thinking time and the word for the day is: ang mga katulad mo ang pinakabobo pagdating sa pag-ibig.

Ano kaya ang ibig-sabihin noon?

Let’s see, unang-una…ahhhh. Hmmmm….

Tiktilaok!

Note to self: wag na wag makikinig sa pinagsasabi ni ate.

****

Alas-otso na at namumula ang mga mata ko. Hindi kasi ako nakatulog ng maayos dahil pumasok sa kokote ko ang mga sinabi ni ate kahapon. Yan tuloy, napuyat ako sa kakaisip ng mga sagot na hindi naman dumating. Sa talino kong ito, wala akong naisagot sa isang walang kwenta at simpleng tanong.

“kumusta?” Bati sa akin ni ate habang dala-dala niya ang isang tray na puno ng pagkain.

Hayop! Tataba ako nito pag inubos ko yan o sasabog ako na parang bomba.

Akma niya akong susubuan. “Say ahhh”

Hindi naman ako beybi. Maawa naman siya sa akin at nasisira ang aking dangal sa ginagawa niya. May mga kamay naman ako kaya ko nang kumain ng mag-isa.

“here comes the chuchu train…”

Kung makakahanp lang ako ng isang genie, hihilingin ko sana na magkaroon ng normal na utak ang ate ko para maisip niya na napapahiya ako sa ginagawa niya.

Labag man sa kalooban ko, binuka ko ang bibig ko na hindi ko nasesepilyo at isnubo niya ang pancake na may maple syrup. Ano pa nga ang magagawa ko kung di sundin siya. May kamay nga ako ngunit halos nakabenda ang kaliwa kong kamay pati na rin ang buong katawan ko pwera na lang sa kanang kamay ko. Pati nga ulo ko, namumuti sa benda. Kamukha ko na si Osiris kung lila ang mga benda ko at may korona ako na kulay ginto.

Pero sa totoo lang, ayos lang naman sa akin iyon dahil nauunawaan ko naman ang kalagayan niya. Masaya na rin ako at nagkaroon kami ng oras na magkasama ngayong umaga.

****

The horror, the horror…

Ang sakit na tiyan ko. Pinilit kasi ako ni ate na ubusin ang sampung nakakaumay niyang pancake. Ang masama pa, wala pang kapeng barako at pinainom niya ako ng isang latte. Oh my pechay…hindi ko masikmura ang lasa non. Halos masuka ako nang tinikamn ko iyon. Sana nga, naisuka ko kay ate para makaganti ako sa kanya. Mauunawaan naman niya iyon dahil aksidente lang ang lahat.

Bang

Pagkatapos na pagkatapos kong ubusin ang almusal na parang biik, bagsak kaagad ako sa malambot na kama. Ayoko ko nang kumain at baka makita ko ang hagdan papuntang langit o impyerno. Naiimagine ko na ang malagintong escalator ng heaven’s express. Puro ginto at lumiliwanag na parang araw.

Matagal na rin akong hindi nakakain ng napakadaming pagkain. Kaunti lang ako kumain. Hindi ako katulad ng ibang lalaki na sobrang lakas lumamon. Ang tiyan ko kasi ay parng tiyan ng isang babae: maliit at mabilis mabusog sa isang cup ng rice at ulam. Kung bakit ako ganito ay wala akong ideya.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto na para bang sa mga horror movies na animo’y may susunggab na multo sa harapan mo.

“ate, kung pipilitin mo akong kumain ng sandamakmak na pagkain na niluto mo, ipakain mo na lang…sa errrr…”

Para akong nakakita ng multo pero sa halip, siya ang dahilan kung bakit ako nandito. At least, alam ko na kung sino ang naglalagay ng mga bulaklak sa flower vase.

ano na naman kayang ginawa ni Jeremy at naospital siya? Basta ata Jeremy loko loko?

Took me long enough

Part VII

DiingDONG

Shoo birdies, nanaginip ako ng maganda kaya pede ba?

DING…DONG

Tawad!

DIngDong

This is Jermy Natividad, Please get out of here ASAP or else…I’m going to kick you in the ***.

BRIIINGGGGBOOONGGG!

Nagmuni-muni muna ako nang minulat ko ang mga mata ko. Isang bagay lang ang nakikita ko sa kisame ng kwarto ko: Ang magarbong at mamahalin chandelier. Gawa ito sa purong ginto at mataas na klaseng diamante at kristal.

DINGdong

Hay naku, masisira ang mga tenga ko kung magpapatuloy pa ito. Kung hindi ko papansinin, baka maregister na sa kokote ko ang tunog ng paulit-ulit na DINGDONG.

‘SANDALI LANG!” Sigaw ko habang papunta ako sa pintuan.

Ang mga tao talaga, walang patience at perseverance. Sa isang munting bagay, mabilis silang mainip. Hindi nga ata nila kayang maghintay ng limang minuto nang hindi nagmumura habang naghihintay, then smiling face sila pag kinakausap mo.

Medyo inaantok pa ako nang binuksan ko ang pinto pero napanganga ako nang makita ko kung sino ang nasa pinto.

Si Marianne…pero ano ang ginagawa niya dito sa yuno? Semestral break ba nila ngayon? Ang alam ko next month pa dahil iyon ang sinabi sa akin ng archmage nung nagkausap kami. Nagkaroon ba ng pagbabago sa curriculum sa tower of Geffen? Maari pero kung mangyayari yan, ang sage academy ang unang makakaalam ng balitang ito. Malakas kasi ang koneksyong ng tower of Geffen sa sage academy. Idagdag mo na rin na maraming ngayon reporters na naghahanap ng kahit anong scoope at kasama na ito.

“Hello! Muzta Jeremy? Gulat ka na dumating ako no?” sabi niya at may bitbit pa siyang parasol na kulay pink. Autumn kasi ngayon pero mataas ang araw ngayon. Sa tabi niya ay isang maleta.

Wow, speechless ako.

Kinaway niya ang mga kamay niya sa mata ko. “Yohooo, midgard to jeremy, you there?”

BANG

Sinara ko kaagad ang pinto kahit na alam ko na karumal-dumal ang ginawa ko. Sage pa man din ako at alam ko na may etiquette kami. Isa sa mga iyon ay ang pagiging gentleman…pero sa may importante pa akong gawin at mas mahalaga pa ito kaysa sa ibang dibisyon ng sage etiquette.

Kilala ko si Marianne at maunawain siya. Naririnig ko siya at base sa tono ng boses niya, parang natamaan ko ang ilong niya. Sana lang, hindi nangyari iyon at baka magpakita siya ng mga matang luluha. Mas gusto ko pa ang ginagawa sa akin ni ate: isang malakas na palo sa ulo. Pag nainip siya, baka sirain niya ang pintuan.

Tama na yan. Kailangan ko nang gawin ito bago pa man niya sunugin ang pintuan.

Sumandal ako sa pinto na parang napapalibutan ng mga mummy na handa na akong lamunin at pag pira-pirasuhin. Hindi naman ako natatakot pero nanghihinayang ako sa nangyari sa maganda kong bahay.

Literally, Isa ito sa walong bahay ni ate Rovelle. Hindi ko alam kung saan yung natitirang anim pero yung isa sa Geffen. Noong pagkagraduate ko sa mage academy, ngayon ko lang nalaman na ubod ng yaman si ate. Hindi nga din ako makapaniwala pero nang nakita ko ang bahay niya dito, halos masagasaan ng sinabi niya. Ang lakas ng counter attack niya at talagang wala akong masabi. Sinabi niya sa akin na maari ko daw gamitin ang bahay ito kung ipapahiram ko ang kwarto ko sa Geffen. Pumayag naman dahil pesante lang ako pero sa pagtagal ng panahon, naisip ko na parang mali ata ang ginawa ko. Sigurado ako na hinuhukay niya ang kwarto ko para may mahanap na magandang bagay at isosorpresa niya akin. I love her and at the same time, I hate her. Kaya hayun, parang inangkin ko na ang bahay na ito.

Parang inidoro ang bahay ko na may rank SSS na ebak. Naglipana ang mga alikabok at malinaw sila kapag dumadaan sa bintana. Ang cover naman para sa sofa at upuan ay parang nilapa ng mga asong askal. May patay na bulaklak sa flower vase at ngayon ko lang napansin ang matinding amoy nito. Saan kaya ang pormalin? Sa sahig naman, napakadaming bolang papel na pagulong-gulong sa sahig. Ang tipid ko talaga sa mga resources ko na gusto ko nang patayin ang sarili ko. Nasasayang ang pera pero hindi ko mapigilan. Sa kusina naman, nakatambak ang sangkatutak na pinggan na hindi ko pa nahuhugasan. Mga isang linggo na ata dahil naging busy ako sa aking studies and ubod ng hirap ang pagigin sage kahit na matalino ako.

At ang daming cheche buretche.

Naiimagine ko na ang sasabihin ni Marianne pag nakita niya ang bahay ko.

Wow, ang ganda naman ng bahay mo. May Class ka din pala.

Sasabihin niya iyan kung malilinis ko ang bahay sa loob ng isang minuto. Odin, miracle naman dyan oh.

Anak ng… walang akong maasahan sa kanya. Kailangan ko nang iactivate ang secret and powerful skill. Sana lang magawa ko ito sa loob ng isang minuto.

Acitivating Super Rambo mod----

FIREBALL

Nakasama ko sa isang malaking pagsabog. Natumba ang malaking pintuan sa likod ko at ang ang bigat.

Nawala ang usok at dahan dahan pumsaok si Marianne. “Jeremy, saan ka na ba? ang tagal mo kasi kaya pinatumba ako na ang pintuan.”

Matalino ako kaya natanong ko sa sarili ko kung ano ang mas maganda: IQ na 200+, EQ na 200+ o common sense?

****
Tatlong taon na rin ang lumipas simula nang makagraduate ako. Medyo sumemplang ako dahil namiss ko ang final exams pero sa ayos lang naman sa akin. Natalo ako ng taga-ibang seksyon na si howell. Hindi siya matalino pero talagang nagsumikap siya at siya ang valedictorian ng academy. Ako naman...bumagsak ako sa rankings at medyo napadpad ako sa isang lugar na talagang hindi katanggap-tanggap. Isa na lang at kasama na ako sa first fifty. Sarap kasi ng buhay nang nakahiga sa isang silid. Medyo nawala ako sa pagtratrack ng araw dahil nagrerelax ako. Mga ilang araw kaya akong nakaratay sa kama? Hindi ko alam pero masaya naman ang araw na iyon at fresh na fresh ang mga nangyari.

“aray anak ng…” Natalabsikan ng mainit na langis.Ang sakit na ito’y katulad ng isang tinik ng rosas. Ang pinagkaiba nga lang, namumula ang daliri ko.

Mag-sisix na ng hapon. Kanina tanghali, ramdam ko na tinotosta ako ng araw pero ngayon, biglang ginaw. Kahit uminom ako ng sangkatutak na mainit na kape, walang kwenta ito laban sa lamig. Lalo na pag gabi, kailangan ko pang magsuot ng dalawang sweater at isang makapal na kumot para mainitan ang katawan ko. Pag alas-kwatro ng umaga, doon nagsisimula ang pagkalamig-lamig na hangin. Nagkataon nagising ako sa hindi malamang kadahilanan at lumabas ako. Whosssshhh! Pots, ang lamig talaga. Halos nanigas ang mga kamay ko. Sakit ang abot ko nito kung magpapabaya ako

Limang minuto pa bago maluto ang fried goat at tostadong geographer.

Hinubad ko ang aking apron. Pink ito kaya naiisip ko kasi na isang akong ayyy guash! Hindi naman sa baduy pero di ko ito type. Mas gusto ko pa ang kulay na black o white dahil pakiramdam ko misteryoso ko. Yung tipo bang pag nakita ka, magtitinginan sila at mag-uusap kung sino sila. I love it.

Nanggaling ang apron na ito kaya ate Rovelle. Kanina ko lang ito natanggap. Hindi na nahiya si ate at pinadala kay Marianne ang parcel. Bakit hindi niya kaya ipadeliver via through kafra corporation o di kaya siya mismo ang magbigay sa akin. Ang maganda kong kapatid, napakatamad talaga.

Sigurado akong handmade ito dahil halata na puro mintis ang pagtatahi niya. Kitang-kita ko ang mga kalat-kalat na sinulid na nakakabit sa mga telang na parang kinuha sa pwet ng manok. Hay naku ate, dapat ginamit ang sewing machine para at least presentable ang ginawa mong apron. Himala at naging apron pa ang ginawa ni ate. May nakainscirbe din sa apron na mga salita at nung una, medyo natamaan ako pero sa bandang, gusto ko siyang sakalin.

Hey, I’m an idiot

Maganda ang pagkakagawa nito. Paano kaya ito nangyari? Himala? Pede pero ayokong maniwala sa kanya. Nagpatulong siya sa isang mananahi or…

Crashhh!!!

Hanep. Malala ata ang sleepwalking sickness ni Marianne. Dalawang oras pala siyang natutulog at hayun, naglalakad na habang nakapikit ang mga mata. Hindi niya alam na nabasag niya ang isa sa mga baso ko. Medyo may kamahalan pa naman iyan pero wala na akong magagawa. Swerte na lang at hindi siya humilata sa mesa at baka magcollapse ito na. Ang hirap pa naman maghanap ng murang mesa.

Balak ko sana siyang buhusan ng malamig na tubig para magising kaagad. Isa siyang heavy sleeper habang ako ay isang light sleeper. Madalas akong magisng ng maaga habang siya kailangan ng sandamakmak na alarm clock para maimulat ang mga mata. Hindi pa sigurado kung gigising nga siya.

“Up.sy daisy.”

Kinarga ko siya na parang beybi. Magaan naman siya kaya lang para siyang kitikiti: galaw siya ng galaw. Ikot doon, ikot dito. Aksidente niya akong nasampal at ang lakas. Kahit tulog siya, malakas pa rin ang fighting spirit. Kung ipagkukumpara, mas malakas ito kaysa sa ginawa niya sa akin tatlong taon na ang nakararaan.

Halos makalbo na ako nang nilapag ko siya sa kwarto ko. Ang sakit niyang manabunot. Kahit kailan, hindi ko ito naransan nang nasa ilalim pa ako ni ate. Paano kaya kung ginawa ni ate akin iyon? Kikinang ang ulo ko pag naarawan. Ang pangit ko siguro.

Para siyang napakakulit na bata kung matulog. Hagkan ang unan, kinagat niya ito na parang kendi. Siguro, nanaginip siya na nasa lupain siya na puro kendi o tsokolate. Mahilig kasing kumain ng mga ito. Sa katunayan, kumakain siya sa klase ng mga tsokolate kahit na bawal yan sa mage academy. Pag tapos na ang klase, niyaya niya ako sa isang café para uminom ng tsokolate. Hindi pa naman ako mahilig sa matatamis pero mapilit talaga siya. Nagmakaawa siya na parang pulubi pero tinanggihan ko siya. Wala sa bokabularyo ko ang uminom ng tsokolate. Naka register lang sa utak ang kapeng barako at tubig. Medyo naasar na siya at yung ginawa ang nagtulak sa akin na. Tumili siya at sa isang iglap, ininom ko kaagad ang tsokolate. Ayoko pa naman sa lahat na makagawa ng iskandalo. Una, pinatigil ko siya pero lalo lang siyang nag-iiyak at dahil doon nagtinginan ang mga tao sa akin. Bakas sa kanilang mkha na “ang sama naman ng lalaking ito.” Nang naubos ko na ang inumin, tumigil siya, ngumite at hinagkan ako. Pakiramdam ko tuloy na blackmail ako.

“wag mo lawayan yan!”

Malas, nalawayan nila ang mga unan. Naman, maglalaba naman ako nito.

Ayos lang. masaya naman siyang kasama at sa buong buhay, naranasan ko na maging masaya. Akala ko noong una, ang pagiging matalino ang tanging bagay na makakapagpasaya sa akin pero mali pala ako. Naging masaya ang buhay nang nakilala ko siya at hindi ako sa tadhana na pinili ko.

Ngayon alam ko ang ibig-sabihin ng Dr. Ramos.

Bigla akong napatalon sa gulat nang nagising si Marianne. Hihimatayin ako sa ginawa niya. Madilim kasi. Ang mga pula niyang mata ay katulad ng isang mabangis na lobo.

Grrrrrrr…

Napahalakhak ako nang tumahol ang tiyan ni Marianne sa gutom. Noong una, maasim ang mukha na tila gusto niya akong sampalin nang malakas na tatalsik ako sa buwan. Di nagtagal, tumawa rin siya.

****
Pagkakain namin ng hapunan, diretso kaagad siya sa kwarto para matulog. Kailangan pa niyang matulog para mabawi niya ang nawala niyang lakas nang tinulungan niya akong maglinis ng bahay.

Nang nakita niya ang binagyo kong bahay, pumunta kaagad siya sa kusina, kinuha ang walis at daspan at nagsimula kaagad siyang maglinis. Binato naman niya akin ang mop at ibang basahan. Pakiramdam ko na siya ang boss ko habang ako ang kawawang trabahador. Halos ako ang gumawa ng mabibigat na Gawain habang siya yung madadali lang tulad ng paghuhugas ng pinggan, pagpulot ng mga basura at iba pa.

Oh well, at least malinis na ang bahay.

Hatinggabi na nang matapos ko ang mga papeles para sa sage academy. Ako kasi ang magrereport tungkol sa pag-aaral ng mga sage sa behavior ng mga grand pecopeco. Isang buwan ang ginugol ko para makagawa ng kaaya-ayang report at sana maging success.

Nasa salas ako ngayon natutulog. Kinuha ko sa kwarto ko ang dalawang unan at ang banig. Madali kasing ayusin ang banig. Pede rin sana ang sleeping bag kaso para akong sardinas. Maliwanag ngayon at medyo malamig ang simoy ng hangin na pumapasok sa mga bintanang nakabukas.

Noong pagkagraduate naming sa mage academy, kinewento ni Marianne akin ang mga detalye nang tinanong ko sa kung paano ako napadpad sa ospital. Maikli lang ang kwento niya. Sa katunayan, tatlong salita lang binanggit niya sa akin at nakuha ko na ang buong pangyayari.

Rage, delusional, havoc.

Sa akin, may isang salita na tugmang-tugma dito at nabasa ko ito sa mga libro. (hmm…aklat ba yun o komiks?)

In short, Godzilla.

****
Tumilaok si Datu, ang puting tandang ni Mang Jose. Sumikat na ang araw para bigyan ang mga mamamayan ng yuno ng masaganang ilaw. Unting-unti naglalaho ang kadiliman habang umiinit ang kapaligiran. Nawala na rin ang lamig ng hangin at lumitaw ang mga dagim sa iba’t-ibang lugar sa siyudad.

Pakurap-kurap ang mga mata ko. Hindi kasi ako makapaniwala sa nakikita ko. Kinusot ko ang mga mata ko at nandun pa rin siya. Inulit ko ulit pero medyo napasobra at nanakit ang mga mata ko. At least, alam ko na hindi ako nanaginip pero sa nasa harapan ko pa rin siya. Balak ko sanang kuryentihin ang sarili ko pero medyo delikado.

Magdikit talaga kami. Mga tatlo o pitong pulgada lamang ang layo ko kay Marianne. Halos maglapat na ang aming mukha kung lalapit ako sa kanya.

Ngayon ko lang siyang nakita ng ganitong kalapit. Para sa akin, napakaganda niya. Hindi ko mailarawan ko gaano pero alam ko na walang kaparis ang beauty niya. Sa ibang tao, medyo kakaiba siya dahil sa mga mata niya at isama mo na rin ang sleepwalking sickness niya pero ayos lang sa akin. Tinanggap niya ako at ganun din ako.

Naramdaman ko ang init ng katawan niya ang yinakap ko siya. Wala kasi siyang kumot at nakapajama lang siya.

Ano kaya ang sasabihin ng mga professor ko kung hindi ako papasok ng isang linggo? Bahala sila, magpapahinga muna ako.


end

magpapahinga ba talaga ng isang linggo o magpapagod?

such imagination...

ahemmm...cough, cough....

malakas talaga tama ko kapag puyat, kita mo oras ng post ko? hak~!

Kung ako si Jeremy.... (ahoy~! natawa ako dito~! Reminds me of a dear friend~!) masaya na ako~!

can i die now? can i die now? can i die now? can i die now?

ok i will

*drops dead*

III: Ang tunay na lakas
(strength varies from one person to another. )

Umaalingawngaw ang boses ni Ka Rogers, ang star rooster ng novice academy. Matagal na ang manok na ito sa academy. Siya ang pinakamatandang tandang sa buong midgard. Ayon kay Madame Blanche, dalaga pa siya nang una niyang makita ang sisiw na Ka Rogers. Ngayon, nasa trenta-anyos na ang tandang at siya’y bata pa rin kung tumilaok at kumilos.

Matayog na nakatayo ang Institusyon Le Novice. Gawa sa pinakamamahaling bato na nagmula pa sa disyertong siyudad ng morroc at sa karagatang amatsu. Ito’y binuo ng mga manggagawa para sa mga kabataan. Napakalawak ng Institusyon na ito; mga isang kilometro kwadrado ang lawak. Ang lupain ay binigay ng simbahan, ng mga dugong bughaw a tnang pangulo ng republic. Para itong fortress, napapalibutan ng matataas at matitibay na bato. Ang gate naman ay gawa sa Elai metal, ang pinakamatibay na bakal sa balat ng lupa. Ang institusyon ay napapalibutan ng matataas na puno, kaya maginhawa sa loob.

Lunes. Ang pinakaayaw kong araw sa lahat. Bukod sa napipilitang akong gumisng ng maaga, nakikita ko rin ang mga pangit na mukha ng mga guro at mga ebak kong kaklase. Malayo pa naman ang academy sa prontera, kailangan ko pang maglakad ng pagkahaba-haba para lang marating ang southern gate. Bat hindi kaya sila magtayo ng academy na malapit sa bahay naming? Mga peste talaga, pinapahirapan nila ako ng husto. Pag naging hari lang ako…

Off with their heads

Halos lahat ng estudyante na pumapasok dito ay nag-aaral para matupad ang mga pangarap nila. Yung mga kaklase ko gusto maging knights at crusaders. Konti lang ang nagbabalak na maging mage dahil sa hirap ng eksam.

Iba naman ang dahilan ko kung bakit ako pumapasok.

****

Late na naman si Sir Bayok. Halos mag-iisang oras na at hindi pa rin siya sumisipot. Dahil sa kanya, nagrarariot na ang mga kaklase ko. Yung iba, nagbabatuhan na ng matitigas na papel na bola at paper shuriken. Ang mga matatalino naman, nagpupulong sa isang madilim na sulok. Hindi ko alam kung nag-uusap sila o nagplalano ng walang kabuluhan. Ang mga babae naman, nagkwekwentuhan tungkol sa mga magagandang make-up na nakita nila sa tiangge. Naririnig ko sila dahil nasa likod ko lang sila.

“ATOMIC WEDGIE!”

Nanginginig, umiiyak at halos nasira ang mundo ni Prinz. Tulala siya sa kawalan habang ang mga kaibigan niya ay nagsiurungan. Sa likod niya, hatak na hatak ang kanyang puting underwear na halos madurog ang pagkalalaki niya. Kahit man ang kapatid niya na si Zildjan ay walang magawa dahil natatakot siya na baka siya ang pagbalingan ng kamao.

“HEADLOCK!”

Nagmistulang sawa ang mga braso niya. Kawawa naman si Nano at nakapilipit ang mga naglalakihang biceps ni Ryan sa kanyang leeg. Halos hindi na makahinga si Nano at kung tutuusin, kaya niyang sirain ang teacher’s table dahil kay Ryan.

Kahit ang mga babae, hindi niya pinatawad. Dinaanan ng bagyo ang mahabang buhok ni Alice nang ginawa ni Ryan ang Nuggie. Buhol-buhol na ang kanyang buhok at mukha na siyang bruha sa Cinderella. Kuskusin ba naman ni Ryan ang matigas niyang kamao sa ulo ni Alice? Talagang masakit yan at hayun, parang bumagsak ang mundo kay Alice.

Pero bilib naman ako kay Ryan. Pinapakita niya sa buong klase ang kanyang lakas at talagang maganda ang resulta. Kapangyarihan lang ang nagpapatakbo sa mundo ginagalawan ko at iyon totoo yan. Hindi magiging hari si Tristan kung lampayatot siya sa pulitika. Kahit si Mr. Joshua Calayan, ang pinakamayamang negosyante sa midgard ay hindi yayaman kung mahina siya.

Malakas siya ngunit hindi iyan ang bagay na hinahanap.

“Hoy, Alcala. Itigil mo na yan!”

Mula sa pintuan, sumulpot ang student council president ng Instituiton Le Novice. Hanggang balikat lang ang haba ng kanyang itim na buhok. Maputi siya at isa sa mga matatalinong mag-aaral ng paaralang ito. Suot niya ang dalawang hikaw na kumikinang kapag naarawan. Asul ang mga mata niya. Di tulad na sa akin, kahalintulad ng isang malinis na dagat ang kanyang mga mata habang sa akin ay katulad ng isang maduming ilog. Kung sumasayad lang ang buhok niya sa sahig, kamukha na niya sana si Ms. Rovelle, ang pinakasikat na artista sa buong midgard.

Nilabas niya ang mga kamay niya mula sa bulsa ng mahaba niyang palda. Ang akala ko nga ay sasampalin niya si Ryan ng pagkalakas-lakas na halos magunaw ang mundo pero dumiretso siya kaagad kina alice.

Kinumusta kaagad niya ang lagay ng mga kaklase niya na nag-iiyakan. Nakiusisa naman ang mga kaklase ko at para silang langgam kung makipagsiksikan. Ako naman, sitting pretty sa upuan ko, nakasalumbaba habang pinapanood ang mga aktor sa entablado.

Magaling. Iyon lang ang nasabi ko nang napatahan niya kaagad sina Nano at Alice. Sanay ata siya sa pagpapatahan ng sangkatutak na sanggol. Pasado na siya sa magiging nanay…kung magpapakasal kaagad siya. Imposible naman mangyari dahil dose anyos pa lang kami at pagraduate pa lang sa pagiging novice.

Tumindig siya at hinarap si Ryan. Bakas sa mga mata ng apoy ng impiyerno. “Ano ka ba? Wala naman ginagawa sa iyo yung kaklase mo. Ano ba ang problema mo at ang hilig mong mangbully?”

Sa likod ni Ryan, lumabas ang mga goons niya: Si Almendras at si Manicad. Pinaputok nila ang mga daliri nila.

“Paumanhin. President Claire. Hindi po namin mapigilan ang sarili namin na gulpihin ang mga mahihina dahil sa mundong ito, ang mga katulad nila. “ sabay tingin kina Nano. “ ay walang kwenta sa mundong ito at mga laruan lang sila ng mga may kapangyarihan.”

Nakita ko sa mukha ni Claire ang galit dahil sa sarcastic reply ni Ryan.

Mabilis ang mga pangyayari pero nakita ko ang lahat. Ang mga inutil naman, nakanganga lang dahil nakabulagta si Claire sa sahig. Nakangisi dahil natamaan siya ng counter atack ni Ryan nang tinangka niyang sapakin ito. Ni isa sa mga kaklase ko, hindi nagsalita, natatakot na baka mangyari sa kanila ang kinakatakutan nila.

“Tara, itapon natin ang bag ni Claire sa bintana. “ Sabi ni Almendras.

Dali-dali nilang kinuha ang bag ni Claire at itinapon sa bintana. Pagkatapos niyan ay umalis na sina Alcala.

Maswerte siya at sumangat ang bag niya sa isang puno. Konting lakas na lang at lalapain na yan ng mga pating. Sigurado akong bagay ang bag niya na maging pugad ng mga ibon dahil sa laki nito.

Nang nawala ang mga bully, tinulungan ni Dyan si Claire na makatayo. Nanakit ang noo ni Claire dahil sa malakas na suntok ni Ryan. Sa asignaturang etiquette, hindi dapat ginugulpi ang mga babae pero para sa akin, mahina siya kaya bagay lang sa kanya yan.

Pinagtanggol niya ng mahina ang isang mas mahina sa kanya. Walang kwenta ang ginawa niya. Dapat hindi na lang niya pinatulan si Ryan para hindi nagkaroon ng problema. Nagtataka ako kung bakit naging student council president ang isang mahina na katulad niya na hindi maalam gamitin ang kapangyarihan. Bakit nga kaya ginawa niya iyon?

Nakatitigan kami. Wala akong pinakitang emosyon tulad ng takot, galit, tuwa at iba pa. Sa kabilang dako naman, napansin ko na medyo kumikinang ang mga brown niyang mata. Luha? Maari. Bakas sa mukha niya ang galit dahil sa nangyari pero nangingibabaw ang pagkadismaya niya at wala akong ideya kung bakit.

Dali-dali siyang umalis at iniwan ang mga nakatunganga niyang kaklase.

Wala pa rin si Sir. Tang *** talaga. Hindi na lang sana ako pumasok.

****

Tumunog ang bell para sa lunch break. Nagsilabasan ang mga kaklase ko papunta sa canteen. Para stampede ang eksena nang lumabas sila dahil rinig na rinig ang kalam ng sikmura ng mga katabi ko. Umuungol at nagsisigaw ang mga tiyan nila para magkaroon ng pagkain.

Tanging ako lang ang naiwan sa silid-aralan. Hindi pa naman ako nagugutom kaya pinagmasdan ko ang klasrum. Ang mga kaklase ko talaga, binagyo ang silid-aralan. Akalain niyo ba naman, ang daming papel at kwaderno na nasa sahig. Ang mga dumi naman, nagliliparan kahit na isang mahinang hangin ang pumasok sa silid-aralan. Ang mga upuan naman, nagmistulang junk yard dahil kalat kalat sila sa iba’t-ibang direksyon. Ang pisara naman ay puno ng mga detalye tungkol sa pinag-aralan nmain tungkol sa philosopiya. Nakasulat doon ang sinabi nina Aquinas, Agustine at Kant pero kung ako ang tatanungin, puro kalokohan lang ang pinagsasabi nila tungkol sa tao.

Religion, bull****

Ang diyos, pak it

Next world, walang katotohanan.

Isa lang ang mahalaga at kailangan ko itong mahanap.

Nangangalahati na ako sa binabasa kong libro: ang Also Sparch Zarathustra. Nasa parte na ako na kung saan pinapaliwanag ni Zarathustra na walang diyos sa mundong ito.

“Miguel…”

Hindi ko napansin na nakatayo sa kanan ko ang pangulo ng student council. May band aid siya sa noo niya. Ang arte.

“What?” Sagot ko.

Nagmuni-muni muna siya bago niya ako sinagot. “ Wala!” sagot niya at umupo siya sa likod ko.

May kakaibang aura na bumabalot sa silid-aralan. Wala naman ito kanina pero nang dumating si Claire…. Nakakaasar naman talaga. Binabasa ko ngayon ang libro na ito balak ko sanang tapusin ito ngayon pero sa ganitong kondisyon, wala na akong magagawa.

Sinara ko ang binabasa kong aklat. “Ano ang kailangan mo?”

Napansin ko na nagulat ko siya pero tumayo at pumunta sa harapan ko.

Seryoso ko siyang tinanong. “Isang tanong, Isang sagot. Ano ang kailangan mo?”

“Kanina lang hinamon ko si Ryan sa isang duwelo. Tinanggap naman niya ito at alam na ito ng buong klase…”

That was dumb.

Medyo nabulol siya dahil hindi niya mahanap ang mga tamang salita. Naiinip na ako sa kalokohan niya na balak ko sanang umalis na lang ngunit kailangan malaman ko ang sasabihin niya.

Naiisip ko tuloy na makikiusap siya na ako ang lumaban sa kanya.

Bigla na lang siyang yumuko na parang nagbibigay-galang sa isang mataas na opisyal ng gobyerno. “Please! Turuan mo ako na maging isang magaling na grappler. Alam ko na eksperto ka pagdating dito at ikaw ang pinakamagaling kaya nakikiusap.”

Nastun ako dun sa sinabi niya.

Mali ata ang assumption ko at nagkamali din ako sa pagkatao sa pangulo ng student council. Akala ko isa siyang spoiled brat pero may kakaiba sa kanya na hindi ko maipaliwanag.

Baka nasa kanya ang hinahanap kong sagot.

Tiningnan ko siya nang seryoso at base sa mata niya, seryoso siya sa mga sinabi niya

“Sige. Tuturuan kita…”

Bakas sa mukha ang isang ngite na puno ng pag-asa pero hindi pa ako tapos.

“Ngunit…” Tumayo ako. “Ipapakita mo sa akin ang tunay na lakas.”

Hindi ko na hinintay kung ano ang reaksyon at lumabasa kaagad ako.

Tama ba ang desisyon na ginawa ko, ha ama?

****

Isang buwan ko din siyang sinanay sa pagiging isang grappler. Sa awa ng diyos, natapos rin ang aking paghihirap. Ang hirap niyang turuan; Hindi niya kaagad magets ang basic stances ng isang grappler. Madalas siyang natatalisod kahit na nakatayo lang siya. Ang pinakamahalaga sa isang grappler ay ang pagcounter attack at wala siyang kaalam-alam sa counter. Madali siyang magprovoke kaya hayun, lumelepong siya pag nagsasanay kami. Nababasa ko mga kilos niya dahil hindi niya kayang iconceal ang mga iniisip niya. Sa isang buwan na pagsasanay, wala siyang natutunan kung di ang pagtanggap ng mga suntok.

Pero sa isang buwan ng pagsasanay, parang unti-unti kong nalalaman ang kahulugan ng tunay na lakas. Kailangan ko na lang na makita kung ano ito.

BOOM

Nasa bubong ako ng paaralan habang pinapanood ang laban ni Claire at Ryan. Kinse minutos na ang lumipas at nilalampaso ni Ryan si Claire. Binigyan ni Ryan si Claire ng isang napakalakas na suntok sa tiyan na halos masira ang pader ng paaralan.

“Suko ka na Ms. President?”

Inilabas ni Claire ang buo niyang lakas para lang makatayo. Medyo nanginginig ang mga tuhod niya at ang mga kamay naman niya ay nanlalambot. Hindi na niya kayang patigasin ang kamao niya dahil nanakit na ang mga kamay niya.

Pero nakikita ko sa mga mata niya hindi pa siya sumusuko. Bakit kaya?

Kada suntok ni Ryan, nanatiling nakatayo si Claire. Kahit ilang ulit na pabagsakin pa niya itong pabagsakin, tumatayo pa rin siya na parang zombie. Alam ko na lagpas na si Claire sa limitasyon niya pero nagulat talaga ako sa kanya. Hindi ako tatagal pag pinaulan ng kamao at ng sipa.

Nakadapa na si Claire nang binalibag siya ni Ryan. Hindi pa nakontento si Ryan, sinipa niya ito sa sikmura ng maraming beses hanggang sa napansin niya na nawalan na siya ng ulirat.

I should have known….nagkamali ata ako. Makaalis na lang….

Kukunin na ni Ryan ang premyo niya: ang mga kaklase ko. Sisimulan na niya ang pagbubully sa kanila at alam ko na mas lalong malala ang gagawin niya sa kanila.

Narinig ko ang iyakan ng mga kaklase ko habang papalapit na ang demonyo. Ang demonyo naman, humahalakhak nang malakas kasama ang mga kampon nito. Hindi ko ito laban kaya bagay lang sa akin na manood na lang.

“Ryann…wag na wag mong silang ida-damay….”

Bigla akong lumingon at hayun, nakatayo si Claire. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat nang makita ko siya. May mata siya ng isang galit na lobo. Alam ko na hindi nararamadaman ng mga kaklase ang kakaibang lakas na bumbalot sa kanya. Si Ryan naman, medyo naiintimidate kay Claire.

Nakikita ko na umiikot sa katawan ni Claire ang isang napakalakas at pulang aura. Saan nanggaling ang lakas na iyon? Alam ko kung ano iyan pero hindi ko alam kung paano niya napalabas ang ganitong uri ng lakas. Sa buong buhay ko, hindi ko ito magawa at tanging siya lamang ang unang nakagawa nito.

Ang system overdrive na kinukwneto ni aking ni Ama nang nabubuhay pa siya.

Sabi sa akin ni aman, bago ako maglakbay sa midgard, kailangan ko munang malaman ang system overdrive. Sinabi niya na ito ang tunay na lakas ng isang tao na walang makakapantay.

Ito ang kailangan kung maglalakbay ako.

Ngayon na nakita ko na ang system overdrive, dapat kong malaman kung paano niya ito napalabas.

Simbilis ng kidlat si Claire. Sinuntok niya kaagad si Ryan at halos masira ang panga niya.

Seryoso niyang tinitigan si Ryan na para bang kinakain niya ang kaluluwa niya. “Ryan, hindi ako makakapayag na saktan mo ang mga kaibigan. Kahit ilang ulit akong bumagsak, titindig ako para sa kanila. Sila ang mga kaibigan ko at proprotektahan ko sila kahit na mamatay pa ako.”

Hahaha…I see. Ngayon alam ko na kung saan nanggaling ang lakas niya at kung paano niya ito napalabas.

Sa wakas, ama. Makakapaglakbay na rin ako dahil alam ko na ang gagawin ko.

Tapos na ang laban na ito. Panalo na si Claire.

***

“Sigurado ka bas a ginagawa mo?” tanong ni Principal Alana habang tinitingnan ang mga papeles ko.

Tumango ako.

“Well then…” pinirmihan niya ang mga papeles at ibinigay niya kaagad sa akin ang aking kopya.

Nasa pintuan na ako nang tinanong ako ni Principal Alana. “Anong balak mong gawin ngayon?”

Nilingon ko siya. “Maglakbay at hanapin ang sarili kong lakas. “

end

Three good reasons why it took me so long to write:

a.medyo naadik sa GE amf.
b.Mental block+mabigat na katawan+midterm=zzzzzz
c.Madalas na gamitin ng mga kapatid ko ang pc lalo na sa gabi.

Ang tunay na lakas?

Nagmumula yon sa mga taong mahalaga sa'yo.

Ang kagustuhang protektahan sila, yan ang magpapalakas sayo.

The same way that it could make you weaker.

and the fighting thingie...

Reminds me of my elementary days. >__<

Ako nga lang ang gulpi palagi...

sa babae.

dun sa nag-iisang babaeng minahal ko..

ayon..

hahaha...

---

Akala ko wala nang update. >__<

Makapag GE na nga rin, para makapagsulat sulat ng maayos.

Ganyan din naman ako noong high school. Yun nga lang, laging talo sa larangan ng asaran.

Tingnan natin kung makakapagsulat ka pa kung maglalaro ka ng GE ehehe.

IV: Penguin
(Base sa totoong buhay ng may-akda. Most part of it.)

Biyernes ngayon, kaya ang ibig-sabihin nito ay walang klase kinabukasan. May dalawang araw ang mga mag-aaral ng maryhill college na nagpahinga sa mga aralin. Matagal pa naman ang final exam dahil medyo nahuhuli ang mga guro sa pagtuturo. Madalas kasi ang pag-anunsyo ng DECS na walang klase dahil sa mga bagyo at baha na gumagapang sa siyudad ng Lucena. Noong dinaan ito ng isang napakalakas na bagyo, halos lagpas-tao na ang baha sa cotta. Ang mga poste naman, nagsiliparan sa ere. Nasira tuloy ang ganda ng siyudad dahil sa mga ito.

Isang oras na lang ang natitira. Nagpyepyesta na ang mga fourth year high school dahil nagkataon na umabsent ang mga guro. Sa IV-charity, nawawala si Ms. Cusi. Si Ms. Adefuin naman, hindi pumasok dahil may problema sa pamilya. Nag-iwan naman ng seatwork sa IV-peace at IV-wisdom pero tinapon na lang ng mga estudyante ang seatwork at nagriot na lang sa kanilang klasrum. Gayon din sa humility at justice, nagwawala na parang asong **ol.

Pauli-uli si Eumer sa pasilyo; hindi mapirme sa isang lugar. Pupunta sa kabilang klase para makipagdaldalan kina poro tungkol sa command and conquer at pagkatapos ay babalik sa silid-aralan para asarin si Howell ng bundat at isang hom*. Magmumura na lang si Bundat at pasimpleng aalis papunta sa CR.

Mula sa silid ng IV-wisdom, Humigab ang mestisong si Joshua. Mahimbing ang tulog niya sa kanyang desk kahit na nakatulog lang siya ng sampung minuto. Ngumisi siya nang nabulag siya ng araw. Tumindig siya at inayos ang kurtina kahit na nagrereklamo ang mga kaklase na hindi sila mahanginan.

Lumabas siya sa silid para magpahangin at magbanat ng buto.

Inakbayan kaagad siya ni Sarmiento. Kasama niya sina Dexter at Eai. “Mayaman musta na ang negosyo natin sa saguhan?”

“Tang **a mo Justin. Anak-mahirap lang ako. Kailangan ko pang magbenta ng balot mamaya. “ sagot ni Joshua at iniwanan sina Sarmiento.

Nagsisigawan ang mga fourth year na malapit sa isang malaking trash bin. Naghiwayan ang mga babae at nagpupustahan ang mga lalaki kung kakasya si matet sa basura. Balak niya kasing ishoot ang sarili niya sa basurahan na parang bola, yung nga lang kung magagawa niya dahil sa sobra niyang liit.

BOOOOMMM

Nagihyawan ang mga manonood nang tumayo si matet sa basurahan na walang galos o sugat. Tinaas niya ang mga braso niya at tiningnan mabuti ang mga fans niya na nagkakandarapa na kamayan siya.

Masaya na sana pero ang lahat ng bagay na hindi ganyan.

Natigil ang kasiyahan nang dumating si jose, naghihingalo at nanghihina. Dali-dali niyang pinuntahan si Paul, ang student council president at binulong ang isang mensahe na nagpalaki sa kanyang bilog na mate.

Tinawag niya kaagad ang cheering squad at gamit ang semaphore, ipinasa nila kaagad ang mensahe.

Nagtinginan sa isa’t isa ang mga mag-aaral na animo’y hindi alam ang gagawin. Bakas sa kanilang mukha ang takot at lungkot nang mabasa nila ang mensahe.

Natameme ang lahat.

”SANCTUARY!”

Nagising ang buong fourth year at dali-dali silang pumunta sa kanila pwesto. Sa bawat seksyon, nagdeploy kaagad sila ng mga tauhan. Yung iba taga-linis ng silid at yung iba naman inaayos ang labas. Sa baba naman, nandun ang mga matatapang na sundalo ng fourth year: ang mga snipers. Sila ang mga elite forces ng fourth year na sumusubaybay sa kilos ng mga kalaban habang sila’y nagsasaya. Ayos lang naman ito sa kanila at may excitement pero kapag nahuli ang isang sniper, tegok siya sa mga kalaban.

May sampung sniper sa baba, minamatyagan ang kilos ng parating na kalaban. Nag-iingat din sila na mahuli ng kalaban dahil siguradong kamatayan ang tatanggapin nila. Ayaw pa naman nila na mahuli ng kalaban na nito dahil torture ang gagawin sa kanila.

Nagtatago ang mga sniper sa mga pader at mesa ng canteen. Ang kalaban naman na tinawag nilang penguin ay nasa loob ng canteen, umoorder ng kendi at chocolate. Lahat ng guro sa maryhill ay may codename. Nadala na sila nang nahuli sila na pinagtatawanan ang pangalan ng isang guro. Ang buong fourth year ay naoffice dahil sa kanilang ginawa at simula noon, gumamit na sila ng mga codenames.

“Egghead, this is HQ . Do you read, over.”

Kinuha ni Egghead ang walkie-talkie niya mula sa kanyang bulsa. “This is egghead. I read you loud and clear HQ. over.”

“Status report. Over.”

Kinindatan niy kaagad si bacon, na nasa bintana at mula doon, dahan dahan siyang sumilip hanggang sa makita si Penguin. Sa pamamagitan ng hand symbol, naipasa na niya ang mensahe kay egghead.

Nang naunwaan na niya ang mensahe ni bacon, tinawagan niya kaagad ang HQ. “HQ. This is bacon. Penguin is buying supplies from a neutral counter. Over. “

Bumuwelta kaagad ang HQ. “Egghead. Fall back. I repeat Fallback.”

Sinenyasan niya kaagad ang ibang sniper na magretreat. Dali-dali naman sumunod ang mga ito at nagmamadali sila na makarating sa may fountain. Ligtas sila doon at hindi sila makikita ni penguin.

Sumilip ang isa sa kanila at nanlaki ang mga mata niya sa takot nang makita na lumabas si penguin. Maswerte siya at kinirot siya ng kasama niya para magising. Sinabi naman niya kaagad ito kay egghead at umatras kaagad sila papunta sa HQ bago pa man sila makita ni penguin.

Siniyasat kaagad ni Paul at ng mga pangulo ng anim na seksyon ang kondisyon ng mga silid. Masusi nila itong tiningnan dahil ang matrikolosa ang kalaban. Isang paltik ng dumi o plastic ng kendi bar ay kamatayan sa kanila.

Naghihingalo ang mga sniper nangdatnan ni Paul. Konting minuto lang ang nilaan ni Paul dahil kailangan pa nilang magpahinga. Dumeretso kaagad siya sa mga look-out na matiyagang nagmamatyag sa basketball court.

“Penguin at two o’clock.”

Maswerte at nasa second floor ang kanilang klasrum kaya hindi sila kaagad nakita ng kanilang kalaban. Nagyukuan kaagad ang mga look-out.

Lumapit kaagad si Paul kay Salums. “Nandyan na?”

Sumilip siya kaagad at sinabi. “papunta na si---“

Naramdaman nila ang napakalakas na yabag sa hagdanan. Nanlaki ang mata ni Paul dahil sa apat na taon niyang pag-aaral dito, kilala na niya ang yabag na iyon at talagang tumindig ang mga buhok niya nang marinig niya ang mga ito.

Sinenyasan niya kaagad ang mga look-out na bumalik sa kani-kanilang klasrum. Nang nasa loob na ang lahat, nagdasal na lamang siya na sana makaligtas sila.

Tahimik ang mga fourth year. Walang nakatayo o nagbubulungan sa takot na mahuli sila. Ang majority ng mga fourth year ay nakatunganga lang sa pisara habang ang iba ay nag-iisip kung mga excuses kung paano sila makakaligtas kung sakaling mahuli sila ni Penguin.

Dumaan na si Penguin. Masusi niyang tiningnan ang mga fourth year na animo’y inosenteng anghel na nakaupo sa kanilang upuan. Sinuot niya ang malalaki niyang salamin at inayos ang kulot niyang buhok habang naghahanap ng mali sa klasrum ni Paul.

Nakaramdam ng pressure ang mga kaklase ni Paul. Namamawis ang katabi niya habang ang iba naman hirapang makahinga. Ni isang kaluluwa, hindi naglakas-loob na tingnan si Penguin at baka mahuli sila. Alam nila na malupit siya at maghahanap ng isang kusing ng pagkakamali si Penguin para may maparusahan siya.

Alas singko na at naglabasan na ang buong fourth year. Nagsasaya sila dahil wala na si Penguin at umuwi na sa kanyang pugad. Maswerte sila at wala sa kanilang kaklase ang nahuli ni Penguin.

“What a day….” Iyon lang ang nasabi ni Paul habang naglalakad pauwin. Alam niya na mauulit ito bukas kaya kailangan na niyang maghanda ng ibang plano para macounter nila ang lakas ni Penguin.

Now, I miss highschool life... >_<

at cameo appearance pa si agentz~!

Naalala ko rin na may mga codename ang bawat teacher namin dat, at ako ang nagbabansah sa kanila nyahahahaha~!! kaya naman tambay ako sa principal's office.

meron kaming
Snorlax, Pikachu, Slowpoke, (mahilig kami sa pokemon) aswang, kabayo,
Antenna (kasi may T.B. raw kaya antenna na lang kulang)
Mona Sisa, BK( B*lb*l King), Dyanggo, (kamuka kasi ni bustamante)
Bangenge, Ulikba, Benta Mode (mahilig magtinda, basahing mabuti)
King Kupa, TL (tag-L****), Kamot (mahilig kasi magkamot ng u know sa harap ng klase)
and last but not the least... Si Sir Dylan, codename Pogi.

I love my HS life but mostly I despised it

anyway...buking na ata ang aking identity

I suggest not placing your friendster link in your sig para di buking ang identity. like me me...err i mean like someone.

Your thread reminds me of that story book we used to complete back in HS, random stories na may matutunanang mahalaga.

Keep it up!

Looks like I secret identity has been discovered…godd….

V: Telenobela
(How I despise these shows…when I was eight)

Tahimik na naghihintay si Rosa sa kanyang asawa. Medyo kabado siya dahil tunawag ang kanyang mister mula sa opisina at kailangan nilang mag-usap ASAP.

Maganda ang waiting room sa opisina. May dalawang sofa na sinlambot ng first class na unan. Ang mga binatana naman ay gawa sa matitibay at transparent na plastic. Ang kurtina naman ay lalong nagpapaganda sa waiting room. Dahil sa kulay berde ito, nagmamatch ito sa light blue na wallpapers.

Lumipas ang labinlimang minuto at hindi pa rin dumarating si Juan Pablo, ang matipunong asawa ni Rosa. Ang kanyang pagkalalake ay kahintuluad ni Narcissus: pogi, matangos ang ilong, matangkad, mahalimuyak na hininga, onyx na buhok at higit sa lahat, may killer smile na kayang pumatay ng isang nagwawalang hyena. Bente anyos pa lang si Rosa na ikinasal kay Pablo. Nag-aaral pa lang siya noon pero ipinagkasundo ng kanyang mga magulang na ipakasal sa bunsong anak ng mga Realanda na si Pablo. Trenta anyos si Pablo at isa siyang negosyante ng mga kotse sa Payon.

Natutunan din niyang mahalin si Pablo kahit na ipinagkasundo lang sila.

Dumungaw si Rosa sa bintan at dahan dahan niyang itong binukas. Bumulaga sa kanya ang isang malakas na ihip ng maiinit na hangin. Kasunod ang ingay ng mga sibilyan na naglalakad sa kalye. Sa may kanto ng kalye mayaman, may isang tindahan ng mga diyaryo. Madalas niyang binabasa ang Newsteam, isa sa mga leading newspapers sa midgard. Maganda kasi ito at puno ng mga babasahin na nakakatawang basahin. Kasama na rin dito ang mga sikat na isyu tulad ng mga political scandal ni Minister Briones na kung saan siya ay nakulong dahil sa graft at corruption.

Sinarado niya kaagad ang bintana nang makarinig siya ng mga yabag sa labas. Alam niya na paparito na ang kanyang asawa dahil may rhythmic pattern ang paglalakad niya. Dahil na rin ito sa sapatos na may metal buckle sa ilalim kaya napapatingin ang mga tao sa kanya sa tuwing maglalakad siya sa labas.

“Good morning.” Bati niya sa kanyang mister at sabay halik sa pisngi.

Ni hindi man lang pinansin ni Pablo ang pagbati sa kanya ni Rosa. Pinaupo niya kaagad si Rosa sa leather couch ng opisina.

Nagtataka siya’t kung bakit parang nagmamadali ang mister niya. Napansin rin niya na parang malamig ang trato sa kanya di tulad ng kahapon. Binaling niya ang atensyon niya sa mga maliliit na bonsai na nasa desk ni Pablo.

“Ang ganda naman ng mga bonsai na ito.”

Nagpatuloy sa pag-aayos ng mga papeples si Pablo. Mukhang binagyo ang mga ito.

Kinuha niya ang isang bonsai at hinimas ang luntiang dahon. “Saan mo naman ito nabili?”

Suot ang salamin, dali-dali niyang pinirmahan ang mga papeles. Pakiramdam ni Rosa na mababali ang kamay niya sa kakapirma.

Medyo curious kaya sinilip niya ang mga papeles. “Ano ba ang mga iyan?”

Galit na galit na tumayo si Pablo na parang sumabog na bulkan. “MAARI BA? WAG KANG MANGELAM SA MGA TRABAHO KO!!!” Sabay suntok sa desk niya with authority.

Natameme si Rosa at umupo kaagad. Hindi na niya inusisa pa ang kanyang mister. Ngayon lang niya nakita ang kanyang mister na magalit. Maganda sana kung panaginip ito ngunit alam niya na gising na gising siya dahil naamoy niya ang lugaw sa labas ng waiting room.

Balak pa naman niya gulatin ang kanyang mister na magkakaanak na sila. Matagal na rin nila itong hinintay and sa loob ng sampung taon, nadinig din ng Maykapal ang kanilang dasal.

Huminga ng malalim si Pablo nang natapos na niya ang mga papeles. Naghihintay lang nang magandang pagkataon si Rosa na sabihin ang magandang balita. Baka mawala ang galit ni Pablo sa kanya.

Nilakasan ni Rosa ang loob niya. “Ahhh, Pablo …may sasabihin sana ako.”

Malamig ang titig ni Pablo. “Ano yun?”

“Noong isang araw lang, nagpatingin ako kay doktora Alonzo…”

Si Doktora Alonzo ang family doktor ng pamilya Madrigal. Kaibigan ni Senyora Reldad ang doktora. Naging kaklase ni Senyora Reldad si Dr. Alonzo noong nag-aaral pa siya ng medisina sa yuno.

“At sabi niya na magkakanak na tayo sa susunod na nobyembre. “tiningnan niya kaagad si Pablo para makita ang reaksyon niya pero nagulat siya sa nakita niya.

“Sigurado ka ba…” Matalas na tiningnan ni Pablo si Rosa.

“NA ANAK KO YAN?”

Naramdaman ni Rosa ang impyernong galit ni Pablo. Gusto sana niyang sampalin ang asawa pero wala siya magawa.

Kinuha ni Pablo ang telepono. “Linda, dalhin mo dito yung brown envelope. Nasa ibabaw ng desk ko yun.”

Natanong na lang ni Rosa sa sarili kung anong nangyari.

****

Tumayo kaagad si Mario at dumiretso sa telepono para makipagtelebabad kay Beth. Habang nasa telepono, nagsalita ang narrator ng istorya.

“Ano ang nasa envelope? Ano ang plano ni Pablo? Abangan, sa dati nitong oras. Pautang ng Pera.”

“Ay jhudayy! Ang ganda naman ng palabas. Ano kaya ang mangyayari kay Rosa?” Tanong kaagad ni Mario.

Nag-uusap sina Mario at Beth habang ang nakakabatang ni Mario na Greg ay nakatunganga sa telebisyon, nakanganga. Pinalabas naman ng TV ang susunod na telenobela na pinamagatang “Ilabas ang pera.”

Masayang-masaya na umupo ang binabaeng kapatid ni Greg at kinuha ang popcorn.

“For the love of god, please kill me!” bulong ni Greg nang malaman niya isa pa lang marathon ng mga telenobela ang ipapalabas sa telebisyon.

VI: AngUnang Batas ng Isang Manunulat
(for the writers.)

“Obe, gising na at kakain na tayo ng almusal.”

Sa pinkadulong kwarto, pinaglaruan ng bente anyos na si Obe ang alarm clock. Nakatitig siya sa kisame na nagmistulang tirahan ng mga daga. Medyo inaantok pa siya kaya hinagkan niya ang malaking unan at nagpasyang iextend ang tulog niya.

“Huwebes ngayon…”

Minulat kaagad ni Obe ang mga mata niya at nagmadaling tumindig. Binuksan niya kaagad ang kahel na kurtina at bumulaga ang malaking bola ng apoy na nagbibigay liwanag sa buong Midgard. Napapikit siya dahil sa sinag ng araw. Nang nasanay na ang mga mata niya sa liwanag, sumulyap siya sa kanluran kung saan ginaganap ang isang activity na matagal na niyang hinintay.

Kinunsulta siya sa alarm clock niya. Quarter to nine na pala.

“Shet naman.” Bulong ni Obe. Kung maari lang sana, nagsasalita ang kanyang alarm clock para magising at hindi yung puro “RIIINGGGG” lang ang sinisigaw nito.

Mula sa drawer, minadaling tinupi ni Obe ang kumot na parang kinayod ng isng dosenang manok. Kinuha niya ang kanyang tuwalya na nakakalat sa sahig at inilagay sa kanyang kama. Ang mga unan na puno ng kanyang laway ay pinalitan ng bagong punda. Ang mga basura naman na naipon sa bulsa ng drawer niya ay tinapon sa waste basket sa baba; dadaan kasi ang basurero ngayon.

Pumuwesto siya sa pintuan papalabas at sinpat ang kwarto niya. “Spotless.”

Dumiretso kaagad siya sa cabinet niya at nagpalit ng damit. Binato niya ang kanyang sando at short sa lagayan ng damit na parang professional quarterback ng Prontera blitzkrieg, isa sa mga malalakas ng team sa larangan ng Midgard football. Sinuot niya kaagad ang kanyang berdeng Cheongsam, isa sa mga sinaunang damit ng mga taga-payon.

Dumiretso kaagad siya sa banyo para tingnan ang sarili. Ngumite siya at napansin na may konting basura sa kanyang ngipin kaya nagsepilyo kaagad si Obe. Parang machine gun kung linisin ni Obe ang mga ngipin niya. Kulang na lang ay masira ang sepilyo o di kaya’y mapudpud ang mga ngipin niya.

Mukhang siyang asong u*** dahil sa toothpaste. “bowowww…arrrrrggg. Roofffff.” Taholniya bago siya magmumug.

Gamit ang isang itim na tali, tinali niya ang kanyang mahaba at itim na buhok. Mahirap kasi na nakalugay ang kanyang buhok. Noong isang araw lang, nabuhol ito dahil sa lakas ng hangin. Tatlong araw ang ginugol niya bago niya ito maayos.

Natapos din siya sa kanyang five minute ritual to be sexy. Kumislap ang berde niyang mata at namula ang labi niya dahil sa pagkain ng mapupulang kendi. Matakaw kasi si Obe sa mga matatamis na kendi at isa sa mga iyon ay ang Lips. Namumula ang labi at dila ng isang tao kapag kinain niya ito. Strawberry ang flavor nito at sobrang tamis.

“Looking good.” Sabi niya. Nang sinuot na niya ang makapal niya salamin at beret, nagmukha siyang scholar.

Hindi na siya nag-almusal na pinagtaka naman ng ina niya.

****

Tiningnan ni Obe ang kanyang relo. “Ang tagal naman niya. Sabi niya alas-nwebe pero…” Nagbugtung-hininga na lang siya. “Ang mga babae talaga, ang hilig magpaimportante.”

Sumandal siya sa isang pader at tumingin sa kalangitan. Katabi niya ang isang malaking payong dahil may kutob siya na uulan. Sa ngayon, namumuo lang ang mga mapuputing ulap at may buhay pa naman ang araw; nagkikipaglaro lang ang araw sa mga taga-lupa ng taguan.

“OBE!”

Nakatitig pa rin siya sa mga ulap.

“Obe…”

Sa kakatitig sa kalangitan, namesmerize si Obe.

“OBEEEEEE!!!!!!!!!!!!”

Dahil sa lakas ng sigaw, halos matumba si Obe. Nagmistulang gong ang ulo niya. Muntik na rin siyang mabingi; kung medyo nilakasan niya iyon, baka masira ang kanyang kinabukasan.

Hinimas ni Obe ang mga tenga niya. Nang pakiramdam niya na nawala ang static vibration sa kokote niya, ngumise siya. “Ano ka ba, Reis? “

Ngumite si Reis. Suot niya ang kanyang puting yukata na binili pa niya sa prontera. May desenyo ito ng mga pulang dahon na nahulog sa mga puno. Malaki ang sash na suot niya.

Nilapitan niya si Obe, na nakaupo ngayon sa sahig. “Ikaw kasi, nakatunganga ka naman sa langit eh may maganda naman sa tabi mo.” Pabiro niyang sinabi.

Ano ba ang mas maganda, sigawan siya o batukan ng malaking bato sa ulo?

Dahan-dahan siyang tumindig. Nakangisi pa rin siya. “Anak ng tekwa talaga. Kung maari lang sana, wag kang sumigaw sa mga tenga ko.”

Sinuot ni Reis ang beret ni Obe. Natakluban nito ang kahel niyang buhok. “Maganda ba?”

Kinuha ni Obe ang kanyang beret at hinimas-himas bago suotin. “Di sayo bagay kasi barbaro ka.” Napatingin siya sa kanyang yukata. Maganda at bagong-bago at bagay sa kanyang maputing kutis. Nagmistula siyang white lady.

“Ayos ka lang ba?”

Kinalog niya ang kanyang ulo. Ano nga ba ang iniisip niya at sa lahat pa naman na magandang isipin eh siya pa? “Tara na nga…baka maubusan pa tayo.”

Lumakad kaagad sila papasok sa tanto district kung saan ginaganap ang napakalaking book sale sa payon.

****

Espesyal ngayon ang araw na ito. Lahat ng mga bookstore sa buong midgard ay nagdagsaan para sa annual booksale. Madalas itong ginaganap sa payon dahil sentro ito ng komersyo sa midgard. Malaki ang prontera pero dahil puno ito ng mga merchants na maghapon nakaupo sa kanilang tindahan, hindi maisagawa ng Samahan ng mga Aklat na kanilang plano na magbenta ng mga murang libro para sa sangkatauhan. Nagkaroon sila ng pagpupulong at nagpasya sila na isagawa na activity sa payon dahil maluwag dito at malapit sa oriental islands.

At mapalad naman ang samahan dahil patok ang kanilang book sale at sa loob ng mahabang panahon, nagpatuloy ito.

“Kumusta po? Mayroon pa kaming variety of books ranging from classics to old novels.”

“Step right up and see all the classics written by the greatest authors!”

“Dito 50%-80% discount on all books.”

Buhay na buhay ang book sale dahil sa sobrang dami ng tao. Ang iba sa kanila ay nagmula pa sa hilaga at sa kanluran. Maraming stalls na nakatayo sa tabi-tabi. Yung iba, may bubong at yung iba naman ay nakatent lang. May mga tindero din na nakaupo sa lupa at naglalako ng mga librong pambata. Ang makapal na kumot ang nag-aalaga sa mga libro para hindi madumihan ng lupa. Ang mga customer naman, lakad doon, takbo dito dahil sa sobrang dami ng mga libro.

“Wow ang dami naman. “Sambit ni Reis at sabay tingin kay Obe na mabagal ang lakad. “Obe, bilisan mo at baka….” Tumili siya ang makita ang stall ng PRS, isa sa mga pinakasikat na bookstore sa buong midgard.

“Pagdating sa aklat, isip bata ka pa rin.” Bulong ni Obe, sabay lagay ng kanyang payong sa likuran niya.

Katabi ng PRS bookstall, napansin ni Obe ang isang maliit na stall. Maitim ang lalaki at nakapatong ang mga binebentang libro.

Masusi niyang tiningnan ang mga aklat. Luma na ang mga ito pero maganda pa naman dahil hindi pa amoy-amag ang mga ito. Natatandaan pa ni Obe na nakabili isa ng isang lumang libro na nangangamoy pero para sa kanya…ang bango.

Dahan-dahan niyang kinuha ang isang libro sa ilalim na may pamagat na “las espadas delincuentes”. Binasa niya ang summary sa likod at ito’y tungkol sa isang binatilyo na nakapulot ng isang kakaibang espada.

“Ganda nito ha…” Sambit niya.

Nilapag niya ito at kumuha ulit ng isa pang aklat.

“Laufender Süden für den Winter.” Sabi niya. Kakaiba ang mga libro na ito dahil exotic ang mga title. Hindi niya kasi maintidihan ang mga ito; kailangan niya ng tulong sa kanyang all-language dictionary.

Nasuri na niya ang lahat at maganda naman ang nilalaman ng mga aklat. Ang problema nga lang ay kung paano niya ito pipiliin. Sa trentang aklat, sampu ang nagustuhan niya. Kung mayaman lang si Obe, mabibili niya ang mga ito pero tatlong daan lang ang dala niya. Mahirap ang pera ngayon dahil ang daming gastusin sa kolehiyo tulad ng mga tuition fees at miscellaneous fees.

“Ang daming libro ngunit walang mapili ni isa.” Sabi niya sa kanyang sarili.

“Wala ka pang mapili boy?” Tanong ng tindero.

Huminga si Obe nang malalim at napayuko. Aksidente naman siyang napasulyap sa IRS stall na kung saan nakikipagsabungan si Reis sa tindera. Pag nakikita niya siya, parang nararamdaman niya na gumagaan ang katawan niya. Hawak ni Reis ang sangkatutak na libro sa isang matibay na plastic.

Curious, napatingin ang tindero at tumango; maganda naman kasi yung babaeng naka-kimono. Sa di kalayuan, napansin niya ang isang manuscript sa tabi ni customer. Binasa niya kaagad ang nilalaman ng manuscript at namangha siya sa galing ng bata sa pagsusulat.

Masusi niyang tiningan si Obe. Natulala na siya sa kawalan kaya tinapik ng tindero ang balikat ni Obe. “Ayos ka lang?”

Niyugyog ni Obe ang kanyang ulo. “Oho manong…”

“Ohhh?” Sabay-tingin sa may IRS stall. “Ganda ng babaeng naka-yukata no?”

Akmang sasapakin ni Obe ang tindero pero nagpigil siya. “Kaibigan ko lang siya at medyo may topak ang ulo niya.”

“Oh well…anyway, naghahanap ka ba ng magandang regalo para sa kanya, diba?”

“Paano mo naman nasabi yan, manong? Manghuhula ka ba?”

“Yes of course. Halata naman sa mga kinikilos mo eh. Hindi ka mapakali sa pagpili ng aklat na bibilihi dahil hinahanap mo yung libro na sobrang ganda at perpekto at saka tingin ka ng tingin sa kanya eh.”

Napakamot lang si Obe. “Well…nahulaan mo na rin naman ang pakay, may irerecommend ka bang libro?”

Nagdasal ang tindero at humingi ng senyales sa langit. “Ahh. Eto. Bagay ito sa kanya. “

Nanlaki ang mata ni Obe nang makita ang kanyang manuscript. Agad niya itong kinuha at binuklat. “Paano mo to nakuha?”

Tumingin ang tindero sa taas at tinuro ang mga ulap.

Sumunod ang mga mata ni Obe. “Ah…right.”

Nabalutan ng lungkot si Obe dahil sa sinabi ng tindero. Alam niya na hindi pa perpekto ang kanyang aklat. Kailangan walang malisya ang sinulat para maging kaaya-aya pag binasa ng ibang tao. Ang masama pa, wala pang komento o rebyu ang kanyang manuscript kaya wala siyang tapang na ipabasa kanyang sinulat.

“Hindi pa tapos to, manong. Kailangan ko pa ng at least one month para makumpleto ko ito” Sagot ni Obe.

Ngumite ang tindero. “Hmmm... pero tapos na yan diba. Nakita ko na ang ending at maganda siya. Overall, ok siya.”

“Alam ko na maraming mali ang gawa…”

“Perfection…. Oo, mahalaga ang no errors sa larangan ng pagsusulat pero isang malaking kasalanan kung mawawala ng isang bagay. Nakita ko ito sa iyo…”

Kumurap ang mga mata ni Obe.

“10% lang ang no erros sa isang kwento. Mahalaga rin ito ngunit wala itong kwenta kung wala ang factor na iyon… “

“At ano yun?” tanong ni Obe.

“Endi ano pa?” sabay-turo sa kanyang baga.

“Alam ko na mahalaga ang paghinga…”pabalang na sagot ni Obe.

Binatukan si Obe. “Ano ka ba? Hindi yan….”

Napamura lang si Obe sa sakit.

“Ang mahalaga sa pagsusulat ay ang puso ng isang may-akda. Ano nga ba ang mapapala ng isang istorya kung walang puso o emosyon? Parang bangkay ang sinulat mo, nagsayang ka lang ng dugo at pawis sa isang walang kwentang aklat na ginawa mo.”

Huminga ng malalim ang tindero bago nagpatuloy.

“Nagsusulat ang mga writer dahil gusto nilang iexpress ang kanilang nararamdaman sa publiko. Nagiging interesante ang isang aklat dahil narereflect ng mga mambabasa ang damdamin ng author. Maraming sikat na manunulat ang bumagsak dahil nakakalimutan nila ito; ang pinaka basic principle ang isang writer.”

Tiniklop ni Obe ang kanyang braso. “Kung sa bagay…tama kayo. Nakalimutan ko nga ang parterng yan. Salamat manong…may words of wisdom pa ba kayo?”

“Just write the way you want and…nevermind.”

“Wow. Poetic. Ha?” sabi ni Obe. “Salamat, ngayon alam ko na kung ano ang ireregalo ko sa kanya.”

“Wait…” sabi ng tindero at kinuha ang isang makapal na libro. “ Oh eto… farewell gift para sa isang writer na may potential.”

Binasa ni Obe ang aklat at nanlaki ang bibig niya nang makita niya ang title ng aklat ay “Peking Duck by Philip “Boy Negro” Reqeum.”

Mabilis niyang tiningnan ang tindero ngunit naglaho siya na parang bula.

****

“Hahaha…ang saya naman nun. Ang daming kong nabili ngayon taon na ito. “Sabi ni Reis habang sumasayaw sa kalye. Nagtinginan tuloy ang mga tao sa kanya.

Huminga nang malalim si Obe dahil sa bigat ng dala niya. Ang dami kasing binili ni Reis na libro na halos kasing bigat nito ang sampung toneladang elunium. Nangangalay na ang kanyang kaliwang braso.

Tinawag niya si Reis. “Oi… Reis, pahinga muna tayo at baka mabali ang braso ko.”

Tanghali na at halos lahat ng mga tao sa payon ay nagpuntahan sa kani-kanilang bahay. Nangangalam na ang kanilang sikmura dahil sa kanilang trabaho. Ang mga bata naman ay tumutulong sa kanilang magulang sa pag-ayos ng hapag-kainan.

Binanat ni Obe ang mga braso niya. Ang sarap sa pakiramdam kapag na-eexercise nang husto ang katawan. Tinanggal ni Reis ang sandals niya at hinimas-himas ang kanyang paa habang binabasa ang isang aklat.

“Happy birthday nga pala oh…” Bati ni Obe at binigay ang kanyang manuscript.

“Wow…ano naman ito?” tanong ni Reis at binasa kaagad ang aklat.

Dali-dali binasa ni Reis ang aklat. Bakas sa mukha niya ang saya sa pagbabasa sapagkat ang pababasa ang buong buhay niya. Bata pa siya noong naulila siya sa mga magulang; naaksidente sila sa prontera nang masagasaan ng mga wild pecopeco na kumitil ng maraming buhay. Mula noon, sinara na niya ang kanyang puso sa mga tao at nilunod ang sarili sa mundo ng mga aklat.

Nag-aral si Obe sa Akademya ng Payon nang una silang nagkita. Kulelat pa siya noon at paboritong estudyante ng mga guro pagdating sa pagkuha ng singko, pulang markao dalawang malaking itlog. Puro pasa at black eye ang regalo niya sa mga guro tuwing pumapasok siya. Tuwing klase, naghihilik siya na halos marinig ito ng buong klase. Siya rin ang hari ng tamban sa akademya at wala pang nakakabreak ng kanyang record ng one month sa shop.

Dahil sa lumalalang grades, nadetain ang dalawa sa room 501. Doon sila unang nag-usap at naging magkaibigan.

Noong araw na iyon, nagpasya rin si Obe na maging isang wirter.

Namuo ang luha sa mata ni Reis ngunit pinigilan niya ang kanyang pagluha.

Tumayo si Obe at inextend ang kanyang kamay. “Tara... kain muna tayo.”

Huminga ng malalim si Reis at dahan-dahang itinago ang aklat sa kanyang bulsa. Pinunasan niya ang kanyang luha sa pamamagitan ng isang pink na panyo.

Habang naglalakad papunta sa isang kainan, nagtanong si Obe. “Maganda ba?”
Nag-isip muna si Reis nang isang magandang sagot. Alam niya na maganda ang istorya ngunit nakakahiya naman kung sasabihin niya it okay Obe.

Ngumiti siya. “Naiyak talaga ako dahil sa sobrang pangit ng sulat mo. Ang sakit sa mata.”

“Aray…” Bulong ni Obe.

Pagkatapos kumain, bumuhos ang ulan. Binuksan ni Obe ang kanyang malaking payong at nakisilong kaagad si Reis. Habang naglalakad, palihim pinulupot ni Reis ang kanyang kamay sa braso ni Obe habang si Obe naman ay busy sa pagsita sa kung sino man ang kumanta ng April Boy Regino noong kumakain sila sa Karinderia. Dahil sa kanya, umulan.



Gone south for the summer....

Alangya, namiss ko 'to. Sapul ako sa last installment. May nangyaring ganiyan sa akin kahapon lang.

"Magsulat ka gamit ang puso mo, hindi gamit ang utak at kamay mo."

I love that.

Yup. Yan ang madalas kalimutan ng mga writer ngayon.

anyway...matatagalan ako bago makapag-update, baka sa huling linggo pa ng mayo. bakasyon muna ako sa pagsusulat.

Take your time.

and uh, the girl who said that quote in my previous post...uh.. i think she's the only avid fan of all my works, even my dullest works binabasa niya. >__<

(kung magkakagf ako sana katulad niya. )

yon nga lang, 'di pa niya nababasa 'yong mga english works ko kasi gumawa ang gang este group na TagSulat. Ahaha!


Magsulat gamit ang puso, hindi ang kamay at utak. Weeeeeee~!!

After staying in Lucena for twelve days na walang PC, nakapag-isip din ako ng matino.

VII: Chinese Lady.
(Lahat tayo may kanya-kayang style sa buhay at sa pag-iisip.)

Kasama ko ang mga kaibigan ko. Naglalaro kasi kami ng tumbang preso sa likuran ng merchant’s guild sa Alberta. Kahit na galit na galit si Mang Mano, ang matandang binata na gumagawa ng potions sa merchant’s guild, tuloy pa rin ang pagtalsik ng lata ng Promil at pag-alingawngaw ng mga sigaw namin.

Humikab ang araw, palantandaan na malapit na siyang matulog. Nagsidatingan na ang mga barko na pinatatakbo ng steam turbine at ng steam engine. Nagmula pa ang teknolohiya na ito sa autonomous province of Noghaltz, ang pinakahilaga ng midgard. Mula sa daungan, nandoon ang mga taga-sundo ng mga pasahero. May mga nakasemi-formal na damit at yung iba naman may eleganteng karwahe.

Kung maraming tao sa daungan, ganon din ang dami ng tao sa kalye. Naglipana na parang wildfire ang mga merchants na naglalako ng kanilang paninda sa mga customers. Dahil sa kanilang pagiging ignorante sa ordinace no. 232 na nagsasaad na bawal maglako sa sidewalk, pinagdadampot sila ng mga carrier ng batas at itinapon sa kulungan. Yung iba naman mayaman, kaya nadale nila ang mga alagad ng batas. Ang mga sexy na blacksmith naman, isang kisap ng kanilang mga mala-althenang mata, hayun tulala sa kawalan. Kung may lang stampede sana, una silang mamatay at diretso sila sa impiyerno, na kung saan mapapacute kay satanas.

Inasinta ko ang lata. Kailangan lumepong ito para humanga sila sa aking lakas. Sa pamamagitan ng pag-ikot ng aking tsinelas, inipon ko ang lahat ng aking enerhiya. Tiningnan ko ang taya na si Bola-bola. Lagi naming siyang inaasar na tubby pero magaling siyang magpalusot…yun nga lang mas magaling ako.

Parang lilindol kung gagalaw si Bola-bola. Sa taba ba namn niya, kaanak niya kaya ang mga hippo at elepante.

“Hoy, bola-bola. Wag mong harangan yung lata.” Sigaw ni Keso.

Nalimutan ko na ang kanyang full name. Masyadong komplikado ang pangalan niya. Kung alam mo ang full name ni Jose Rizal, doble pa ang haba ang pangalan ni Keso. Paano kaya niya sinusulat ang pangalan niya katulad na lang sa pagfill-up ng application form. Ayokong isipin yan. Dahil dyan, tinawag na lang naming siyang Keso dahil nagbebenta sila ng keso at butter.

Tumilapon ang lata sa ere at mabilisan kaming tumakbo para kunin ang mga tsinelas naming bago pa maibalik ang lata sa dati nitong position. Nakatakas ang lahat pwera lang sa akin at ang masama pa…

Nakatayo ang lata nang bumagsak at nadangkal pa ng taya ang tsinelas ko.

Hayun, tulala ako ngayon. Isang ultra powerful throw ang ginawa ko pero buhay pa rin ang lata. Masama pa, dadalihin pa ako ng taya dahil nakuha niya ang tsinelas ko. Hindi pa ako makalapit at bantay-sarado siya sa lata.

Isa na lang ang pag-asa ko.

“P*** *** naman, Abega. Ang bulok mo.” Bulyaw ng mapagmura kong kaibigan na si Daga.

Buhay-mura si Daga. Mura doon, mura dito, araw-araw ang pagmumura niya. Pagdating sa pagkain,mumurahin ka niyan pag masarap o mapakla ang ulam. Pag magbabatian kami, una niyang sasabihin kay bola-bola “T*** *** mo tabtchoy, nasaan na ang tubby bone mo?”

Palayaw ko Abe pero simula nang itinapon ako dito, tinawag nila akong Abega. Hindi ko alam kun bakit pero nagmumukha akong juding o binabae. Hindi naman totoo yan. Kabaligtaran nga eh, pogi ako dahil anak ako ng mga diyos (hanep kapal ko, haha). Mahaba ang buhok ko dahil pinaayos ko yan sa hairstylist. Matipuno naman ang katawan ko kahit na mukha akong payatot dahil sa manggas na suot ko. Sa ganitong laro dapat, naka sando ka o walang damit para di ka pawisan.

Wag ninyong lagyan ng letrang Y ang name ko at baka damputin kayo sa gubat.

Goddmnit, wag niyo sabihin isa akong b…nooohhhh.

Lumipad sa kawalan ang lata at bumalik ako sa mdigard. Shet, run for it.

Natapos ang laro at kawawa naman si bola-bola; taya siya sa buong laro. Sa galing ba naman ng mga kasama ko at isama pa ang galing ako, talagang wawa siya sa amin. At least nabawasan ang timbang niya.

Sa sidewalk, napansin ko na may dumaan na babae. Hindi naman sa nagmamayabang, kilala ko naman ang lahat ng mga chikas dito. Bago lang ata siya dito pero napapansin ko na ni isang tao, walang bumabati sa kanya. Para siyang mumu na hindi naman nakakatakot.

Di ko sure pero may kakaiba siya kanya. May aura siya na hindi ko maipaliwanag o talagang nasisiraan na ako ng bait. Kumain naman ako ng tama pero may mali.

Suot ang isang lilac na bestida at mahabang palda, nilayag niya ang sidewalk. May dala siyang libro at… suitcase? Attorney ba siya? Malabo naman yan dahil parang kasing-edad ko lang siya. Eighteen lang ako at sa totoo lang, para siyang thirteen years old. Hanep, malabo na ang mga mata ko o tumatanda na ako… denied.

Malamang nagtataka kayo, diba? Eighteen na ako pero naglalaro pa rin ako ng tumbang preso? Oh, yan naglalaro nga. Huli na ako sa akto pero gusto kong maglaro dahil masaya. Lahat naman ng tao, may kulubot o may sayad sa utak ay pwedeng maglaro.

Kahit na medyo childish ako dahil nagtutumbang preso ako, pakialam niyo ba? Kung gusto niyo, Sali kayo; mabait naman kami at kung aasarin mo ako, ipapalapa kita sa kay bruno, ang pinakajuding dito sa Alberta. Tingnan lang natin kung uubra ka sa kanya.

Tama na yan, back to the mysterious girl.

Nilapita ko kaagad si Tokwa, ang babaeng nagpatalsik sa lata. “Kilala mo?” Sabay-turo doon sa babae.

Ang mga tao talaga, kapag may kausap ka, may eekstra.

“Hindi mo ba alam na isa siyang witch, devil witch, snake witch, mouse witch, steam witch at maraming witch…” Sabat ni bola-bola.

Walang kwenta ang sinabi ni tabatchoy. Sana naman sinabi niya na XXX witch siya para maging interesante. Alam niyo naman ako, lalaki lang kaya normal ang ganitong pag-iisip.

“Ano ka ba, tubby? Puro witch ang nasa utak eh di naman totoo yan.” Sabi ni Tokwa at tumingin sa akin.” Siguro bago lang siya rito. Baka naman pulis yan.”

Pulis? Ano yun, kape? Ano ba ang tinutukoy niya, yung mga knights? Hindi naman siya knight dahil wala siyang shield at manok na pwedeng ilitson. Sa liit ng katawan niya, kaya ba niyang magbuhat ng zweihander?

“Sira, aswang yan at nandito siya para kainin ang laman natin. “ Sagot ni Keso at tumakbo na parang baliw.

For the first time, nagdasal ako na sana may mahulog na sidelock, grenade launcher, rodong missile o isang panzer. Gusto ko sanang tegokin si Keso sa kabaliwan niya.

Aswang? Noong bata pa ako, kinewento sa akin ni nanay na kakainin niya raw ako pag naging unfaithful ako kay god. Alam mo naman ako, may pagka-reverse ps.ychology kaya bumaliktad ako. For the eleven years of my life, hindi pa ako nilalamon ng aswang kaya walang aswang. Kung meron, gagawin ko siyang basahan sa bahay.

“Ano ba kayo, diba kayo nag-iisip?”

Sa wakas, dumating si Towy, ang pinakamatalino sa amin.Magaling siya sa pag-aaral pero wala siyang sense of direction. Natatandaan ko noong magkikita kami sa parke sa payon at napadpad siya sa izlude.

Inayos niya ang salamin niya at ang ulo na niya na nakakasilaw. “Siya ang Chinese lady. Walang nakakakilala sa kanya.”

Ah come on, may pulis na, may aswang, may witch at ngayon Chinese lady? Ano kaya ang nangyayari sa mundo at ano ang pumasok sa kanilang kokote?

Baka nga puro sapot lang ang laman ng ulo nila.

Pandesal talaga, kausapin ko na lang para matapos.

****

Nawala na ang araw at pinalitan na siya ng bilog na buwan. Katabi ng buwan ang mga nagkikislapang bituin. Umekstra naman ang mga ulap, na naging dahilan ang pansamatalang kadiliman sa Alberta. Nang nawala na ang mga ulap, binalik ng mga stainless na yero ang sinag ng buwan sa langit.

Konti na lang ang tao sa kalye. Halos lahat ng mga tao ay nasa kani-kanilang bahay, nagpapahinga, nakikipaglaro sa kanilang mga anak, kumakain ng hapunan o tahimik na nagbabasa ng kanilang aklat. Ang mga bachelor lang ang nasa kalye, papunta sa mga bar para manghuli ng chicks at ang mga kabalyero ay masigasig na nagpapatrolya kung sakaling may mahuling akyat-bahay gang o mga lasing na natutulog sa basurahan.

At the count of three, I want everybody place to be. One, two, three…

Naka jogging attire ako at may suot pa akong headphone with music. Hindi ko alam kung ano ang title ng kanta pero maganda. Tawagan ko nga mamaya yung station para malaman yung title.

Huwag kayong magtataka kung bakit nagjojogging ako sa gabi. Madalas, sa umaga nag-eehersisyo para magising ang mga muscles mo. Ang problema lang, pagkatapos kong magbanat ng buto, diretso tulog kaagad ako sa sofa kaya bale wala ang pinagpaguran ko. Ang masama pa, paggising ko, late na ako sa klase. Isang absent na lang ako at sisipain na ako ni Sir Tolentino sa pwet. Sa bahay naman, diretso tulog ako at sure ako na hindi na ako malalate. Ang sarap pa ng gising ko at buhay na buhay ang mga muscles ko.

Hindi ako naka-jogging pants dahil baduy yun. Naka shorts na de bakal (yung ang tawag ko sa mga shorts na may maraming bulsa at pang-lakwatsa) lang ako at isang makapal na damit na puno ng pawis.

Dahil sa ginagawa ko, nagtinginan ang mga knights sa akin dahil akala nila snatcher ako. Pakiramdam ko tuloy na isa akong panda sa zoo na napapalibutan nang buwaya.

Wala akong alam tungkol sa depinisyon ng tadhana. Matanong ko lang sa inyo kung ano ang propability ko na makakausap ang Chinese lady ngayong gabi? Diba mababa…

Pero mga 10 meters ako ngayon sa kanya sa parke. Nagbabasa siya ng libro habang umiinom ako ng kapeng barako in a can. High tech, no? May lata na kapeng barako. Sa kasamaang palad, ang mahal: fifty zennies per lata.

Ano kaya ang susunod? Ice cream in a can o Antonio banderas in a can?

Tulad ng mga ghost town sa mga pelikula, tahimik ang parke. Kasama lang naming ang hangin na hindi mapakali sa isang lugar. Ang mga puno naman, akmang sumasayaw pero hindi nila magawa dahil sa mga ugat nila. Kung may genie lang ako, pasasayawin ko talaga sila ng foxtrot o ng cha-cha. Ang mga upuan ay sinlamig ng isang bangkay. Maswerte at hindi sila nangangamoy na parang ihi ng aso.

Dahil sa aking isip-menyak, pumasok sa kokote ko kung may nagdadalihan sa likod ng mga puno… Imagine niyo na lang, ha.

Nandito na ako pero ano kaya ang sasabihin ko? “Hi miss, nagkita na ba tayo?”

Baka sampalin niya ako at saka baduy.

“Holdap to!?”

Sigurado akong may pepper spray siya at hand taser.

“Pahipo naman dyan…”

Baka sipain niya ako doon sa maselang parte.

Magsuot kaya ako ng demon mask at takutin ko siya? Nah, sa selda katorse ang bagsak ko pag ginawa ko ito.

Batuhin ko kaya siya? Ok pero barilin niya ako ng grenade launcher.

“Miss, can I buy you a drink?”

Ok na sana…pero wala ako sa bar. Waiting minute, pede pero dapat maimprovise ko. Think hard, Abe.

Kumalansing ang mga barya ko nang malapit na ako sa can dispenser. Tiningnan ang wide selection ng mga inumin.

Oh my Howell, problema ito. Ano kaya ang gusto niyang inumin. Ang dami pa naman pamimilian: from kape to softdrinks. Ang malas ko talaga ngayon.

At least may last resort pa ako.

Nilapat ko ang daliri ko sa kapeng barako in can. “Mini mini miney mo, ano kaya ang…”

Crap, Hindi ko alam ang susunod kaya pinikit ko ang mga mata ko at umikot na parang trumpo hanggang sa nakapili na ako…by chance.

Nakapili nga ako ngunit na TKO ako dahil sa hilo.

****

Nasa heaven na ba ako? Kung deadbull na ako, bakit ang bigat ng pakiramdam ko. Alam ko na magaan ang isang kaluluwa. Weird, dapat na apoy ng impiyerno ang destinasyon ko dahil bad ako.

Tulad ng sinabi ni Joker Arroyo. “Pag bad ka, lagot ka.”

“Ayos ka lang?”

Ayon sa mga aklat, lalaki si St. Peter, ang tagapagbantay ng gate sa langit. Mahaba ang balbas na parang balbas ng kambing at may dala-dala siyang makapal na aklat. Sa aklat nakalagay ang mga pangalan ng mga nabubuhay.

Sa pagharap ko kay St. Peter, binabae ba siya? Boses babae kasi, walang balbas at ang ganda pa.

“Helloowww?”

Anak ng tekwa, nakatulog lang pala ako.

Dahan-dahan akong tumayo. Parang akong lasing na kakagising lang sa kanyang one-night beer stand with the barkada. Ang sakit ng ulo ko.

Ok, recap. Let’s see…

…

…

Wala akong maalala at hindi ko alam kung bakit ako nandito.

“Ayos ka lang?”

Oh my god, nasa paraiso ako ng magagandang babae at hindi sa langit. Payakap naman dyan.

Bago pa man lumapat ang aking kamay na may menyak virus, isang malakas na pagsabog ang naganap. Yun nga lang, ako yung biktima at ang kanyang sampal ang malakas na bomba.

Sabi nang bidang negro sa rush hour. “She’s the bomb.”

Bakit kaya ganun? Kung kelan ako nasasaktan, naalala ko ang lahat nang nangyari sa akin mula pagkabata hanggang sa pagtanda?

Mali, di pa ako matanda.

“Ikaw kasi, ginulat mo na lang ako kaya nasampiga kita.”

Nandito na rin lang ako, gawin ko na ang nararapat.

Tumayo ako at naupo. “Miss, ano nga pala ang name mo?”

Kumurap ang mga mata niya dahil sa pagbukas ng street light. “Li Yon Mei Wong.”

Aha, ano kaya ang first name at surname niya? Ang haba kasi eh at hindi ko pa maintindihan. Tama nga si Towy sa pagbansag sa kanya na chinense lady dahil…ah wag na lang at baka magkagiyera pa.

“kaw, ano name mo?”

Ginaya ko ang isa sa mga macho stance ni Master Pogi sa dragonball Z. “Ako si.—“

Bago ko man masabi ang pangalan ko in style, nagkaroon ng rebolusyon sa loob ng tiyan ko kaya napilitan akong umupo. Ayokong ma…you know sa harap ng isang babae.

Binulong ko na lang sa kanya ang pangalan ko.

Hindi ko alam kung anong oras na ako nakauwi. Napatagal ata ang usapan naming dalawa sa parke.

Gusto niyo malaman kung ano ang pinag-usapan namin? Isa lang ang masasabi ko…

ASA!

VIII: Ang Field Volunteer.
(ang sakit sa paa.)

Ang akala ko nung una, kami yung mga volunteer na magbabantay ng bilangan sa mga presinto dito sa maynila. Yun pala, kami ang magbibilang ng mga current numbers ng mga candidates, ipapasa sa aming supervisor at ipapalabas sa GMA yung partial tally.

Maswerte nga’t yan lang ang trabaho naming di tulad ng mga poll watchers at guro na 24/7 na gising at nagbibilang ng mga balota.

Nang ibinigay na sa amin ng mga head leaders naming sa school ang aming assignment. Umalis na kaagad kami para makapagplano. Kailangan kasi naming na makarating sa mga public school nang maaga para mahati ang mga presinto na itotoka sa amin.

Anim kaming field volunteers at isang supervisor. Nagpasya kami na kumuha ng tig-limang presinto dahil masyadong madami. Tang ***, nasa seventy ata ang presinto sa Bangkal 1 lim.

Ang akala ko nung una madali, yun pala ang sakit sa ulo nang ginawa namin.

Sabi sa amin ng supervisor naming, every fifteen minutes, dapat may updates kami sa aming unofficial tally sheet. Mas madali namang sabihin na papel. Pag lumagpas nang fifteen minutes, ipass ang nagawa, finish or not finish. Di naman mahalaga kung puno yung papel mo, basta may sulat ka. Ako nga, minsan dalawa lang sa presinto ang naisusulat ko at kulang sa oras. Not to mention, ang hirap magbilang pag nasa malayo ka. Magbibilang ka sa layong dalawa o tatlong metro: 5,10,15…ano yun? Matatanong mo sa sarili mo kung four o three yun. Pede ka naman lumapit sa board pero sa kondisyon ko, di pede dahil nakahara ang tabulator. Magkaroon pa ng aksidente o dayaan pag ginawa ko iyon. Pag naisulat mo na yung current numbers of vote sa mga kandidato, ubos ang kinse minutos at maglalakad ka pa para makapwesto sa kasunod na presinto para sa panibagong updates.

Simula 3:00-7:30pm., yan ang ginawa namin. Upo sa silya, sulat. Pwesto sa likuran ng klasroom, sulat updates. Talon ng kaunti para makita ang board, sulat. Gamitin ang ibabaw ng thrash can para mailagay ang kaukulang data, sulat.

Ganyan talaga. Pag nakakausap ko ang mga pards ko, sabi nila ang sakit ng mga tuhod nila, umiikot ang mundo nila, pawisan, nangangamoy at kung anu-ano pa. Parehas lang kaming lahat: pagod at nanghihina. At least, ayos lang sa amin at nagvolunteer naman kami. Ginusto namin ito.

Yung ibang presinto, maaga natapos dahil konti lang ang bumoto. Yung isa kong pards, sabi nila nasa forty to fifty lang bumoto sa 180 na registered voters. Sa isa kong presinto na tinotoko ko, fifty-five out of one-hunderd ninety lang ang bumoto. Mga twenty-eight percent lang ang bumoto. Ano ba sila? Sayang ang boto nila. Wala ba silang pakialam kung ano ang mangyayari sa ating bansa? Kaya nga nagkaroon ng botohan para mabago at mapaunlad ang ekonomiya ng Pilipinas. Ang mga senador ang pag-asa natin na mabago ang kapalaran ng ating bansa.

Nanghihinayang ako sa kanila at nasayang ang kanilan boto. Sabi nga sa tv, every vote counts.

Kung makakaboto nga ako, hinding-hindi ko sasayangin ito.

Kung sa bagay, mabilis din kaming natapos sa aming trabaho dahil sa onti ng voters. Dahil dyan, nagsara kaagad ang mga presinto ng maaga.

Ang masama, isa sa mga binabantayan kong presinto ay may 210 na voters na bumoto sa 270 na total na registered voters. Hanep, inabot ako ng 1:30am para mafinalize ng chairman ang bilang ng mga boto.

Ako yung pinakahuling natapos. Malas. Naghintay tuloy ang mga kasama ko nang matagal dahil sa akin. Ano pa nga ang magagawa ko’t trabaho ito? Kaya kailangan kong tapusin ito dahil ako yung tao na tinatapos ang nasimulan.

Nang matapos na, bumalik na kami sa aming headquartes sa AMA makati para makapagpahinga. Nang makuha na naming an gaming sweldo, (yippee, dota!) kaagada na nagpahinga ang mga kasama ko sa seventh floor. Ako naman, nasa tenth floor kung saan tinapos ko ang isang pocketbook. Sa isang notebook, nilalagay ko ang weird words, mga describing scenes words and others.

Natapos ko siya bago mag-six.

Dahil isa akong writer, pumasok ang sangkaterbang idea sa kokote ko kaya hindi ako makatulog nang mahimbing.

Una, alam natin lahat na bayani ang mga guro natin. Bakit? Most likely, ang sasabihin ninyo ay dahil natuto tayo sa kanila ng mga basic fundamental skills para mabuhay sa mundong ito. Ang mga parents natin ang nagturo ng basic skills tulad ng talking, walking etc.

Pero, di dahil dyan nagiging bayani ang mga guro. Isipin niyo, kung wala sila, ano ang mangyayari sa elekyon 2007? Kung napanood ninyo ang ginawa ni Sen. Lim kung saan sinugod niya ang isang bahay o headquartes ng supporters ni Ali, iyan ang tupak na mangyayari sa eleksyon.

Di niyo pa gets no?

Dahil sa kanila, naiiwasan ang maruming kadayaan sa eleksyon. Sila ang tagapagbantay ng mga balota kahit na sure sila na may chance silang mategok sila paglabas ng presinto.

Kaya dapat lang na mataas ang respeto natin sa kanila.
Ikalawa, ang botohan ay hindi biro, diba? Sa mga binobotong nating kandidato nakasalalay ang kinabukasan n gating bansa. Kung magkaroon ng dayaan, siguradong sesemplang an gating bansa hanggang magpuff na ito tulad ng usok sa sigarilyo.

Maraming taga-bantay sa mga presinto. Nandyan ang mga poll watchers, volunteer watchers, mga party-list watchers tulad ng PDP-LABAN, Liberal party at Lakas NCD (tama ba?). Nandyan din ang mga field volunteers na nagbibigay ng partial tally para malaman nang buong Pilipinas kung sino ang nangunguna sa halalan tulad ng AMA at ng STI.

Madami ako aral na natutunan.

Pagkauwi ko sa bahay, diretso tulog ako at talagang napagod ako.

Sa ngayon, nagkakaroon na nang dayaan. Manood kasi kayo ng balita.

IX: Ang alaala at ang Multo
(Ang pambungad)

Alaalang iniwan sa parang, naglalakad sa ilalim ng ulap
Alaalang itinago sa puting kabaong, nagpupumiglas na makawala
Alaalang ibinaon sa itim na lupa, nagpupumilit na makalabas
Alaalang kinulong sa bote, sumisigaw…sumisigaw.

Multong nagpakita sa siyudad, tumatakbo sa kawalan.
Multong tumingin sa salamin, mukhang patay, walang mukha.
Multong nagsusulat, walang pluma, walang papel.
Multong sumisigaw ngunit walang naririnig.

Alaalang nagmumulto, hinahanap ang may-ari
Saan ka tatakbo?
Sa lugar ng kalayaan, simbolo ng kinabukasan o
Sa silid ng nagmumultong alaala, dala’y karit ni kamatayan

X: Nagmumultong Alaala.
(Alaalang iniwang nakatiwangwang sa kalangitan, sila’y nagmumulto, nagpaparamdam.)

“Sino ang Arias dyan!?” Sigaw ng konduktor na may itim na bigote.

Simula nang lumiko ang bus sa may Tayabas, inihanda ko na ang aking backpack na puno nang mga aklat na nabasa ko na at binili sa manila. Masusi kong tiningnan ang mga bahay-nipa kahit na medyo nahihilo ako. Tulog kasi ako sa buong biyahe at medyo nasusuka. Wala pa naman akong plastic na dala.

Konti pa rin ang mga bahay; madalas, nakikita ko ang mga ito na gawa sa tuyong dahon ng anahaw at mga matitibay na kawayan. Sarado ang isang bar na nasulyapan ko dahil mataas pa ang araw. Ang mga tao sa labas ay nakadungaw sa kanilang bahay, naghihintay ng tanghalian habang ang iba naman nag-uusap.

Mga singkwenta metro lang at nakita ko na ang terminal ng dyip at ang headquarters ng LITJODA, short for Lucena-Isabang-Tayabas Jeepney Operators and Drivers Association. Maliit lang ang kanilang headquarters; may mesa para sa pagkain, pisara na may numero, tubig at baso at sangkaterbang drayber ng dyip na nagbabaraha.

Wala pa rin itong pinagbago simula nang lumisan ako…dalawang taon na ang nakaraan.

Noong bata pa ako, takot na takot ako sa aircon bus (Pero takot pa rin talaga ako sa dentista) dahil sumama ang pakiramdam ko. Magloloko ang ulo ko, lalabo ang panigin ko, di makanood ng VHS sa bus at higit sa lahat…Suka. Ang hirap sa pakiramdam kapag napapasuka ka. Sasakit ang baga mo at lalo ka pang mahihilo. Kada limang minuto, tatayo ako para sumuka at magtatanong kung nasa langit na ako.

Mga grade two o four ako noon nang bumiyahe kami ni mama sa maynila. Ngayon, bente anyos na ako pero nasusuka pa rin ako. Kalahati lang ang chance na susuka kung makakatulog kaagad ako. Kung hindi ay paslang ako sa loob ng tatlong oras.

Nakabaon pa rin ang experience na ito sa aking kokote.

Pagkababa ko sa bus, diretso kaagad ako sa dyip. Malas, walang sakay. Maghihintay pa ako bago ito umalis; mga fifteen minutes pa.

Lumapit ako sa drayber. “Manong, kano hanggang Quezon High?”

“Nwebe lang.”

Dinukot ko sa aking maliit na bulsa ang sampung piso na nagmistulang basura dahil sa pagkagawa nito. Binayad ko kaagad at nang nakuha ko na sukli, diretso kaagad ako sa dulo. Pinalitan ko ang baterya ng MP3 ko at nawalan ng enerhiya ang rechargeable battery ko.

Napatingin ako sa kalye na kung saan dumadaan ang mga bus papuntang Maynila. Natanong ko sa sarili ko kung may nagbago sa lugar na kinalakihan ko.

Dumating kaagad ang sagot nang may mamang nagbigay ng fliers ng isang tatakbong councilor sa lucena.

Dami na ngang nagbago dito. Kumusta na kaya ang mga kabatch ko….

****

Nagkapagpahinga na ako sa bahay naming. Wala naman bago rito pwera na lang sa TV naming na lumiit dahil dinala ni mama ang AIWA sa Maynila; natatakot kasi siya na masira ang TV. May point naman siya pero gusto ko pa rin yung maliit na TV; bagay kasi sa maynila eh.

Ok na sana ako pero kailangan ko pang maghanap ng makakain at walang ulam sa bahay. Tamang-tama at matagal na akong di nakakain ng shark’s fin sa SM lucena at natatakam na ako sa hot sauce at sarap nito. Huling kain ko ito ay nag-aaral pa ako sa UST…mga isang taon na iyon.

Noong nag-aaral pa ako dito ng grade school, wala pang mga malls dito. Ang alam kong mall dito ay napakalayo sa Maryhill College: ang Ocean Palace Mall (OPM). Dahil malayo, marahan ko lang nabibisita ang mall. Kuripot kasi ako noon at hindi mahilig sa mga malls. Ito ang tambayan ng mga taga-Tong Ho institute na malapit sa kapitolyo.

Di nagtagal, dumating ang Gaisiano. Pagbukas pa lang nito sa publiko, dinumog kaagad ito ng mga masa. Konti pa lang ang features nito; nandyan ang supermarket at ang department stores na puno ng mga damit at gamit sa bahay. Lumipas ang kalahating buwan at nagbukas ang Pacific Mall; may sinehan, fastfood restaurants, arcade at iba pa. Maraming tao ang bumisita at lahat sila’y nasiyahan.

Lumapag din sa lucena ang outlet ni Lucio Tan, ang SM. Nasa Red-V ito kaya napakalayo. Dalawang sakay mula Iyam. Naging patok din ito sa masa.

Ang tagal na rin pala simula nagbukasan ang mga malls dito. Lahat ng bagay ay nagbabago.

****

Napadaan ako sa St. Ferdinand’s Cathedral. Napansin ko na konti lang ang nagbago rito. Nandyan ang Obviar Bldg. at iyon pa rin ang disensyo ng simbahan—pale yello ang kulay nito sa labas, luma at mga upuan akala mo’y bagong varnish.

Tanda ko pa noon kung gaano ako kasigasig na magsimba. Linggu-linggo, nandyan ako sa labas ng simbahan, malapit sa lugar na kung saan naghohomiliya ang pari. Nakikinig ako nang mabuti sa kanyang sinasabi kahit na medyo maingay sa labas; minsan kasi, may konstruksyon sa Maryhill College. Magkatabi lang ang simbahan at ang paaralan na pinapasukan ko. Di ako tumatanggap ng komunyon dahil hindi ako nangungumpisal. Tinatamad kasi ako.

Pero sa pagdaan ng panahon, nagbago ang paniniwala ko. May nagsabi sa akin. “Nasa diyos ang awa, nasa tao ang gawa.”

Sa aking bersyon. “Walang diyos. Tanging ikaw lang ang namamahala sa buhay mo. Ikaw ang master ng sarili mong tadhana, kung paano ka mabubuhay ay ikaw ang magpapasya. Walang langit, walang lupa, walang impiyerno. Tanging ang mundo ito ang totoo. Magsikap kung gusto mong may marating ka.”

Kaya tumigil na ako sa pagsimba at hanggang ngayon, dala ko pa rin yan.

****

Sa aking pag-iikot, napansin ko ang Delgic. Noong bata pa ako, nagbebenta sila ng mga bala ng PS 1 at nang mga piniratang cd ng mga sikat na banda at singers. Maliit pa ito at simple lang ang disensyo. Ngayon. Bala ng PS 2, PC games at ng mga DVD ng porn, Korean nobela, anime at movies ang binebenta nila. Hi-tech na sila ngayon. May mga stand na para sa kanilang anime figurines tulad ni Sir Kakashi at ni Naruto. May lights na sila na animo’y nasa loob ka ng isang disco house nang 1970’s. Sa pader ng gusali, nakapaskil ang mga posters—bleach, naruto at terminator.

Nang marating ko na ang SM, kumain kaagad ako at talagang gutom na ako.

Mabilis akong kumain kaya dumiretso kaagad ako sa national bookstore para maghanap ng mga aklat na pwedeng basahin habang nandidito ako. Sa kasamaang-palad, mahal ang mga aklat dito. Kapos pa naman ako sa pera.

Pumunta kaagad ako sa booksale at doon nagsayang ng oras, naghahanap ng magandang aklat na mababasa. Gusto ko kasi yung libor tungkol sa paggamit ng itim na mahika sa real world, mga spy books at mga suspense with magic.

Nagkakapagtaka talaga. Tanda ko noong high school ako, ayoko sa lahat magbasa ng mga libro dahil aksaya sa oras. Mas gusto ko pang magkipagdaldalan, maggala o di kaya’y kumain ng kumain hanggang sa pumunta ako sa banyo.

Simula nang magkolehiyo ako, naakit na akong magbasa di dahil sa gusto ko dahil nakakainip mag-antay ng klase. Kung ikaw ba naman ay may vacant na tatlong oras bago ang susunod na klase, ano gagawin mo? Pinapatay ko ang oras sa paglilibot sa campus pero nakakapagod.

Dahil dito, nagbasa na ako. Malaki ang naitulong nito dahil naubos ko ang oras at nagkakaroon ako ng kasiyahan sa pagbabasa. Marami din akong natutunan at nakakuha ng mga impormasyon tungkol sa mga plot nito at iba pa. By that time, nagbabasa rin ako ng mga fanfic sa mga websites. Nang binasa ko ang mga ito, ang ganda. Napabilib ako sa kanilang kahusayan at pagiging creative. Dahil dito, nagpasya akong magsulat nang naayon sa aking nakasanayan at patuloy akong nagbabasa para may natutunan ako.

Hanep…talaga ang buhay ko.

****

Nang mabili ko ang lahat ng mga kakailanganin ko, sumakay ako ng dyip papuntang bayan. Bumaba ako sa may seven-eleven at nagpasyang maglibot-libot. Hindi ko alam kung bakit dito ako dumaan; parang pakiramdamn ko gusto ng kaluluwa ko na pumunta dito.

Tanda ko pa kung paano ako umorder ng burger sa bilihan ng burger kina Obeh. Masarap ang burger nila at mura pa; sa halagang onse pesos, may burger ka na at may free hot sauce plus tubig pa. Mas gusto ko doon ang dose pesos na burger; malinamnam at sagad sa beefy flavors na animo’y kumakain ka ng five-star na burger. Kahit na maliit lang ito, madaming estudyante ng Maryhill College ang tumatangkilik dito. Tanda ko pa na ito ang tanging tanghalian ng mga kaklase ko na mahilig magcounter tuwing mataas ang sikat ng araw. Kung puno doon sa bente pesos na kainan, (may 5 lumpia plus dalawang malaking kanin at yummy na sauce) dito ang diretso nila. Habang naghihintay sila, tambay muna kina aling Sioni, nood muna ng mga nagcocounter habang inaantay ang kanilang order.

Napadaan ulit ako dito ngunit wala na ang amoy ng nilulutong karne sa lutuan. Napalitan ito ng nakakamatay na katahimikan na animo’y parang may multo sa paligid. Wala na rin ang charming smile ng nagluluto; ang mga berdeng pinto ang pumalit sa pagbati ng mga kustomer na papasok dito. Wala na ang burger stand ngunit may mga nagbebenta pa rin ng burger dito… di ko nga lang type ang taste.

Ilang taon na nga ba ang lumipas simula nang ipinsara ang burger stand at pinalitan na nang isang bangko?

Nakakatawa dahil wala ako dito…dahil nag-aaral ako sa ibang lugar…dahil wala akong pakialam sa ibang tao…dahil hindi ko ito dapat pakialaman…dahil galit ako sa mga kabatch ko…dahil galit ako sa lugar na kinalakihan ko…dahil ako ay ako, ang taong nagmumulto sa lugar na ito, nagpaparamdam ngunit hindi nakikita.

…

Napadura na lang ako sa kalye. Ano ba itong pinagsasabi ko?

****

Ang malaking compound ng Maryhill College kung saan dito ko ginugol ang buong buhay ko sa pag-aaral para maihanda ang aking katawan sa pagtapak sa mundo ng mga matatalinong tao.

Habang pinaglalaruan ang stork kendi sa aking uhaw na dila, naupo ako sa harapan ng isang tindahan sa tapat ng paaralan. Sarado ito dahil walang pasok; sa hunyo trese pa ata ang pasukan ng mga marians. Medyo madilim na dito; walang ilaw. Ang tanging source ng ilaw dito ay ang mga sasakyan na bukas ang headlight.

Nakatunganga ako ngayon sa gate ng paaralan. Pumasok sa kokote ko ang mga kalokohang ginawa ko noong ako’y nag-aaral pa dito— away, detention, asaran, suntukan, pahiyaan at kung anu-ano pa.

Noong grade school pa ako, wala pa ang mala-higanteng covered court at ang mga building na pininturahang pink. Simple lang ito dati; may basketball at volleyball court, may quadrangle at mga laboratory na ginagamit ng mga mag-aaral sa chemistry, biology at physics.

Mga dalawang taon bago ako nagtapos, naitayo ang covered court. Ang saya dahil may tambayan na kami dito. Sa mga hadgan nito, nakaupo kami, kumakain ng mga chips, banana que at iba pa. Minsan, nakapwesto lang kami dito, nag-uusap tungkol sa mga bagay na tungkol sa kahit anong topic. Minsan, nanood kami dito ng basketball pag may laban ang Maryhill.

Tatlong taon simula nang kinalimutan ko ito at ngayon nagpaparamdam ulit.

Asar…hindi dapat ganito.

Napangite na lang ako at nagpasyang gawin ang nararapat…para sa akin.

****

Maaga akong nagising dahil sa cellphone ko na walang kwenta. Pagkatapos magbihis at kumain nang hotdog, inihanda ko na ang mga gamit ko.

“Bye.” Sabi ko sabay lakad patungong sakayan ng bus sa Arias.

Oo, dapat ko nang kalimutan ito....

Dapat kong kalimutan ang mga alaala na nagmumulto sa akin, nagsasabi na dito na lang ako.

Panahon na…para magbago…para maging isang tao at hindi isang multo.

Inspiration came from Valkyrie server...which needed one big baygon

XI: Dice
(You may not be a human…but what do I care?)

Masusing tiningnan ni Kevin ang plaza ng Rachel. Autumn ngayon. Isa-isang lumutang ang mga kulay kape na dahon na animoy dinuduyan ng hangin. Nakatayo pa rin ang bulletin board na katabi ng Rachel Inn. Nandoon pa rin ang mga pinaglumaan advertisement ng may-ari ng weapon shop malapit sa west gate. Aba, mag-iisang taon na ito at nandito pa rin. Nakakapagtaka naman para kay Kevin. Wala ni isang kaluluwa ang nagtanggal nito. Hindi rin ito natagal ng hangin.

Tumayo si Kevin at nilapitan ang bulletin board. Maayos pa naman ang advertisement pero isang taon na rin ito. Tanging siya lang ang kumuha ng trabaho nito dahil ayos naman ang sahod. Tatlong daang zenny per kilo ang sticky poison mapupulot sa Audhumbla grassland. Binibili din ng may-ari ang iba’t-ibang part ng drosera tulad ng stem at petal nito.

Sa tingin ni Kevin, gagawin atang medicinal herbs ang mga ito.

At isang taon na rin ang lumipas simula nang tinanggap niya ang trabaho na nito. Lumipat siya rito dahil gusto niya ng katahimikan. Maingay sa siyudad ng prontera. Nandoon ang lahat ng uri ng tao—malakas, mahina, tanga, inutil, manloloko at marami pang iba.

Tanggap na rin niya na mas mabuti na magsolo na lang siya sa buong buhay niya. Naayon naman ito sa kanyang estilo.

Sumapit na ang dilim. Biglang umilaw ang lilang diamante na nasa tutok ng fountain sa plasa. Tuwing gabi, umiilaw ito at sa hindi niya malamang kadahilan, nakakaramdam siya ng katahimikan. Sabi daw ng mga matatanda, isa yan sa mga alahas ng goddess Freya. Dahan-dahan umagos ang tubig papunta sa baba, ang kulay asul na tubig ay lalong nagpapaganda sa fountain.

Umupo kaagad si Kevin sa bench at maingat na binunot ang kanyang crimson bolt. Simula nang naging Gunslinger siya, ito na ang kanyang kasama sa pagtratrabaho. Tiningnan niya kaagad ang barrel ng baril. Puno ito ng bala. Tinanggal niya ang mga bala at nilinis ito. Natatakot siya na baka magjam ito at maraming gunslinger ang namamatay dahil dito.

Nang matapos na siya sa kanyang revolver, hinimas niya na parang pusa ang kanyang Cyclone. Kakabili lang niya nito nang napadaan siya sa Einbrooch. Accurate kung bumaril ang rifle na ito kaya malaki ang naiitulong nito sa trabaho niya.

Bigla na lang lumitaw ang isang poste ng ilaw malapit kay Kevin. Napilitang siyang ipikit ang mga mala-rosas niyang mata. Naramdaman niya ang mainit ng ihip ng hangin na bumabangga sa rosas niyang buhok na halos sumayad sa sahig.

May naramdaman siyang malambot. Ano kaya iyon? Baka naman ang sira-ulong warper ang nagwarp ng mga poring o di kaya’y mga poring na aksidenteng nakatapak sa portal.

Nanlaki na lang ang mata ni Kevin nang makita niya na hindi poring, tulad ng iniisip niya.

Isang babae na may mala-gintong mata at buhok ang bumulaga sa kanya. Medyo makapal ang eyelashes niya. Nakasuot siya ng lilang damit, kaya pumasok kaagad sa kokote ni Kevin na maaring priestess ito.

Biglang namula ang pisngi ng babae.

“Bastos!� Sabi niya at sabay sampal kay Kevin.

*****

Pulang-pula ang pisngi ni Kevin, salamat sa mga sampal ni itnapon ng priestess. Huminga na lang siya ng malalim dahil nagkatotoo ang sinabi ng manghuhula. Sabi sa lanya ng isang manghuhula, mananakit raw ang isang parte ng katawan niya.

Dapat sa paa na lang iyon nangyari. Mahapdi tuloy ngayon ang kanyang pisngi.

Napasipol siya nang umihip ang hangin. Tumagos ito sa kanyang itim na jacket. Nakalimutan niya nga pala ng malapit na ang winter dito. Nilalamig na rin ang kayang mga paa.

Sana bago magwinter, makabili na ako ng matinong jacket at sapatos.

Napatingin siya sa priestess na nakaupo sa kabilang bench, naka-dekwatro ang mga paa na parang nasa bahay siya. Kung susuriin, maaring nagmula siya sa isang maharlikang angkan.

Umihip ulit ang hangin. Nanginig ang kamay ni Kevin pero yung priestess, nanatiling nakaupo. Ni hindi niya nakitang nanginig sa lamig ang priestess. Ano ba ang suot niya? Wala naman siyang jacket o sweater? Baka naman may suot siyang pampainit sa loob ng damit niya o di kaya’y gumagamit siya ng mahika.

Kinamot ni Kevin ang kanyang buhok. Ang kokote niya talaga, ang hilig magspeculate ng kung anu-ano.

Di niya pinansin ang priestess habang pumasok siya sa Rachel Inn.

Nang nakabili na siya ng kape, tumayo siya sa pintuan ng Rachel Inn. Nakapabango talaga ng kape. Hindi niya alam kung anong sangkap ang ginamit dito pero masarap talaga. Iba talaga ang kape ng Rachel sa kape ng ibang siyudad na dinaanan niya.

“Aba, mag-iisang oras na ata yung priestess dyan ha?�

Lumingon si Kevin at nakita ang isang matandang lalaki na may bitbit na plastic. Medyo nahihirapan maglakad ang matanda dahil sa edad nito ngunit nailagay naman niya ang plastic sa basurahan.

Lumapit ang matanda kay Kevin. “Kaw ba yan, Nestor?�

Sumipol si Kevin. “Hindi ho, lolo Berto. Ako po si Kevin, yung nagtratrabaho kay Manong Lando.�

Sinuot ng matanda ang kanyang salamin. “Aba, ikaw yung matakaw sa kape diba?�

“Oho, ako ho iyon lolo.�

“Ano nga pala ang ginagawa mo dito, iho?� Sabay tingin sa priestess. “Bat di siya kausapin. Mukhang problemado yung babae.�

Sinisip ni Kevin gang kayang inumin. “Problema niya yan. Ayokong manghimasok sa problema ng ibang tao. Aba, baka masangkot lang ako sa walang kakwenta-kwentang gulo.�

“Ang lamig mo naman iho.�

“Ganun lang talaga ako, walang pakialam sa buhay ng iba.�

“Hay naku. Ang kabataan ngayon.� Napailing lang si lolo Berto. “Yan ata ang epekto ng pag-iistay mo dito ha?�

“Ha?�

Masusing tiningnan ng matanda si Kevin. “Kung ako sayo, kausapin mo na. Malay mo, may matutunan ka sa kanya.�

Humihip ulit ang hangin. “Wag na….Sa lahat ng siyudad na pinuntahan ko, tanging ang siyudad na ito ang tumanggap sa akin kahit na iba ako sa inyo.� Sabi ni Kevin.

“Oo, alam naming yan at nauunawaan ka namin…pero pananhon na ata para ikaw na umunawa ng ibang tao.�

Umubo si Kevin. “No thank you.�

Kumunot ang mukha ng matanda. “Iho, bat nga pala namumula ang mukha?�

“Hayun, pinagsasampal niya ako. Siya na nga ang may sala, ako pa ang naperwisyo!�

“Bakit naman?�

“Aba, nanahimik lang ako nang bigla na lang siyang lumabas sa portal. Natalisod ata siya at bumangga sa akin.�

“Baka naman may nasabi ka?�

“Sinabi ko lang naman ang totoo eh. Nahawakan ko ang dibdib niya. Hayun, sampal kaagad. Aksidente yun ha. Sinabi ko na halos wala akong nahawakan sa kanya at pinaulanan ako ng sampiga. Leche talaga!�

Tumingin si lolo Berto sa priestess. “Di, parang sinabi mo sa kanya na wala siyang dibdib?�

“Ganun na nga. Totoo lang naman iyon diba?�

Bigla na lang humalakhak ng malakas ang matanda. Sumandal siya sa isang poste.

“Pranka at manhid ka talaga iho. Sinabi mo ba talaga iyon sa kanya?� Tanong ng matanda.

“Uu, wala naman akong mapapala kung magsisinungaling ako diba? At saka, wala sa katauhan ko ang magsinugaling.�

“Maaring tama ka dyan pero tandaan mo na babae yan at sigurado akong nasaktan yan sa sinabi mo.� Pumasok si lolo Berto sa Rachel Inn. “Teresa, magtimpla ka nga dalawang kape.�

Lumipas ang limang minuto at lumabas si lolo Berto na may dalang tray. Dalawang mug ng kape ang nakapatong sa tray.

“Oh eto, bigay mo yung isa sa kanya at baka mapatawad ka niya sa ginawa mong kasalanan.� Sabi ng matanda.

“HA?�

“Basta gawin mo na lang yan.�

“Bat ako?�

Ngumiti si lolo Berto. “Aba, problema mo na yan.� At sabay lumakad papuntang sa templo.

Huminga na lang siya ng malalim at nagdasal.

can I post some of my work here? Just a short story for something random? I think i have 2 or 3 stories in tagalog. Contirbute lang hakhak!

be my guess



as long as its not rated-18 or something

yah

Bait naman ako e. Hahahahahahaha~!! I'll post something sometime this coming week.

XI: Dice
(ang karugtong)

Malakas ang ihip ng hangin. Muntik nang mahulog ang dalang tray ni Kevin. Halos manigas kasi ang mga braso niya.

Talagang kailangan niya ng bagong coat. Napaisip si Kevin kung coat nga ba ang magandang bilhin o di kaya’y sweater.

Napatingin ang babaeng priestess, ang kanyang malagintong buhok ay kumikingnang sa ilalim ng bilog na buwan. Ang mga mata niya ay katulad ng isang tunay na ginto. Ang kanyang kamay na pinoprotektahan ng puting gloves ay nanginginig.

Napansin ni Kevin na may luhang pumapatak sa mukha ng priestess.

Napailing ang babae. “Ano ang kailangan mo?�

Sumipol si Kevin ngunit di naman niya kaagad pinansin ang priestess. Sa halip, inilapag niya ang tray sa bench, kinuha ang isang mug at umupo sa upuan. Ang usok na mula sa kape ay tinangay ng hangin.

“Inumin mo yan,� Sabi ni Kevin. “Bigay yan ng…� Sabay tingin sa Rachel Inn, kung saan nakatayo ang matanda.

Sinundan ng priestess ang tingin ni Kevin.

Yun nga lang, naglaho na parang bula si lolo Berto.

Huminga na lang ng malalim si Kevin. “Ako ang nagtimpla yan at wag kang mag-alala, di ko nilagyan ng lason yan o pampatulog.�

Para mapatunayan na walang lason ang inumin, dahan-dahang ininom ni Kevin ang kape. Medyo mainit pa pero masarap sa katawan lalo na ang init nito.

Sumulyap siya sa priestess. Hindi pa rin niya ginagalaw ang mug.

“Kung ako sayo, inumin mo na yan bago lumamig. Nagsasayang ka lang ng grasya.� Sabi ni Kevin, sabay higoy sa kanyang mug.

Tumingala si Kevin. Himalang nawala ang lahat ng ulap ngayon, kaya nagkikislapan ang milyon-milyong bituin sa maitim na kalangitan. Sa bawat bituin na nakikita niya, nanlalaki ang kanyang malarosas na mata. Nabighani siya sa kagandahan ng itim na langit, na nagmistulang lalagyan ng mga diamante ng Diyos at Diyosa. Malinaw niyang nakita ang tabo sa kanluran na kasing laki ng tabo na ginagamit ni Kevin sa tuwing sumasalok siya ng tubig.

Hindi niya namalayan na naubos na pala ang kape niya at lumipas na ang kalahating minuto. Ni hindi siya nilamigan o nanginig sa lamig.

Umihip nang malakas ang hangin. Nilagay niya ang kanyang kamay sa loob ng bulsa niya.

Napasulyap siya sa priestess. Hawak niya ang mug at naktunganga siya sa madilim na parte ng siyudad. Bakas sa kanyang mukha ang kalungkutan na hindi pa nakikita ni Kevin sa buong buhay niya.

Nagpasya siya na huwag munang kausapin ang priestess. Sa tuwing naalala niya kanyang kawawang pisngi, napapaisip siya kung mauulit ulit ang nangyari.

Lumipas ang isang oras at natamaan na ng katamaran si Kevin. Kinuskus niya ang kanyang kamay dahil wala na siyang magawa.

Nang pinasok niya ulit ang kanyang kamay sa bulsa niya, may naramdaman siyang maliit na bagay. Hindi naman ito barya dahil wala siyang dalang pera.

Hinugot niya ito at nakita ang dalawang pares ng dice. Maputi pa ang mga dice, na napulot niya sa Einbrooch noong nakaraan buwan.

Habang tinitigan ang mga dice, pumasok ang isang magandang ideya. Dahil wala na rin siyang magawang matino at tinatamad pang umuwi, lumapit siya sa priestess.

Nang hindi siya pinansin, huminga siya ng ubod ng lalim at lakas-loob na umupo sa tabi niya.

Pinakita niya ang pares ng dice sa priestess. “Laro tayo.�

May usok na lumabas sa bibig ng babae—simputi ng niyebe. Napansin ni Kevin ang mukha ng babae: malungkot na parang musmos na bata na humihingi ng limos sa kalye.

At ngumiti si Kevin.. Hindi niya alam kung bakit pero sabi ng kokote niya, gawin na lang daw niya.

Tahimik na tiningnan ng priestess ang mga dice.

“Dahil wala rin naman tayong magawang matino, maglaro na muna tayo. Madali lang lang ito, miss. Pataasan lang tayo at kung sino ang makakuha ng mas mataas na numero, siya ang magtatanong ng kahit na ano—mapapersonal man o kahit ano. Dapat, sasagutin ng talunan ang tanong.� Huminga si Kevin ng malalim. “At bawal ang sinungaling.�

Di niya alam kung bakit pero pakiramdam niya na dapat niyang tulungan ang babaeng ito.

Kinuha niya ang kamay niya. Aba, sobrang lamig ng kamay niya, sinlamig ng glacial heart. Napatingin siya sa priestess. May namumuong luha sa mga mata niya ngunit pinahind niya ito kaagad. Bumalik ulit ang lamig sa kamay ni Kevin.

Huminga siya ng malalim at binigay ang die sa kanya. “Akin itong isa.�

Napayuko ang priestess at masusing tiningnan ang die. Pinaikot niya pa ito sa palad niya.

Sumipot si Kevin. “O, ano game?�

Nagbabagang istorya. Ilalagay ko muna ang isang istorya na pumasok sa kokote na walang laman.
Ang nakalagay dito ay pawang kasinungalingan na gawa-gawa lang may akda...LOL
XII: Gutom

Nangangalam naman ang tiyan ko sa gutom. Ano ba yan? Pinalamon ko lang ito ng isang malaking burger sa may gas station. Kamalasan nga naman. Lumipas lang ang isang oras at ako ‘y gutom na. Hindi ko alam kung bakit mahilig maghasik ng lagim ang sikmura ko. May nakain ba akong bacteria o virus?

Sa tingin ko wala naman.

Umungol ulit ang sikmura ko. Uu, panalo ka na. Maghintay ka lang dyan at palalamunin kita!

Pansamantala, dumukot ako ng kendi at nilasap ang minty flavors nito. At least, kumalma ang tiyan ko.

Tumunog nang ubod ng lakas ang bell. Nagsitayuan ang mga kaklase ko. Binigay ng professor namin ang mga gawaing-bahay para sa susunod na lingo. Madali naman yung pinapagawa ni ma’am: isang simpleng paliwanag tungkol sa sinabi ni Lincoln na may kinalaman sa speech.

Lumabas ako sa gusali. Bumuluga sa akin ang harurot ng mga kotse and trak sa highway. Sa kabilang kalye naman, nagmistulang sardines ang mga sasakyan. Habang pinagmamasdan ang highway, naramdaman ko ulit ang gutom. Medyo humahapdi na ang tiyan ko. Napaupo ako sa hagdanan hanggang sa mawala ang sakit.

Good boy. Wag ka mag-alala, kakain ka na ha?

Dali-dali akong pumunta sa bakery. Malapit ito sa pampublikong paaralan. Madalas akong kumakain ditto. Mura kasi ang tinapay at inumin.

Napatingin ako sa langit. Natatakpan ng mapuputing ulap ang bolang apoy sa kalawakan. Pakiramdam ko tuloy, parang uulan. Namumuo na kasi yung mga itim sa ulap sa banding kanluran.

Nagloko naman ang tiyan ko. Tiniis ko na lang ang sakit. Gusto ko tuloy maglabas ng sama ng loob pero hindi naman ako gunggung para gawin iyon sa pampublikong lugar. Mapapahiya lang ako.

“Spanish po, tatlo.� Sabi ko, sabay-turo doon sa burol ng mainit na Spanish Bread. Hindi naman ako natatakam sa lasa nito ngayon pero gusto ng mga acid sa tiyan ko na pahirapan ang kawawang tinapay.

Masayang kinuha ng tindera, isang maliit na babae ang tatlong Spanish Bread sa tuktok ng burol. Naamoy ko pa ang aroma: ang bango. Nakakagutom. Mula sa mesa, kumuha siya ng isang plastik at sinilid ang binili kong tinapay.

“At Coke Sakto ha?� Pabulong kong dinagdag.

Galing talaga ng tiyan ko. Kailangan may panulak kung sakaling magkaaberya sa esophagus ko. Kahit na masama sa tiyan ko ang softdrink, sige lang ang bira. Kaysa sa naman walang inumin at mamatay dahil nabilaukan

Umupo ako sa sahig habang kinakain ang unang tinapay. Mistulang security guard ang bote ng Sakto, nagmamatyag sa mga dumadaan.

Hindi namalayan na naubos ko na ang ikalawang tinapay at halos kalahati na lang ang natira sa aking inumin. Hay naku, inaantok pa rin ako. Asar kasi, hindi kasi ako nakapagtimpla ng kape dahil tinanghali ako ng gising. Dapat kong sisihin ang aking luman cellphone na nawalan baterya.

Inangat ko ang aking bilog na ulo at ngayon ko lang napansin na may gusgusing bata na nakatingin sa akin. Nasa kabilang kalye siya. May kalaro siya pero umalis. Kung titingnan mabuti, di lalagpas ang edad niya sa pito.

At napansin ko rin di siya nakatingin sa mga mata ko. Sa halip, sa hawak kong tinapay. Salamat na lang at may shades ako. Hindi ko alam kung bakit ngunit laki ang pasasalamat ko dito. Sana nga alam ko.

Nang maubos ko ang tinapay at softdrink, binalik ko na ang bote sa tindahan at pumasok na.

At kumirot ulit ang tiyan ko.


Paunawa: wag iinom ng softdrink kung may ulcer ka ha?